Η προχθεσινή ανακοίνωση της Επιτροπής Καλών Τεχνών πως αποφασίστηκε ομόφωνα (όλα τα μέλη είναι διορισμένα από τον ίδιο) να κυκλοφορήσει από το Νομισματοκοπείο συλλεκτικό χρυσό νόμισμα 24 καρατίων με το πρόσωπο του προέδρου στη μια πλευρά κι έναν αετό στην άλλη δεν προκάλεσε, λοιπόν, έκπληξη. Το νόμισμα Τραμπ σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερες διαστάσεις, καθώς ο πρόεδρος έχει αδυναμία στα μεγάλα μεγέθη, όπως εισηγήθηκε μέλος της επιτροπής, θα είναι μέρος μιας σειράς νομισμάτων που θα κυκλοφορήσουν στο πλαίσιο των εορτασμών φέτος των 250 χρόνων από την Αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.

Η τελευταία φορά που εν ενεργεία πρόεδρος των ΗΠΑ έκοψε νόμισμα με το πρόσωπό του ήταν ακριβώς πριν από έναν αιώνα. Ηταν ο Ρεπουμπλικανός Κάλβιν Κούλιτζ, που οδήγησε τις ΗΠΑ στη Μεγάλη Υφεση. Πλέον ο νόμος απαγορεύει να απεικονίζονται εν ενεργεία πρόεδροι σε νομίσματα (για τους πρώην γίνεται μέχρι και τρία χρόνια μετά τον θάνατό τους), όμως ο Τραμπ εκμεταλλεύεται ένα «παραθυράκι». Ο περιορισμός δεν ισχύει για τα συλλεκτικά.

Πέρα από το γράμμα του νόμου, ωστόσο, υπάρχει και το πνεύμα και η ουσία. Οι Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο κι άλλοι επικριτές του επισημαίνουν πως μόνο βασιλιάδες και δικτάτορες, ακόμη και σήμερα, χαράσσουν τα πρόσωπά τους σε νομίσματα κι όχι οι ηγέτες Δημοκρατιών. Διαστρεβλώνεται το νόημα της επετείου, αρκετά με το υπέρμετρο Εγώ του νυν προέδρου και την προσωπολατρία, που παραδοσιακά συνδέεται με αυταρχικά καθεστώτα παρά με φιλελεύθερες Δημοκρατίες, φωνάζουν εις ώτα μη ακουόντων. Σε μια εποχή που η δημοκρατία δοκιμάζεται διεθνώς, το ερώτημα δεν είναι αν ένα νόμισμα είναι μεγάλο και εντυπωσιακό, χρυσό ή ασημένιο. Είναι ποιες αξίες αντικατοπτρίζει.