Με αφορμή την πρόσφατη αποχώρηση του σεφ-σταρ Ρενέ Ρεντζέπι από το βραβευμένο, με αστέρια Μισελέν, Noma της Κοπεγχάγης, μετά από πάμπολλες καταγγελίες για τοξική συμπεριφορά με θύματα μέλη του προσωπικού, άνοιξε μια συζήτηση μέσα κι έξω από τις κουζίνες για τη σκοτεινή πλευρά των πιάτων- έργων Τέχνης.

Χρειάζεται τελικά τόσο δράμα, αίμα, δάκρυα και ιδρώτας, σωματική και λεκτική βία, κουτάλες που εκσφενδονίζονται και επίδοξοι Ρενέ που παραιτούνται λόγω ψυχολογικού πολέμου, για να προκύψει ένα πιάτο; Μήπως κάποιοι έχουν μπερδέψει το πάθος με την κακοποίηση;

Για χρόνια, η εικόνα του σεφ με εκρηκτικό ταμπεραμέντο αλά Γκόρντον Ράμσεϊ δικαιολογείτο- η τελειότητα απαιτεί σκληρότητα και στρατιωτική πειθαρχία. Ομως, το ανέκδοτο δεν προκαλεί πλέον γέλιο και κάτι αλλάζει. Ενα άτυπο κίνημα «Me too» φαίνεται να αναδύεται στον κόσμο της γαστρονομίας. Εργαζόμενοι μιλούν, Οργανισμοί ζητούν λογοδοσία, η ίδια η βιομηχανία αρχίζει να επανεξετάζει τα όρια της θεμιτής πίεσης. Γιατί όσο εντυπωσιακό κι αν είναι ένα πιάτο δεν μπορεί να δικαιολογεί έναν τοξικό χώρο εργασίας.

Aλλωστε, το καλό φαγητό, όπως και πολλά στη ζωή, δεν χρειάζεται φωνές για να πετύχει, αλλά σκληρή δουλειά, έμπνευση, ομάδα με σύμπνοια, ομαλή συνεργασία. Ο σεβασμός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά προϋπόθεση.

Και οι πελάτες παίζουν έναν ρόλο στην αλλαγή, επισημαίνουν κριτικοί. Καθώς αρχίζουν να έχουν πιο ανοιxτά αφτιά στις ιστορίες- δράματα, ψηφίζουν με το πορτοφόλι τους υπέρ εστιατορίων που προσφέρουν πιάτα φτιαγμένα με μεράκι κι όχι δηλητήριο.