Τα προηγούμενα, με αφορμή την αποκάλυψη ύπαρξης φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών, το 1944, στο Σκοπευτήριο Καισαριανής. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν πρόκειται για κάποιες… απρόσωπες φωτογραφίες αλλά για ντοκουμέντα που δείχνουν τη στάση εκείνων των ανθρώπων που θα αντιμετώπιζαν τον θάνατο ύστερα από μερικά λεπτά.

Φυσικά η κυβέρνηση ή κάποιοι ανεξάρτητοι φορείς πρέπει να εξετάσουν τις φωτογραφίες για να διαπιστωθεί η γνησιότητά τους. Θα μου κάνει πάντως εντύπωση αν είναι πλαστές. Πλαστά ενθυμήματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπάρχουν πολλά. Τα περισσότερα όμως αφορούν μεγάλες αγορές, όπως η αμερικανική. Θα μου κάνει εντύπωση αν κάποιος πλαστογράφος ήταν τόσο διορατικός ώστε να φτιάξει πλαστές φωτογραφίες που να αφορούν την ελληνική αντίσταση έχοντας προβλέψει τις αντιδράσεις που θα υπήρχαν.

Στην περίπτωση που οι φωτογραφίες αποδειχθούν αυθεντικές μπορούν να αγοραστούν με τη σκέψη κάποιας μελλοντικής εμπλουτισμένης έκθεσης για την ελληνική αντίσταση. Θα είναι λάθος όμως αν η αγορά τους συνδυαστεί με τη δημιουργία ειδικού μουσείου. Το 2018, όπως έγραψε ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, υπήρξε σχέδιο δημιουργίας Μουσείου Εθνικής Αντίστασης το οποίο είχε εκπονήσει ομάδα αρχιτεκτόνων. Το σχέδιο, σύμφωνα με τον Βούτση, εγκαταλείφθηκε μετά την αλλαγή της κυβέρνησης. Και προσθέτει ότι «Η ιστορική μνήμη, όμως, δεν μπορεί να παραμένει δέσμια πολιτικών σκοπιμοτήτων». Μόνο που η δημιουργία ενός μουσείου θα δημιουργήσει μεγαλύτερη αντιπαράθεση για το ποιος έκανε την πραγματική αντίσταση. Μία έκθεση με αντικείμενο την προβολή των φωτογραφιών και στο μέλλον μία μόνιμη έκθεση στο Πολεμικό Μουσείο μπορεί κάλλιστα να εξυπηρετήσει τη σημασία της αντίστασης πραγματικά, χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες.

Δεν είναι συμπτωματικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ το 2017 είχε ονομάσει μία σήραγγα της Ακράτας «Καπετάν Νικήτας». Για τα κόμματα της Αριστεράς η προβολή της αντίστασης ή του  Πολυτεχνείου είναι θέμα επιβίωσης. Διαφορετικά, τι θα μπορούσαν να προβάλλουν; Την ευτυχία και πρόοδο των ευρωπαϊκών χωρών μετά την επιβολή των κομμουνιστικών καθεστώτων από τους Σοβιετικούς; Οι Ελληνες πρέπει να τσακώνονται για το εάν τα Δεκεμβριανά ήταν δικαιολογημένα ώστε να αποφύγουν το ερώτημα. Υπάρχει χώρος για την Αριστερά και το ΚΚΕ τον 21ο αιώνα;

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΕΝΟΣ ΝΟΜΟΥ

Μέχρι τη δεκαετία του ‘80 τα δίκυκλα ήταν υποχρεωμένα να κινούνται αποκλειστικά στο «άκρον δεξιό του οδοστρώματος». Οι κοινές μηχανές έπιαναν τα 150+ χιλιόμετρα την ώρα, τα φρένα είχαν γίνει τρία δισκόφρενα αλλά ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) παρέμενε στην εποχή του αραμπά. Οχι μόνο για το πού έπρεπε να κινούνται οι μοτοσικλέτες αλλά και πώς πρέπει να είναι εξοπλισμένος ο αναβάτης, με τον ΚΟΚ να επιβάλλει πρόστιμο σε όποιον δεν φορούσε αντιανεμικά γυαλιά, όταν τα κράνη ήταν πλέον full face.

«Καλά, και τι έγινε; Κανένας τροχονόμος δεν πρόκειται να γράψει κλήση» μού είχε πει ένα στέλεχος του -τότε- υπουργείου Συγκοινωνιών. «Ολο και κάποιος τροχονόμος δεν θα γουστάρει τον οδηγό και θα κόψει την κλήση για τα γυαλιά», είχα απαντήσει.

Oχι ένας, αλλά δύο. Τον πρώτο χρόνο της εφαρμογής του νέου ΚΟΚ δύο κλήσεις είχαν κοπεί για οδήγηση χωρίς αντιανεμικά γυαλιά.

Την ιστορία θυμήθηκα με την ευκαιρία της εφαρμογής των νέων μέτρων στην επιβολή προστίμων. Η κυβέρνηση πολύ καλά κάνει και τα περνάει. Ταυτόχρονα, όμως, θα πρέπει να εξετάσει αν παλαιότερες σημάνσεις έχουν ξεπεραστεί από την πραγματικότητα. Αν δρόμοι όπου το όριο θα πρέπει να ήταν τα 70 χλμ. θα έχουν όριο τα 50 χλμ. Επιτυχημένοι νόμοι είναι αυτοί που γίνονται αποδεκτοί και όχι αυτοί που επιβάλλονται.

Τέλος εποχής για το ελληνικό τμήμα της «Deutsche Welle»

Η «Deutsche Welle» και το ελληνικό πρόγραμμα της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επταετία 1967-74. Μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που μέχρι σήμερα έχει εκτιμηθεί. Αν δεν υπήρχε η «Deutsche Welle» με την ελληνική ενημέρωση, οι Ελληνες που έψαχναν πληροφόρηση πέραν των ελεγχόμενων κρατικών Μέσων θα έπρεπε να καταφύγουν στην Παναγιώτα Εκονόμι της Αλβανίας και τη «Φωνή της Αλήθειας».

Η «Deutsche Welle» από την Κολωνία και τα σχόλια του Παύλου Μπακογιάννη από τη βαυαρική ραδιοφωνία συνδυάστηκαν σε τέτοιο βαθμό που στην Ελλάδα να έχει μείνει η εντύπωση ότι ο Μπακογιάννης εργαζόταν στον σταθμό της Κολωνίας. Είναι λυπηρό ότι 52 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση η «Deutsche Welle» σχεδιάζει την κατάργηση της ελληνικής υπηρεσίας ενημέρωσης.

Βεβαίως η υπηρεσία ελληνικής ενημέρωσης ξεπεράστηκε από την πραγματικότητα. Είχε δημιουργηθεί την εποχή των γκασταρμπάιτερ όταν η μεγάλη πλειοψηφία δεν ήξερε γερμανικά και η «Deutsche Welle» συνδύαζε τις ειδήσεις με τα μαθήματα των γερμανικών.

Oλα τα προηγούμενα είναι αλήθεια. Ομως είναι αλήθεια και ότι η ελληνική ενημέρωση της «Deutsche Welle» ήταν σαν κάτι παλιά βιβλία. Μπορεί να μην τα ανοίγεις για να τα διαβάσεις αλλά η παρουσία τους σου δίνει μια κάποια ασφάλεια και σου υπενθυμίζει ότι όλα δεν γίνονται για το κέρδος.