Δεν θεωρείται σύμπτωση πως οι τελευταίοι έξι πρόεδροι συγκατοικούσαν με τους αγαπημένους τους σκύλους στο Ελιζέ, επισημαίνεται στον Τύπο. Μέχρι πρότινος οι προεκλογικές δεσμεύσεις για μέτρα για την ευημερία των κατοικιδίων «ανήκαν» στους Οικολόγους- Πράσινους. Πλέον έχουν σημαντική θέση στις καμπάνιες υποψηφίων από τη ριζοσπαστική Αριστερά μέχρι την Ακροδεξιά.

Με την πρώτη ματιά οι υποσχέσεις για περισσότερα πάρκα και νεκροταφεία ή δημόσιες βρύσες για κατοικίδια φαίνονται ως μία ακόμη μορφή ψηφοθηρικής παροχολογίας. Οταν όμως εξετάσει κανείς τις κοινωνικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών, η εικόνα γίνεται πιο σύνθετη. Τα κατοικίδια ζώα δεν είναι πλέον απλώς ζώα συντροφιάς. Για πολλούς ανθρώπους –ιδιαίτερα ηλικιωμένους ή άτομα που ζουν μόνα τους– αποτελούν σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητας και της συναισθηματικής τους ζωής. Σε μια Ευρώπη που γερνά δημογραφικά, η σχέση αυτή γίνεται ακόμη πιο ισχυρή.

Δεν είναι τυχαίο ότι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων, ακόμη και όσοι δεν έχουν κατοικίδιο, θεωρούν σημαντική την προστασία και βελτίωση της ζωής των ζώων. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ο κίνδυνος η φιλοζωία να μετατραπεί σε εύκολο προεκλογικό σύνθημα.

Οταν οι πόλεις αντιμετωπίζουν φλέγοντα προβλήματα -όπως το στεγαστικό, η ασφάλεια, η κοινωνική ανισότητα- κάποιοι αναρωτιούνται αν οι προτάσεις για την ευημερία των τετράποδων είναι πράγματι προτεραιότητα ή απλώς ένας τρόπος να αλιευτούν ψήφοι. Η αλήθεια μάλλον βρίσκεται κάπου στη μέση. Μια πόλη κρίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο φέρεται στα ζώα, αλλά η φροντίδα για τα κατοικίδια δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κουρτίνα για να καλυφθούν τεράστια κενά στις πολιτικές που αφορούν την ποιότητα ζωής των δίποδων «αφεντικών» ή «υπηρετών» τους.