Μόνο που αυτή η ιστορία μοιάζει με απόστημα πολύχρονης μόλυνσης και ελέω Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας έσκασε στα χέρια της Ν.Δ., γεμίζοντας την επικαιρότητα με το πυώδες υλικό της. Αλλά και αυτό κοινοτοπία θεωρείται. Αν, όμως, θεωρήσουμε την εικόνα του πολυθρύλητου «Φραπέ» -όπως τον είδαμε να κάθεται και να μιλά ή να μη μιλά στο έδρανο της Εξεταστικής- ως μία εκδοχή αυτού του πυώδους υλικού, τότε όλη αυτή η ιστορία ίσως και να είναι μία από τις σπάνιες ευκαιρίες εθνικής αυτογνωσίας.

Ο Γιώργος Ξυλούρης είναι μια εξίσου σπάνια ευκαιρία να δει κανείς σε ένα και μόνο πρόσωπο την εικόνα μιας Ελλάδας που έρχεται καθημερινά σε επαφή μαζί της αλλά δεν μπορεί να δώσει τέτοια περιγραφή. Αν η Ελλάδα που δεν θέλουμε ήταν άνθρωπος, σίγουρα θα έμοιαζε με τον μάρτυρα που την περασμένη Πέμπτη άφησε στην καρέκλα του ελληνικού Κοινοβουλίου ανεξίτηλα τα σημάδια του. Γέμισε τη μικρή αίθουσα με το διαρκώς έτοιμο να εκραγεί μίγμα μαγκιάς, συγκρατημένου τσαμπουκά, θιγμένου λαϊκού ήρωα, «βγαλμένου» στην πιάτσα, μεγαλωμένου στο πεζοδρόμιο της ζωής που πρώτα έμαθε να λέει «δεν θα μου πεις εσύ εμένα» ή «α, πάγαινε από δω» και μετά «μαμά» και «μπαμπά». Αυτά τα ολίγα και πολλά πολλά άλλα είναι η εικόνα της Ελλάδας που λέγαμε.

Αν τώρα η αξυρισιά, το ξεκούμπωτο πουκάμισο έως το στέρνο, το αγριεμένο βλέμμα παραπέμπει σε μια θεσμική ασέβεια ανακατεμένη στον ίδιο κουβά μαζί με φιγουρατζίδικες κινήσεις αντισυμβατικίλας, μας θυμίζει κάποιους άλλους τύπους, εκλεγμένους όμως, που πήγαιναν «εις τας Ευρώπας» πουλώντας ύφος αντιθεσμικής αλαζονείας, με τα πουκάμισα να κρέμονται έξω από τα παντελόνια, κάτι δείχνει: Οτι ο «Φραπές» είναι ένα απλό δείγμα, πιθανώς μια κακή απομίμηση του πρωτότυπου. Ο Γιάνης – που είναι και στην επικαιρότητα αυτές τις ημέρες, καθώς η ανάδειξη του Κυριάκου Πιερρακάκη στη θέση του προέδρου του Eurogroup μοιραία μάς θύμισε τις ένδοξες στιγμές των βαρουφάκειων «ουάου».

Παράλληλα, να δούμε και την πλευρά της Εξεταστικής Επιτροπής. Αλληλοκατηγορίες με όρους τηλεοπτικών πάνελ που δεν περιποιούν τιμή στον προανακριτικό της ρόλο. Τα σόου της Ζωής Κωνσταντοπούλου, που διατηρεί για τον εαυτό της την ιδιότητα του κέντρου της Γης και όχι μόνο, είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα. Το «Σιγά μη σκίσετε κάνα καλσόν» που είπε στη Μ. Συρεγγέλα, είναι βγαλμένο κατευθείαν από το λεξικό του «Φραπέ». Μια γυναίκα που δεν σηκώνει «σεξιστική» μύγα στο μονίμως ακονισμένο σπαθί της. Και διάφορα άλλα παραδείγματα συμπεριφοράς αλλήλων, με φωνές, έριδες, στενές κομματικές τοποθετήσεις στη μάχη της ατάκας, προσβλέποντας να γίνουν viral στα social.

Το «δικαίωμα στη σιωπή» είναι αναμφισβήτητα μια σύννομη διαδικασία. Ως εκ τούτου φοριέται ανάλογα με τις ανάγκες του μάρτυρα και έτσι πρέπει να γίνεται, ανεξάρτητα αν κάποιες φορές φλερτάρει με την αστειότητα. Το πρόβλημα είναι με το «δικαίωμα στη σοβαρότητα»…