Δηλαδή ο πρόεδρος, ο τσάρος και ο «διάβολος». Όμως τα φώτα έπεσαν στον πρώτο. Και η αλήθεια είναι πως του ανήκουν δικαιωματικά. 

Το ντοκιμαντέρ των Ελένης Βαρβιτσιώτη και Βικτώριας Δενδρινού που προβάλλεται στο Σκάι, επανέφερε στη συλλογική μνήμη τι ζήσαμε και από τι γλυτώσαμε. Ένα «χιλιοστό» μας χώριζε από την άβυσσο του Grexit και την άτακτη χρεοκοπία. Μια ιστορία που είχε πολλούς θύτες και από τις δύο πλευρές, αλλά ακόμα περισσότερα θύματα. Η επαναστατική γυμναστική των μαθητευόμενων μάγων του ΣΥΡΙΖΑ συνάντησε τις υπερβολικές απαιτήσεις των δανειστών σε ένα πολιτικό, οικονομικό και τελικά μοιραίο ραντεβού για την ιστορία της χώρας. Όμως αν οι εταίροι, οι τροικανοί όπως τους αποκαλούσαν, έχουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης για αυτά που ζητούσαν από τον ελληνικό λαό, οι τότε κυβερνήτες της χώρας έχουν πολλαπλάσιο. Επειδή  έπαιζαν σε διπλό ταμπλό, λέγοντας άλλα μπροστά και άλλα πίσω από τις κλειστές πόρτες. Επικεφαλής ήταν ο τότε πρωθυπουργός και πρόεδρος του  ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας.

Εκείνος επέλεξε τους συνεργάτες του, εκείνος έδινε την γραμμή, εκείνος αποφάσιζε. Είναι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που σήμερα αναζητά την Ιθάκη, λέγοντας ακριβώς τα ίδια και απαράλλακτα με εκείνα που έλεγε ο παλιός του εαυτός. Ας μην κατηγορεί λοιπόν τους δημοσιογράφους. Η συζήτηση για το 2015 δεν ξεκίνησε με το ντοκιμαντέρ του Σκάι, αν και τροφοδοτείται με νέα στοιχεία και ντοκουμέντα, όπως τα αφηγούνται και παρουσιάζουν οι πρωταγωνιστές της ελληνικής τραγωδίας. Στέκονται με το πρόσωπο και το όνομα τους μπροστά στην κάμερα και μιλούν ανοικτά, καταθέτοντας ο καθένας το δικό του κομμάτι της ιστορίας.

Σε αντίθεση με το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, όπου αφηγητής και πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος. Μιλά για τον εαυτό του και εξ ονόματος των άλλων, θυμάται, ερμηνεύει και προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία, όλα αυτά με μία φωνή, την δική του. Ο λόγος του εναντίον των λόγων τους; Όχι ακριβώς. Είναι ο λόγος του εναντίον της πραγματικότητας.

Η απομάγευση της πρώτης φορά Αριστερά, η αποκάλυψη ότι κυβερνούσαν με σλόγκαν και μουσική υπόκρουση το bella ciao, η παραδοχή ότι δεν είχαν ιδέα από την διακυβέρνηση μιας χώρας, δεν προέκυψαν από ένα ντοκιμαντέρ, ούτε από ένα βιβλίο. Τα ζήσαμε στο πετσί μας, τα βιώσαμε ατομικά και συλλογικά ως κοινωνία.  Και αποφασίσαμε  πως πρέπει να αλλάξουμε πορεία στο καράβι.

Αλλά και πάλι ίσως τίποτα από όλα τα προηγούμενα να μην έχει πραγματικό νόημα το 2026, εκτός από ένα: Το μάθημα που κερδίσαμε από το πάθημα μας.  Οι πολιτικοί που χαϊδεύουν αυτιά είναι αρεστοί, αλλά όχι χρήσιμοι. Και οι πολιτικοί που παραμένουν αμετανόητοι και λένε τα ίδια που έλεγαν πριν από δέκα χρόνια, δεν είναι καν αρεστοί. Είναι ξεπερασμένοι.