Στον θαυμαστό κόσμο των video games, όπου οι παίκτες μπορούν να υποδυθούν από τον Ράμπο και μεσαιωνικούς ιππότες μέχρι εξερευνητές του Διαστήματος που σώζουν την ανθρωπότητα, μια πολωνική εταιρία λάνσαρε παραμονές Πάσχα φέτος ένα «Christ simulator».

Στο παιχνίδι «I Am Jesus Christ» (Είμαι ο Ιησούς Χριστός) οι παίκτες στον ρόλο του Θεανθρώπου βαπτίζονται στα νερά του Ιορδάνη, αναμετρώνται με τον Διάβολο και μετά από 30 θαύματα με το πάτημα ενός κουμπιού σε ένα τηλεχειριστήριο καταλήγουν στη Σταύρωση. Οπως αναμενόταν, οι απόψεις για το τολμηρό, αν μη τι άλλο, παιχνίδι διίστανται. Πολλά μέλη της κοινότητας των gamers δίνουν καλό βαθμό, ενώ άλλοι εστιάζουν στη φτωχή ποιότητα των γραφικών, τις άκαμπτες κινήσεις, τους μονότονους διαλόγους και την έλλειψη… σασπένς.

Εκτός των gamers, πολλοί μιλούν για ατυχή και ασεβή προσέγγιση, βλασφημία. Αλλοι το υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό ως μια δημιουργική γέφυρα ανάμεσα στην πίστη και τη νεολαία, μια θετική απόπειρα να μεταφερθεί, με σύγχρονα εργαλεία, το μήνυμα στους νέους που δεν ανοίγουν τα βιβλία θρησκευτικών. Το gaming, όπως και η Τέχνη, δοκιμάζει τα όρια, ταράζει τα νερά, προκαλεί συζητήσεις και ίσως τελικά, κάπου ανάμεσα σε pixels και υπεραπλουστευμένες παραβολές, βρεθεί χώρος και χρόνος και για περισυλλογή περί δοκιμασίας, θυσίας, ελπίδας, Ανάστασης.