Τέσσερα χρόνια τώρα το βλέμμα της διεθνούς κοινότητας στράφηκε από την Ουκρανία στη Λωρίδα της Γάζας, έπειτα στον Λίβανο, τώρα στο Ιράν και πάλι στον Λίβανο.
Υπάρχει όμως και το Σουδάν, όπου μαίνεται ένας ξεχασμένος πόλεμος. Σήμερα συμπληρώνονται τρία χρόνια από το ξέσπασμα του τρίτου εμφυλίου στην 3η μεγαλύτερη σε έκταση χώρας της Αφρικής από την κήρυξη ανεξαρτησίας το 1956 (1955-1972, 1983-2005, 2023-;). Στη μεγαλύτερη ίσως ανθρωπιστική κρίση του 21ου αιώνα, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, εκατοντάδες χιλιάδες ζωές έχουν χαθεί.
Σε μια χώρα 50 εκατομμυρίων, 14 εκατομμύρια άμαχοι έχουν εκτοπιστεί, πάνω από 20 εκατομμύρια δίνουν μάχη επιβίωσης ενάντια στην πείνα, χωρίς πρόσβαση σε βασική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Οι μαρτυρίες για εγκλήματα πολέμου συγκλονίζουν: μαζικές σφαγές, συστηματικοί βιασμοί. Ο άμαχος πληθυσμός έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο βίας. Η σύγκρουση μεταξύ του τακτικού στρατού του πραξικοπηματία προέδρου και των παραστρατιωτικών πρώην συγκυβερνήτη του είναι η συνέχεια μιας ιστορίας που επαναλαμβάνεται τραγικά.
Κι όμως, το Σουδάν μοιάζει να έχει εγκαταλειφθεί στη μοίρα του. Δεν υπάρχουν μεσολαβητές που να εργάζονται άοκνα για επίτευξη διπλωματικής λύσης και η διεθνής χρηματοδότηση για ανθρωπιστική βοήθεια καλύπτει μέχρι στιγμής φέτος μόνο το 16% των αναγκών, θα υπενθυμίσει σήμερα σε διάσκεψη δωρητών στο Βερολίνο εκπρόσωπος του ΟΗΕ. Για την Ντενίζ Μπράουν, συντονίστρια της ανθρωπιστικής βοήθειας του ΟΗΕ στο Σουδάν, ο πόλεμος στο Σουδάν είναι ένα σύμβολο συλλογικής αποτυχίας, μια υπενθύμιση ότι όταν η διεθνής κοινότητα αδιαφορεί, η Ιστορία επαναλαμβάνεται.
