Μαρία Σπηλιοπούλου

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου αύριο βρίσκει την παριζιάνικη ιντελιγκέντσια στα όπλα. Σχεδόν 200 συγγραφείς και διανοούμενοι κήρυξαν πόλεμο προ ημερών στον μεγιστάνα Βενσάν Μπολορέ, κατηγορώντας τον πως μετατρέπει έναν ιστορικό εκδοτικό οίκο σε μηχανή ακροδεξιάς προπαγάνδας.

Στην κούρσα διεκδίκησης του πόστου του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ επικρατούσε κατά κανόνα κοσμοσυρροή. Το 2016 μετείχαν 13 υποψήφιοι. Φέτος μετά βίας συμπληρώθηκε καρέ. Οι εποχές αλλάζουν, το κλίμα είναι βαρύ και πλέον η θέση θυμίζει ηλεκτρική καρέκλα.

Δεν είναι ακριβώς η πρώτη ύλη που φαντάζεται κανείς στο άκουσμα της ατάκας από τους τηλεοπτικούς «Απαράδεκτους», «Tι έγινε, ρε παιδιά; Βρήκαμε υλικό για επανάσταση;».

Επί υπουργού Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, το αμερικανικό Πεντάγωνο μετατρέπεται συχνά σε εκκλησία, με τον υπουργό να καλεί ένστολους και δημοσιογράφους σε προσευχή, που ασφαλώς γίνεται με όρους performance.

Ο Μεξικανός υπουργός Δημόσιας Τάξης Ομάρ Γκαρσία Χάρφουχ κυκλοφορεί κατά κανόνα με κοστούμια. Στις αγορές της πρωτεύουσας, πάντως, τον συναντά τελευταία κανείς ως λούτρινο Batman, αλλά και ως sex symbol με γυμνό στήθος. Ο 44χρονος «τσάρος» της ασφάλειας στη λατινοαμερικανική χώρα από τα δελτία ειδήσεων κάνει δεύτερη παράλληλη καριέρα φέτος στην ποπ κουλτούρα.

Το γράμμα στον Αϊ-Βασίλη και η παραγγελία στον νονό για το Πάσχα για πολλά κορίτσια, κυρίως σε δυτικές κοινωνίες, δεν περιλαμβάνει πλέον μόνο παιχνίδια, παπούτσια, λιχουδιές, αλλά και μάσκες ενυδάτωσης προσώπου, ορούς, μέχρι προϊόντα αντιγήρανσης με ρετινόλη.

Τέσσερα χρόνια τώρα το βλέμμα της διεθνούς κοινότητας στράφηκε από την Ουκρανία στη Λωρίδα της Γάζας, έπειτα στον Λίβανο, τώρα στο Ιράν και πάλι στον Λίβανο.

Χριστός Ανέστη για Καθολικούς, Προτεστάντες και Ορθόδοξους, αλλά για τους πιστούς των video games ο Ιησούς διώχνει ακόμη τους αργυραμοιβούς από τον Ναό ή ανεβαίνει τον Γολγοθά με τον Σταυρό.

Στην τελική ευθεία προς τις βουλευτικές εκλογές της Κυριακής στην Ουγγαρία, ένας σκύλος με δύο ουρές βγάζει γλώσσα και δαγκώνει τον αγαπημένο Ευρωπαίο ηγέτη του Τραμπ, τον επί 16 χρόνια πρωθυπουργό Βίκτορ Ορμπαν.

Στη χολιγουντιανή ρομαντική κωμωδία «Οταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι», μετά από 40 κύματα και κάμποσα χρόνια, καταλήγει σε γάμο. Στο Τόκιο ένα γραφείο συνοικεσίων παράλλαξε τον τίτλο της ταινίας σε «Οταν ο Σουζούκι γνώρισε τη Σουζούκι», με την ελπίδα για πιο άμεσο αποτέλεσμα.

Αν κάποιος μας έλεγε πριν από λίγα χρόνια ότι σχεδόν τη μισή μας ζωή θα κοιτάμε μια οθόνη, θα γελούσαμε.

Στη Βολιβία, στους δρόμους της πρωτεύουσας Λα Παζ, προ ημερών κλόουν κατέβηκαν στους δρόμους όχι για να διασκεδάσουν το πλήθος, αλλά με ντουντούκες και πανό, διαδηλώνοντας για το αυτονόητο – το δικαίωμα στο γέλιο.

Ο πρόεδρος- δικτάτορας της Μαδαγασκάρης, Μάικλ Ραντριανιρίνα, υποσχέθηκε αναγέννηση της χώρας μέσω κάθαρσης του πολιτικού σκηνικού. Δεν αρκείται σε παλιές συνταγές, αλλά ανοίγει νέους δρόμους, όπως υπουργοποίηση μόνο κατόπιν ραντεβού για τεστ με πολύγραφο.

Αν δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τον Ντόναλντ Τραμπ για κάτι είναι η έλλειψη φαντασίας- μεταξύ άλλων.

Σχεδόν έναν αιώνα αφότου ο Πικάσο αποτύπωσε στον καμβά τη φρίκη του πολέμου λίγες εβδομάδες μετά τον βομβαρδισμό της Γκερνίκα κατά τον ισπανικό εμφύλιο, ένας νέος «εμφύλιος» έχει ξεσπάσει στην Ισπανία για τη στέγη του έργου.

Η υψηλή γαστρονομία δεν είναι μόνο άριστης ποιότητας υλικά, άρτια τεχνική κι εντυπωσιακό σερβίρισμα. Είναι και ιστορίες. Μόνο που κάποιες είναι πικρές.

Πριν από μία εικοσαετία ο «Πολωνός υδραυλικός» ήταν ένα σύμβολο φόβου στη Δυτική Ευρώπη.

Τρεις μήνες σχεδόν από την κινηματογραφική σύλληψή του από Αμερικανούς κομάντο στο Καράκας ο Νικολάς Μαδούρο ετοιμαζόταν χθες να εμφανιστεί ενώπιον δικαστηρίου της Νέας Υόρκης.

«Πρώτα παίρνουμε τη Φλόριντα, μετά την Ουάσιγκτον», τραγουδούν οι Δημοκρατικοί στις ΗΠΑ από χθες, παραλλάσσοντας τους στίχους του Λέοναρντ Κοέν «First we take Manhattan, then we take Berlin».

Σε πολλές παρέες υπάρχει αυτός ο φίλος που δεν μπορεί να κρατήσει μυστικό και όταν τίθεται στο τραπέζι η ανάγκη εχεμύθειας αρχίζει να σφυρίζει αδιάφορα.

Αν χαρακτηρίζει κάτι τον 47ο (και 45ο) πρόεδρο των ΗΠΑ, αναμφίβολα δεν είναι η σεμνότητα. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει μια μοναδική ικανότητα να μετατρέπει τα πάντα σε προσωπικό brand με υπογραφή ει δυνατόν στο αγαπημένο του χρώμα- το χρυσό.