Μαρία Σπηλιοπούλου

Η Eurovision έχει κατηγορηθεί για πολλά, περίεργες συμμαχίες, στάνταρντ 12άρια, ερωτηματικά για την αξιοπιστία της τηλεψηφοφορίας, υπερβολικό δράμα, αβάσταχτο κιτς. Τώρα φαίνεται πως εξελίσσεται και σε παράγοντα γεωπολιτικής αστάθειας και αιτία «εμφυλίου» μεταξύ αδελφών.

Στην πολιτική έχουμε δει κάθε λογής σύμβολα: ήλιους, περιστέρια, συμπαθείς γαϊδάρους, ελιές, αστέρια. Νέα πρωταγωνίστρια στην πολιτική σκηνή της Ινδίας σήμερα έχει αναδειχθεί μια κατσαρίδα.

Στην Ιταλία ακόμη και οι άγγελοι δυσκολεύονται να μείνουν εκτός πολιτικής. Μια τοιχογραφία σε μία εκκλησία της Ρώμης έχει προκαλέσει τελευταία περισσότερη δημόσια συζήτηση από κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις.

Στον στίβο της πολιτικής μέχρι σήμερα γνωρίζαμε δοκιμασίες όπως τηλεμαχίες, εκλογές και κρίσεις. Τώρα φαίνεται πως προστίθεται ακόμη μία: κάμψεις, καθίσματα και άρση βαρών στο γυμναστήριο.

Για αιώνες το κρασί είναι τμήμα της γαλλικής ταυτότητας, ένα είδος εθνικού συμβόλου, δίπλα στα τυριά και την μπαγκέτα.

Οι «γερόλυκοι» της rock όχι μόνο δεν αφήνουν κάτω τις κιθάρες, αλλά με το πνεύμα αντίστασης και το πείσμα αμείωτα σε ένταση εξακολουθούν να δίνουν μάχες και να κερδίζουν. Oχι μόνο για την επόμενη επιτυχία στα charts, αλλά και εκτός σκηνής, όπως για τον χαρακτήρα της γειτονιάς τους.

Μετά την ορκωμοσία του ως δήμαρχος Νέας Υόρκης λίγες ώρες έπειτα από την άφιξη του 2026 ο Ζοχράν Μαμντάνι δήλωνε πως θα κυβερνήσει ως Σοσιαλιστής Δημοκρατικός, ενώ οι οπαδοί του φώναζαν «φορολόγησε τους πλούσιους». Η προσγείωση ήταν απότομη.

Σε χώρες με βαριά Ιστορία ένα σπίτι γίνεται ενίοτε πεδίο πολιτικής μάχης. Στην Ιταλία μια τέτοια σύγκρουση έληξε πρόσφατα με νίκη για τον Δήμο Ριτσιόνε.

Τρεις και πλέον αιώνες μετά τον θάνατό του, ο Μολιέρος «αναστήθηκε» κι επέστρεψε στο θεατρικό σανίδι. Eνα νέο έργο του έκανε πρεμιέρα προ ημερών στις Βερσαλλίες.

Ο Κιρ Στάρμερ παραμένει στον πρωθυπουργικό θώκο της Βρετανίας με δανεικό χρόνο, οι δελφίνοι ράβουν κοστούμια και ταγέρ και ο μακροβιότερος ένοικος της Ντάουνινγκ Στριτ 10 ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον έβδομο συγκάτοικό του μέσα σε μια δεκαετία.

Η λάμψη του σκανδιναβικού παράδεισου έχει θαμπώσει τα τελευταία χρόνια.

Οι Βενετοί λατρεύουν το δράμα. Στην ιστορική Οπερα της Βενετίας La Fenice (Φοίνικας), που έκαναν πρεμιέρα έργα των Ροσίνι, Μπελίνι, Βέρντι, φέτος εκτυλίχθηκε ένα δράμα με γερή δόση πολιτικής -πίσω από τη σκηνή.

Κλείνοντας την τελευταία συνέντευξη Τύπου ως πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, την περασμένη εβδομάδα, ο Τζερόμ Πάουελ δεν είπε αντίο, αλλά εις το επανιδείν.

 «Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις», είπε πριν από δεκαετίες ο Γιάννης Τσαρούχης (όχι πρώτος, αλλά έκανε τη ρήση γνωστή).

Στην Ιαπωνία που γερνά με ταχύτατους ρυθμούς, οι οίκοι ευγηρίας έχουν φτάσει στα όριά τους. Οι ένοικοι πληθαίνουν, οι φροντιστές δεν επαρκούν.

Πόσοι εκατομμυριούχοι χρειάζονται για να σώσουν μία φάλαινα; Στη σημερινή Γερμανία αρκούν δύο που σε συνεργασία με τον υπουργό Περιβάλλοντος καταστρώνουν σχέδια για να διασωθεί ο Τίμι, μια φάλαινα που επί έναν μήνα έχει εγκλωβιστεί στα ρηχά της Βαλτικής και χαροπαλεύει.

Μεγάλος πρωταγωνιστής του περασμένου σαββατόβραδου δίπλα στον Τραμπ και τον ένοπλο που προκάλεσε πανικό στην ετήσια δεξίωση της Ενωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στο ξενοδοχείο Washington Hilton αναδείχθηκε ο «κύριος με τη σαλάτα».

Στην Ελλάδα οι γαλατάδες πέθαναν προ πολλού. Στην Ιαπωνία οι αντίστοιχες «κυρίες Yakult», με τις χαρακτηριστικές γαλάζιες στολές, εξακολουθούν να διανέμουν ρόφημα γιαουρτιού από πόρτα σε πόρτα και να σώζουν ζωές.

Από «βασιλιάς» του Μανχάταν ο Ερικ Ανταμς κατέληξε να αποφεύγει τις βόλτες στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

Αν κάποιος έλεγε πριν λίγα χρόνια ότι σε σοβαρές ειρηνευτικές συνομιλίες έπεσε στο τραπέζι η ιδέα να «βαπτιστεί» μια αιματοβαμμένη διαφιλονικούμενη εμπόλεμη ζώνη σε γη του Γιαννάκη ή του Κωστάκη, με πρώτο συνθετικό το όνομα ενός Αμερικανού προέδρου, θα γελούσαμε. Κι όμως, φαίνεται πως συνέβη και αυτό στη διάρκεια του ατέρμονου παζαριού για το μέλλον […]

Oι περισσότερες Παγκόσμιες Ημέρες περνούν μάλλον απαρατήρητες. Λίγοι τις θυμούνται, λίγοι τις γιορτάζουν. Η σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, που καθιερώθηκε από την UNESCO το 1995, στη γενέτειρά της Βαρκελώνη, είναι σαν δεύτερα Χριστούγεννα.