ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, προφανώς, για τον κ. Τσίπρα είναι πως δεν αντέχει την αλήθεια, πως επιμένει στα ίδια λαϊκιστικά παραμύθια. Διότι, η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών δεν ασπάζεται τη δική του εκδοχή για τα πεπραγμένα του. Ακόμα και οι πρώην σύντροφοί του και τότε συμπρωταγωνιστές του τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα.

ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ, ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί με διάφορους τρόπους να ξεφύγει από το 2015, να ξεπλύνει τις ευθύνες του. Κάνει ένα μεγάλο λάθος. Οσα συνέβησαν το 2015 θα αποτελούν αντικείμενο συζήτησης ακόμα και το… 2115. Διότι, όσα έγιναν τότε παραλίγο να οδηγήσουν τη χώρα μας σε μια άνευ προηγουμένου καταστροφή.

ΕΚΕΙΝΟΣ επέλεξε να υποσχεθεί στον λαό φαντασιακές λύσεις που ήταν ανεφάρμοστες. Εκείνος επέλεξε να ρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, μόνο και μόνο για να ανέλθει στην εξουσία. Εκείνος διόρισε υπουργό Οικονομικών τον Βαρουφάκη, υπουργό Ανάπτυξης τον Λαφαζάνη και Πρόεδρο της Βουλής τη Ζωή. Τρεις πολιτικοί που ακόμα και τώρα δεν κρύβουν την αντιευρωπαϊκή φιλοσοφία τους και την επιθυμία επιστροφής στη δραχμή.

ΚΑΝΕΙΣ δεν τον ανάγκασε να δεσμευτεί πως θα έσκιζε τα Μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο ούτε να πει πως θα βάραγε τα νταούλια και θα χόρευαν οι αγορές, ενώ θα διέγραφε το δημόσιο χρέος. Οπως δήλωσαν ο Λαφαζάνης και ο Σταθάκης, δεν υπήρχε κάποιο σχέδιο. Το μόνο που τους «οδηγούσε» ήταν ότι «αυτά ήθελε να ακούσει ο κόσμος».

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ, κουβέντα στην κουβέντα, υπόσχεση στην υπόσχεση, ψέμα στο ψέμα, ο Αλέξης Τσίπρας αυτοεγκλωβίστηκε στις φαντασιακές υποσχέσεις του και μαζί εγκλώβισε την Ελλάδα σε έναν αδιέξοδο δρόμο. Γι’ αυτό και επέλεξε, στη συνέχεια, να κάνει το δημοψήφισμα, ώστε να βρει το τέλειο άλλοθι για την κωλοτούμπα. Και, ναι, η κωλοτούμπα ήταν η μόνη σωστή πολιτική κίνησή του. Μόνο που θα μπορούσε να είχαν αποφευχθεί οι καταστροφικές συνέπειες της υποτιθέμενης «περήφανης διαπραγμάτευσης». Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί το κλείσιμο των τραπεζών, που, όπως ομολόγησε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, «έπρεπε να το είχα κάνει την πρώτη ημέρα διακυβέρνησης». Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί το αχρείαστο τρίτο Μνημόνιο.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ συνέβησαν, γιατί είχε το απύθμενο θράσος να παίξει τη χώρα στα ζάρια, για να γίνει πρωθυπουργός. Και, τώρα, έπειτα από έντεκα χρόνια επιστρέφει με το ίδιο θράσος και κουνάει το δάχτυλο στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία υποσχόμενος νέες φαντασιακές λύσεις σε υπαρκτά προβλήματα.