Στην περίπτωση της Χαριλάου Τρικούπη το στραβό ήταν η κολλημένη βελόνα και αυτό που δεν μπορούσε να πάει χειρότερα, αλλά πήγε, ήταν ότι τελικά η βελόνα θα ξεκολλήσει αλλά θα πάει… προς τα πίσω.

Η αψυχολόγητη πολιτικά κίνηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να διαγράψει ένα ιστορικό στέλεχος του κινήματος είναι βέβαιο πως θα έχει κόστος. Ειδικά, μάλιστα, αν αναλογιστεί κάποιος τον χρόνο που επέλεξε για να το πράξει: Λίγο πριν από το συνέδριο του κόμματος, δυναμιτίζοντας το κλίμα, προκαλώντας δυσαρέσκεια στα ίδια τα στελέχη του και παγώνοντας τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που, εκεί που περίμενε διεύρυνση, βλέπει συρρίκνωση.

Φυσικά υπάρχει πάντα και η άλλη ανάγνωση: Οτι επιλέχθηκε αυτό ακριβώς το χρονικό σημείο για να στείλει η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους επίδοξους δελφίνους: Οτι δεν θα γίνονται πλέον ανεκτές διαφοροποιήσεις και εσωτερικές αμφισβητήσεις. Αν κρίνουμε από τις πρώτες αντιδράσεις, πάντως, ο Νίκος Ανδρουλάκης μάλλον έριξε λάδι στη φωτιά και τη φούντωσε, παρά την έσβησε.

Βέβαια, τα όσα συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ είναι προφανώς εσωτερικό του ζήτημα και λίγο απασχολούν την κοινωνία. Ομως, δεν παύει η συνολική εικόνα να επηρεάζει τα τεκταινόμενα στην αντιπολίτευση γενικά. Να επιβεβαιώνει, δηλαδή, πως η δυναμική που αναπτύσσεται είναι διασπαστική και σε καμιά περίπτωση δεν διαφαίνεται ούτε τάση αλλά ούτε και δυνατότητα ευρύτερων συμπράξεων. Αν στο ΠΑΣΟΚ δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους, πώς θα τα βρουν με τις υπόλοιπες «προοδευτικές» δυνάμεις;

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, ίσως το σημαντικότερο: Πως όταν ένα κόμμα αντιμετωπίζει τόσες πολλές αναταράξεις και τόσα πολλά εσωτερικά προβλήματα, προφανώς δεν έχει χρόνο για να ασκήσει δημιουργική αντιπολίτευση. Διότι, αν μη τι άλλο, πολιτικές δυνάμεις που υποτίθεται ότι προβάλλονται ως εναλλακτική κυβερνητική επιλογή θα έπρεπε πρώτα να έχουν λύσει τα του οίκου τους, ώστε να μπορούν μετά να ασχοληθούν με τα προβλήματα του τόπου.

Κατά τα άλλα, περνούν ωραία στα παρασκήνια και αυτό βγαίνει προς τον κόσμο. Φαίνεται, άλλωστε, και στις δημοσκοπήσεις.