Την 5^η Μαΐου 2010, κατά τη διάρκεια πανελλαδικής απεργίας, κάποιοι έσπασαν τα τζάμια στο υποκατάστημα της τραπέζης Marfin στη Σταδίου και έριξαν μολότοφ, ενώ άλλοι παρεμπόδιζαν τα πυροσβεστικά να πλησιάσουν στον χώρο της πυρκαγιάς. Το αποτέλεσμα ήταν τρεις υπάλληλοι και ένα αγέννητο μωρό, αφού η μία υπάλληλος ήταν έγκυος, να χάσουν τη ζωή τους.

Το έγκλημα της Marfin δεν εξιχνιάστηκε ποτέ. Εάν θεωρήσουμε ότι η εξιχνίαση, τότε, δεν ήταν προτεραιότητα, το 2020 ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, είχε δηλώσει ότι υπάρχουν νέα στοιχεία στην υπόθεση.

Τον Μάιο του 2025 ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επανέλαβε τη δέσμευσή του να εξιχνιαστεί η υπόθεση. Μόνο που οι δεσμεύσεις και τα καλολογικά στοιχεία στις δηλώσεις δεν απονέμουν τη δικαιοσύνη. Πριν η κυβέρνηση διεκδικήσει και τρίτη θητεία και πριν γίνουν δηλώσεις ότι οι έρευνες συνεχίζονται εντατικά, χρειάζεται μεγαλύτερο πολιτικό θάρρος. Και μία διευκρίνιση. Για το πού σκαλώνει αυτή η υπόθεση. Μπορεί πλέον να μην μπορεί να εξιχνιαστεί, αλλά όσο μένει εκκρεμής αφήνει την εντύπωση ότι στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιοι που οι κυβερνήσεις φοβούνται να αντιμετωπίσουν. Ιδιαίτερα όταν πριν από την επέτειο της Marfin είχαμε δύο επιθέσεις σε πανεπιστημιακούς.

Η πρώτη από τον Ρουβίκωνα στο σπίτι της καθηγήτριας του ΕΚΠΑ Βάνας Νικολαΐδου-Κυριανίδου. Η δεύτερη ήταν ο προπηλακισμός του αντιπρύτανη του ΑΠΘ Ιάκωβου Μιχαηλίδη. Στην πρώτη περίπτωση ο Ρουβίκωνας έγραψε συνθήματα στον τοίχο του σπιτιού της καθηγήτριας καταλογίζοντάς της φιλοϊσραηλινές θέσεις. Στη δεύτερη, ομάδα αλληλέγγυων φοιτητών με τη συνδρομή μελών της ΔΕΠ αντέδρασαν στην απόφαση της συγκλήτου του πανεπιστημίου για τις φοιτητικές εστίες.

Δεν είναι συμπτωματικό ότι μερικές μέρες αργότερα η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ, Φραντζέσκα Αλμπανέζε, έβγαλε πύρινο λόγο εναντίον του Ισραήλ στην Πάντειο χωρίς να ενοχληθεί. Ούτε ότι σε συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων, μέλη των καταλήψεων των προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας έκαναν ντου για να πουν «κάτω τα κουλά σας από τα προσφυγικά».

Μπορεί στα τελευταία επτά χρόνια να έχει γίνει πρόοδος, αλλά ακόμα και σήμερα ελευθερία του λόγου στα πανεπιστήμια είναι ο λόγος που επιτρέπουν οι συλλογικότητες. Η δημόσια περιουσία τελειώνει στις φοιτητικές εστίες που οργανωμένες ομάδες ελέγχουν, όπως και εκεί που αρχίζουν οι καταλήψεις.

Τα επικίνδυνα(;) πατίνια και η έλλειψη αυστηρών κανόνων

Οδηγώ μηχανή από τα 16 μου. Θυμάμαι καθαρά την εποχή που το αίμα μου έβραζε αλλά οι μεγαλύτεροι και γέροι για εμένα λέγανε «Μακριά από τις μηχανές. Είναι σκοτώστρες». Τελικά δεν ήταν τόσο που να μην μπορώ σήμερα να πω πέντε κουβέντες για τα πατίνια και τι μπορεί να γίνει.

Το πρώτο που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι τα πατίνια δεν είναι φτιαγμένα για να κυκλοφορούν σε δρόμους. Ιδιαίτερα δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, όπως συχνά συμβαίνει στην Αθήνα. Δεν έχουν φρένα, φώτα, αναρτήσεις και σκελετό για να μπορούν να είναι ασφαλή σε κάτι απρόβλεπτο, όπως ένα απότομο φρενάρισμα ή μία λακκούβα. Η λύση δεν είναι να απαγορευτούν, αλλά οι κατασκευαστές να υποχρεωθούν σε αυστηρές προδιαγραφές και οι εταιρίες ενοικίασης σε έκδοση πινακίδων και σε ασφάλιση των οχημάτων. Ο έλεγχος κυκλοφορίας να γίνεται από τσιπάκι που θα έχει το όχημα. Τα καταστήματα που τα πουλάνε να μην οχυρωθούν πίσω από τη δικαιολογία «εμείς δεν τα δίνουμε για να τα βγάζουν στον δρόμο». Για να κυκλοφορήσουν στον δρόμο τα πουλάνε, εκτός αν κάποιος θέλει να πει ότι τα πουλάνε για να κάνουν βόλτες τα παιδιά στους ανύπαρκτους στις μέρες μας άδειους δρόμους.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ

Υπάρχει προβληματισμός με το road rage. Την άνευ ορίων οργή των οδηγών απέναντι σε άλλους επειδή είτε δεν βρίσκουν πάρκινγκ είτε κλεισμένοι στο αυτοκίνητό τους που έχει μπλοκαριστεί τα βάζουν με τον διπλανό τους. Ισχύει, αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό.

Οι λίγο μεγαλύτεροι θα θυμούνται ότι πριν από χρόνια, όποτε γινόταν το παραμικρό τρακάρισμα, ακολουθούσε αγώνας κατς από τους δύο οδηγούς. «Ρε, μάτια δεν έχεις να βλέπεις πού πηγαίνεις;». «Πώς το πήρες το δίπλωμα; Δι’ αλληλογραφίας;». Και δώσ’ του τα σπρωξίματα και οι… ψιλές. Σήμερα, έτσι και τα τσουγκρίσουνε, βγάζουν τις ασφάλειες, ανταλλάσουν στοιχεία και το θέμα τελειώνει.

Ταυτόχρονα, υπάρχει προβληματισμός και με την εγκληματικότητα των νέων. Το πρόβλημα είναι πραγματικό. Πολλοί πιστεύουν ότι το πρόβλημα προκύπτει από τότε που απαγορεύτηκαν οι σωματικές τιμωρίες στα σχολεία. Μόνο που η λύση δεν είναι τόσο απλή.

Η νεανική εγκληματικότητα προκύπτει από τις γενικότερες αλλαγές στην οικογένεια. Στις οποίες δεν περιλαμβάνεται η απουσία των γονέων. Τις παλιές εποχές ο πατέρας ειδικότερα ήταν απών. Μόνο που υπήρχε μια ευρύτερη οικογένεια για να ελέγξει τον πιτσιρικά. Ανύπαντροι θείοι και θείες, παππούδες και γιαγιάδες που μεγάλωναν τα παιδιά και γειτονιές που όριζαν τους κανόνες συμβίωσης. Σήμερα αυτός ο κοινωνικός «βιότοπος» έπαψε να υπάρχει, τα παιδιά βρίσκουν κανόνες κοινωνικής συμβίωσης από το Διαδίκτυο και τα αποτελέσματα συχνά είναι τραγικά.