Με ευκαιρία τη Γιορτή της Μητέρας,η συγκεκριμένη τιμητική διάκριση αποκτά ακόμη βαθύτερο συμβολισμό, καθώς υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε αθλητική επιτυχία βρίσκονται οι γονείς που στηρίζουν -υπό συνθήκες άγνωστες στο κοινό-, εμπνέουν και διαμορφώνουν χαρακτήρες.
Δείτε το video της ΕΠΟ για την κα Ίρμα-Ρόσα Πόμπο ντε Κάμπος και την ίδια να μιλά στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» λίγο πριν από την επιστροφή της στην Αργεντινή.
«Αν ο Τιάγο πετύχει γκολ, εγώ θα ανέβω στα κάγκελα… Προσευχόμουν, προσευχόμουν και ο Θεός με άκουσε και μπήκε η μπάλα. Ε, τότε πετάχτηκα και πήδηξα τρία σκαλιά. Γιατί δεν τα ανέβηκα. Πήδηξα! Και βρέθηκα στα κάγκελα… Αλλά δεν πίστευα ότι θα έπαιρνε τόση έκταση», ανέφερε αρχικά.
Μόλις παρέλαβε συγκινημένη τον πίνακα, δήλωσε: «Αλήθεια τώρα… Για τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας… Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ γι’ αυτή του την κίνηση, αυτό που έκανε για μένα, δεν το περίμενα καθόλου. Και θέλω να του πω, ότι όλα τα όνειρα στη ζωή μπορούν να εκπληρωθούν. Με θυσίες και με προσπάθεια. Και με υποστήριξη, όπως σε αυτή την περίπτωση με μας που στηρίζουμε τον Τιάγο σε κάθε βήμα, γιατί η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Θέλω να πω στον πρόεδρο τώρα, άπειρα ευχαριστώ. Γιατί ειλικρινά δεν το περίμενα. Και ύστερα από όλα τα σκαμπανεβάσματα που είχα στη ζωή μου μεγαλώνοντας τα παιδιά, αυτή η πράξη που έκανε για μένα, μου δίνει μια τεράστια ικανοποίηση που μου γεμίζει την καρδιά!»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Στη συνέχεια μίλησε για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε για να φτάσει ο Νους μέχρι εδώ: «Ειλικρινά, φεύγω με την καρδιά μου να σπάει από ευτυχία. Τώρα, αυτή τη στιγμή, είναι σαν να αγγίζω τον ουρανό με τα χέρια μου! Με αυτό που έζησα στην Κρήτη, πολύ, πολύ… Ο γιος μου στα 14 έφυγε από το σπίτι γιατί πήγε σε μια ομάδα, που αν και ήταν σχετικά κοντά στο σπίτι μας, έπρεπε να πάμε με λεωφορείο και υπήρχε οικονομικό θέμα. Μαζεύαμε τα κέρματα και πολλές φορές μας βοηθούσαν σε αυτό οι γονείς των συμπαικτών του, μας βοηθούσαν με τα εισιτήρια. Εγώ δεν μπορούσα να τον πάω στο ποδόσφαιρο επειδή έπρεπε να δουλέψω, επειδή ήμουν μόνη μου για τα πάντα. Και ήμουν πάντα ευγνώμων στους γονείς των συμπαικτών του που τον φρόντιζαν γιατί έφευγε νωρίς και μπορούσα να τον βλέπω μόνο κάθε 15 μέρες. Ήταν πολύ λυπηρό, γιατί δεν είχαμε… Αλλά αυτή ήταν η πραγματικότητα. Να μετράς χρήματα για να βρεις ένα κέρμα να μπεις στο λεωφορείο για να γυρίσει εκείνος σπίτι ή για να πάμε να τον δούμε με την κόρη μου. Και όπως σας είπα, ήταν πολύ δύσκολο. Σας ευχαριστώ πολύ, είμαι πάντα τόσο ευγνώμων, για το πώς μου φέρθηκαν όλοι, αυτή η αγκαλιά, αυτή η αγάπη, αυτός ο σεβασμός που έδειξαν για μένα και την κόρη μου. Περπατούσα στους δρόμους της Κρήτης και οι άνθρωποι έλεγαν “να η μαμά του Νους”, φωτογραφία, φωτογραφία. Και ότι ζήσαμε στον τελικό του Κυπέλλου, όχι, όχι, δεν θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί μπορείς να έχεις όλα τα λεφτά του κόσμου, αλλά η ικανοποίηση που σου δίνουν τα παιδιά σου… Για μένα, για τον Τιάγο… Τι να πω, κέρδισα άλλα είκοσι χρόνια ζωής με τον Τιάγο, με τα δώρα που μου έκανε και αυτό το όνειρο που καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε οι τρεις μας μαζί, γιατί καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε κάτι μαζί, μετά από τόσο καιρό.
Ασύλληπτη περηφάνια. Για τον Τιάγο είμαι αιώνια ευχαριστημένη, γιατί η αλήθεια είναι ότι η ευτυχία να είμαι μαζί του σε αυτή τη στιγμή, δεν αγοράζεται με δολάρια, ευρώ ή πέσος, με τίποτα. Είναι κάτι που το ζεις. Πολύ-πολύ ευτυχισμένη με έκανε ο Τιάγο αυτές τις μέρες που ήμουν εδώ. Πέρασα τα γενέθλιά μου εδώ, η αλήθεια είναι πως εδώ και 3-4 χρόνια δεν τα γιορτάζαμε μαζί».
Ροή Ειδήσεων 
