Και αν ο πόλεμος της Ουκρανίας ήταν κάτι το πρωτόγνωρο και χρειάστηκε πάνω από ένα χρόνο για να παρθούν αποφάσεις, αυτή τη φορά στην κρίση της Μέσης Ανατολής δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Η Σύνοδος Κορυφής της Πέμπτης απογοήτευσε όλους εκείνους που θα περίμεναν από την Ευρώπη να λάβει εδώ και τώρα μέτρα προστασίας των πολιτών της. Ο διχασμός και η ατολμία κυριάρχησε και ανανεώθηκε το ραντεβού για τον ερχόμενο Ιούνιο! Μέχρι τότε οι κυβερνήσεις κάθε χώρας θα πρέπει μόνες τους να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Φυσικά και θα παρθούν μέτρα από όλους, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει συγχωροχάρτι για το γεγονός ότι για ακόμη μία φορά η Ευρώπη αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων.

Οι «27» εμφανίστηκαν και αυτή τη φορά με διαφορετικές προσεγγίσεις. Από τη μία πλευρά χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, που ζήτησαν  άμεσες και στοχευμένες παρεμβάσεις και από την άλλη κράτη-μέλη που επιμένουν στην ανάγκη αποφυγής βεβιασμένων κινήσεων.

«Ως Ευρώπη πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε αυτή την κρίση, έχοντας ως πρώτο μέλημα την προστασία των Ευρωπαίων καταναλωτών, ειδικά των πιο αδύναμων συμπολιτών μας, αλλά και των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων, έτσι ώστε να μην πληγεί και άλλο η ανταγωνιστικότητά τους. Η απάντηση σε αυτό το επίπεδο πρέπει να είναι και εθνική αλλά και ευρωπαϊκή», τόνισε ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης προσερχόμενος στη Σύνοδο, αλλά αποδείχθηκε ότι αυτή η ευρωπαϊκή απάντηση  δεν ήρθε ούτε αυτή τη φορά, παρά τις προσπάθειες των χωρών της ΝΑ Ευρώπης να  ξυπνήσουν τους πάντες από τον λήθαργο.

Ομολογουμένως το ευρωπαϊκό όχι στην πρόκληση Τραμπ να εμπλακεί ενεργά η Ευρώπη στον πόλεμο, είχε δημιουργήσει ελπίδες για μία πολύ πιο δυναμική ευρωπαϊκή απάντηση, αλλά τελικά αυτή διαψεύστηκε με κρότο. Αν διαβάσει κανείς τα συμπεράσματα της Συνόδου θα διαπιστώσει με ευκολία ότι η σύναξη των ηγετών περισσότερο λειτούργησε ως ομαδική προσευχή για να μην μας βρει μεγαλύτερο κακό. Προσευχήθηκαν όλοι να τελειώσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα ο πόλεμος. Προσευχήθηκαν ο Ορμπαν να χάσει σε λίγες ημέρες τις εκλογές, ώστε να έχουν άλλον συνομιλητή. Προσευχήθηκαν τέλος να μην σπρώξουν ακόμη περισσότερους απογοητευμένους Ευρωπαίους πολίτες στην αγκαλιά της ακροδεξιάς.

Συμπέρασμα; Για ακόμη μία φορά η Ευρώπη παρακολουθεί τις εξελίξεις από μακριά μη μπορώντας να αποτινάξει από πάνω της τον ρόλο του κομπάρσου που της έχει αποδοθεί. Και αυτό είναι τραγικό για τους πολίτες της που βλέπουν να γίνονται καθημερινά κοσμοϊστορικά πράγματα στον κόσμο, τα οποία  απειλούν την καθημερινότητα τους και η ηγεσία αδυνατεί να δώσει απαντήσεις και να διαδραματίσει σοβαρό ρόλο.