Με λίγα λόγια, μέχρι η κ. Καρυστιανού να αποφασίσει να τραβήξει τον δικό της δρόμο προς την πολιτική, επιβεβαιώνοντας με τον πιο τρανταχτό τρόπο όλους όσοι από την αρχή τής ασκούσαν έντονη κριτική περί εργαλειοποίησης, ό,τι και αν έλεγε, όποια θεωρία και αν ξεπατίκωνε και επαναλάμβανε, ντύνοντάς την με την απεγνωσμένη της προσπάθεια να μάθει την αλήθεια, ξεσήκωνε θύελλα αναπαραγωγών.

Ζωντανές συνδέσεις, εμφανίσεις στην ελληνική Βουλή και το Ευρωκοινοβούλιο, ερωτήσεις, αναλύσεις ειδικών εμπειρογνωμόνων που ανακαλύπτονταν με συνοπτικές διαδικασίες, συνωμοσίες, παράνομα εμπόρια, ξυλόλια, εξαφανισμένα βαγόνια, χαμένοι επιβάτες, μυστηριώδη βαρέλια με ακόμα πιο μυστηριώδη υλικά για νόθευση καυσίμων ή ποτών, πορίσματα που εκδίδονταν εν ριπή οφθαλμού. Κυρίως ανάλογα με τις αντιπολιτευτικές ανάγκες που είχε ο ομιλητής, είτε από το βήμα της Βουλής είτε από το τηλεπαράθυρο ή το πάνελ. Ολη η Ελλάδα σε ένα παράλληλο σύμπαν με πολιτικές προεκτάσεις. Ολα μακριά από την κανονική αλήθεια, μακριά από την ουσία που προκάλεσε τον χαμό των ανθρώπων και τον ισόβια αβάσταχτο πόνο στις οικογένειές τους.

Ακολούθησε η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι. Ακόμα μια τραγική περίπτωση του δυστυχήματος που μπήκε τόσο πολύ στις μυλόπετρες της πολιτικής εκμετάλλευσης σε σημείο να γίνει ένα με αυτήν. Ο ίδιος έχει περάσει σε φάση ακόμα και πολιτικών περιοδειών ανά την Ελλάδα επαναλαμβάνοντας στερεοτυπικά το αντικυβερνητικό αφήγημα, παρά το γεγονός ότι η Δικαιοσύνη, ακόμα και μετά τη σχεδόν προκλητική θεσμική δυσκινησία της, ικανοποίησε το αίτημά του.

Πριν από λίγες ημέρες ο Νίκος Πλακιάς, που έχασε τα δύο του δίδυμα κορίτσια στην τραγωδία, έδωσε συνέντευξη (Πρώτο Θέμα, Αγγ. Μόσχοβας). Είπε πολλά και πολύ σοβαρά. Π.χ. ότι ο Χρ. Παπαδημητρίου, πρώην πρόεδρος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, του ζήτησε συγγνώμη διότι «δέχθηκε πιέσεις», όπως του είπε, για να συντάξει το πόρισμα για το ψεύτικο παράνομο φορτίο. Οτι δικηγόροι συγγενούς θύματος εμπόδισαν την παράδοση ενός USB stick στην ανακριτική αρχή με υλικό που αποδείκνυε ότι δεν υπήρχε παράνομο φορτίο. Ο ίδιος εμμένει στη θέση του για απόδοση δικαιοσύνης, αλλά όχι της πολιτικοποίησης της τραγωδίας, όπως συνέβη. Μόνο με την αλήθεια.

«Εβαψαν το τρένο μπλε, κόκκινο, πράσινο. Εχει ξυλόλιο, είσαι αριστερός, δεν έχει ξυλόλιο, είσαι δεξιός. Είμαι ο πατέρας που έχασε δύο παιδιά. Εγώ την αλήθεια θα τη δεχθώ, από οποιονδήποτε προέρχεται. Δεν θα αμφισβητήσω καμία αλήθεια επειδή μου την είπε κάποιος που προέρχεται π.χ. από την κυβέρνηση. Δεν θα τη δεχθώ επειδή εσύ δεν είσαι αρεστός στην αριστερή πλευρά της πολιτικής ή τη δεξιά». Ελάχιστοι ασχολήθηκαν με όσα είπε. Προφανώς και αυτή η φράση δεν είδε αναπαραγωγές ούτε ζωντανές συνδέσεις ούτε μπήκε στις ομιλίες π.χ. του Βελόπουλου ή της Κωνσταντοπούλου. Είναι εκτός αφηγήματος. Αλλωστε από την αρχή ο Νίκος Πλακιάς δεν ήταν μόνο τραγικός πατέρας. Ηταν και «δεξιός»…