Ο δυνατός άνεμος σήκωνε κύματα που χτυπούσαν με ορμή τα λιμάνια, ενώ το Αιγαίο έμοιαζε αφιλόξενο ακόμη και για τα πιο έμπειρα πληρώματα. Την ίδια ώρα, στη Σκόπελο, ένα βρέφος μόλις 19 μηνών χρειαζόταν επειγόντως διακομιδή στον Βόλο, καθώς είχε καταναλώσει κατά λάθος ποντικοφάρμακο και έχρηζε άμεσης νοσοκομειακής περίθαλψης. Η μεταφορά ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, καθώς επικρατούσαν δυσμενείς καιρικές συνθήκες, με ισχυρούς ανέμους, οι οποίοι απέκλειαν τη δυνατότητα αεροδιακομιδής με ελικόπτερο. Ο χρόνος κυλούσε εις βάρος του παιδιού και οι επιλογές λιγόστευαν δραματικά.

Τελευταία ελπίδα

Τότε ήρθε το τηλεφώνημα στον άνθρωπο που εδώ και χρόνια θεωρείται από τους κατοίκους των Βόρειων Σποράδων η τελευταία ελπίδα όταν όλα μοιάζουν χαμένα. Ο Γιώργος Κυριαζής, κυβερνήτης του ταχύπλοου «Αξιον Εστί», ενημερώθηκε για το περιστατικό και χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισε να βγει στη θάλασσα.

«Οταν ξέρεις ότι απέναντί σου υπάρχει ένα παιδί που μπορεί να κινδυνεύει, δεν σκέφτεσαι ούτε τα μποφόρ ούτε τον φόβο. Σκέφτεσαι μόνο ότι πρέπει να φτάσει ζωντανό στο νοσοκομείο», θα πει στον «Ε.Τ.» περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει κάθε αποστολή.

Η επιχείρηση εξελίχθηκε μέσα σε συνθήκες που ακόμα και έμπειροι ναυτικοί χαρακτηρίζουν ακραίες. Οι άνεμοι έφταναν τα 7 με 8 μποφόρ και η διαδρομή προς τον Βόλο μόνο εύκολη δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί. Ο ίδιος γνωρίζει καλά ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο τα τεράστια κύματα. «Ο κόσμος βλέπει μόνο τη φουρτούνα. Δεν βλέπει τι υπάρχει μέσα στη θάλασσα ύστερα από κακοκαιρίες. Κορμοί, ξύλα, αντικείμενα που μπορούν να σε διαλύσουν μέσα σε δευτερόλεπτα», εξηγεί.

Εντεκα χρόνια

Παρά το ρίσκο, το «Αξιον Εστί» απέπλευσε και λίγες ώρες αργότερα το βρέφος παραδόθηκε με ασφάλεια στους γιατρούς του Γενικού Νοσοκομείου Βόλου. Για τον Γιώργο Κυριαζή, τέτοιες επιχειρήσεις αποτελούν πλέον κομμάτι της καθημερινότητάς του. Στα έντεκα χρόνια που πραγματοποιεί διακομιδές στις Βόρειες Σποράδες έχει βρεθεί αντιμέτωπος με εκατοντάδες περιστατικά. Από αυτά, τουλάχιστον τριάντα με σαράντα παραμένουν χαραγμένα στη μνήμη του, λόγω της δυσκολίας και της έντασης που κουβαλούσαν.

«Δεν το κάνω μόνο επαγγελματικά. Αν το έβλεπα σαν δουλειά, ίσως να είχα σταματήσει. Το κάνω γιατί αγαπάω τη θάλασσα και γιατί ξέρω ότι κάποιος άνθρωπος περιμένει από εσένα να σωθεί», θα πει.

«Εχουμε εξοπλίσει το “Αξιον Εστί” περισσότερο και από ασθενοφόρο»

Το «Αξιον Εστί» δεν είναι ένα συνηθισμένο ταχύπλοο. Πρόκειται για φινλανδικής κατασκευής σκάφος, σχεδιασμένο για επιχειρήσεις σε ακραίες θαλάσσιες συνθήκες. Ο Γιώργος Κυριαζής, εκτός από το δίπλωμα κυβερνήτη που διαθέτει, είναι divemaster, ενώ έχει ακόμη και άδεια πιλότου αεροσκάφους!

Το σκάφος του είναι εξοπλισμένο με απινιδωτές, μόνιτορ ζωτικών λειτουργιών, συστήματα οξυγόνου, φορεία και εξοπλισμό που θυμίζει πλωτή μονάδα επείγουσας ιατρικής βοήθειας. «Το έχουμε εξοπλίσει περισσότερο και από ασθενοφόρο. Ο,τι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να κρατηθεί στη ζωή μέχρι να φτάσει στο νοσοκομείο υπάρχει μέσα εδώ», λέει χαρακτηριστικά.

Μπορεί οι εικόνες από περιστατικά που κουβαλά να είναι αμέτρητες, όμως μία φράση του αποτυπώνει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη τη φιλοσοφία με την οποία συνεχίζει να βγαίνει στο πέλαγος: «Σε όλα αυτά τα χρόνια, δεν έχω γυρίσει ποτέ πίσω από περιστατικό. Οταν ξέρω ότι κάποιος με περιμένει για να σωθεί, θα φύγω. Οσο δύσκολη κι αν είναι η θάλασσα».

ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΗ ΔΙΑΣΩΣΤΡΙΑ

24ωρη επιφυλακή μαζί με τη σύζυγο

Στο πλευρό του Γιώργου Κυριαζή βρίσκεται πάντα η σύζυγός του, Αναστασία Κιουτσιούκη, εκπαιδευμένη διασώστρια και αναπόσπαστο μέλος του πληρώματος του «Αξιον Εστί». Μαζί ζουν σε καθεστώς μόνιμης επιφυλακής. Το τηλέφωνο δεν κλείνει ποτέ και το κινητό παραμένει δίπλα τους ακόμη κι όταν πέφτουν για ύπνο, γιατί ποτέ δεν ξέρουν πότε θα τους καλέσει το καθήκον. «Είμαστε 24 ώρες το 24ωρο σε ετοιμότητα. Μπορεί να χτυπήσει το τηλέφωνο οποιαδήποτε στιγμή και να πρέπει να φύγουμε μέσα σε λίγα λεπτά», λέει ο καπετάνιος στον «Ε.Τ.».

ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

«Επρεπε να φτάσω στο νοσοκομείο»

Το πιο δύσκολο κομμάτι για όλους πάνω στο σκάφος είναι τα παιδιά. Η αγωνία είναι διαφορετική, πιο βαριά, πιο προσωπική. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση της τετράχρονης που κατάπιε χλώριο κατά τη διάρκεια διακοπών στην Αλόννησο, το 2024. Μέσα σε λίγη ώρα οργανώθηκε ολόκληρη επιχείρηση διακομιδής προς τον Βόλο, με το πλήρωμα να δίνει αγώνα δρόμου για να φτάσει έγκαιρα στο νοσοκομείο. «Ο κόμπος στο στομάχι δεν λύνεται μέχρι να δέσουμε στο λιμάνι και να ακούσουμε ότι το παιδί είναι καλά», θα πει ο καπετάνιος.

«Δεν θα ζούσε»

Σε ένα άλλο περιστατικό που θυμάται ο Γιώργος Κυριαζής, μία 46χρονη γυναίκα με διάτρηση στομάχου μεταφέρθηκε μέσα σε καιρό που από 7 μποφόρ έφτασε στα 9. Το σκάφος χτυπιόταν ασταμάτητα από τα κύματα και κάθε λεπτό έμοιαζε ατελείωτο. «Οταν ξεκίνησα, είχε 7 με 8 μποφόρ, κατά τη διαδρομή η ένταση των ανέμων έφτασε τα 9 μποφόρ, αλλά δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω. Επρεπε να φτάσω στο νοσοκομείο. Οταν φτάσαμε, οι γιατροί μάς είπαν ότι, αν αργούσαμε μισή ώρα, η γυναίκα δεν θα ζούσε», θυμάται.

Αγώνας δρόμου

Τον Ιούλιο του 2025, μία 77χρονη Γαλλίδα που παραθέριζε στην Αλόννησο δαγκώθηκε από οχιά σε παραλία του νησιού. Αρχικά η κατάστασή της έδειχνε ελεγχόμενη, όμως στη μέση της διαδρομής προς τον Βόλο υπέστη ανακοπή καρδιάς. Μέσα στο «Αξιον Εστί» ξεκίνησε ένας αγώνας για να σωθεί. Ο Γιώργος Κυριαζής και η Αναστασία Κιουτσιούκη άρχισαν αμέσως ΚΑΡΠΑ και κατάφεραν να την επαναφέρουν. Λίγη ώρα αργότερα, η γυναίκα έφτανε ζωντανή στο λιμάνι του Βόλου, όπου την περίμενε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. «Μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Η θάλασσα δεν είναι άσφαλτος, όπως νομίζουν κάποιοι. Ξεκινάς με καλό καιρό και ξαφνικά βρίσκεσαι μέσα στην καταιγίδα», θα πει ο καπετάνιος, περιγράφοντας τη διαρκή πίεση που συνοδεύει κάθε αποστολή.