Τούρκος δημοσιογράφος αποκαλύπτει: Ποιος καλλιεργεί τη ρητορική μίσους κατά της Ελλάδας – Στο μικροσκόπιο τα τουρκικά ΜΜΕ

Όπως επισημαίνεται, καταγράφονται απλώς οι πρόσφατες εξελίξεις και οι αμοιβαίες κατηγορίες μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας, οι οποίες –όπως αναφέρεται– οδηγούν σε αναζωπύρωση της έντασης χωρίς να διαφαίνεται λύση.

Η πραγματικότητα, όπως σημειώνεται, επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια: οι δύο πλευρές και οι πολιτικές ηγεσίες αλληλοκατηγορούνται, χωρίς να λαμβάνονται μόνιμα μέτρα επίλυσης των διαφορών, με αποτέλεσμα η ένταση –και συχνά η εχθρότητα– να διαιωνίζεται.

Ο συντάκτης υποστηρίζει ότι, δυστυχώς, στα μέσα ενημέρωσης αυτή η ατμόσφαιρα όχι μόνο δεν εξισορροπείται, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις αναπαράγεται ή ενισχύεται. Αντί για λόγο που προάγει την κατανόηση, παρατηρείται –όπως αναφέρει– η κυριαρχία μιας αφήγησης που συνδέεται με κρατικές πολιτικές και εντάσεις.

Ιδιαίτερη ανησυχία εκφράζεται για το γεγονός ότι σε ορισμένα δημοσιεύματα δεν γίνεται διάκριση ανάμεσα στο κράτος και τον λαό της Ελλάδας. Έτσι, οι πολιτικές επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης παρουσιάζονται ως ευθύνη ολόκληρου του ελληνικού έθνους, κάτι που –κατά τον αρθρογράφο– οδηγεί σε ρητορική διάκρισης και εχθρότητας, που ενίοτε αγγίζει ακόμη και τη ρητορική μίσους.

Ως παραδείγματα αναφέρονται τίτλοι και δημοσιεύματα από διάφορα μέσα, όπου –όπως υποστηρίζεται– η Ελλάδα παρουσιάζεται συνολικά ως υπεύθυνη για κρατικές πολιτικές, χωρίς διάκριση μεταξύ λαού και κυβέρνησης.

Ενδεικτικά, γίνεται αναφορά σε δημοσιεύματα που χρησιμοποιούν πολεμική γλώσσα, καθώς και σε τίτλους που ενισχύουν την ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες, ακόμη και σε ζητήματα χαμηλής σημασίας, τα οποία παρουσιάζονται με όρους «σύγκρουσης» ή «πολέμου».

Ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι τέτοιου είδους γλώσσα παραβιάζει τις αρχές δεοντολογίας της δημοσιογραφίας, σύμφωνα με τις οποίες οι δημοσιογράφοι οφείλουν να σέβονται όλους τους λαούς, να αποφεύγουν την υποκίνηση μίσους και να μην υποτιμούν πολιτισμικές αξίες άλλων εθνών.

Υπενθυμίζεται ότι η δημοσιογραφία έχει, πέρα από την ενημέρωση, και ευθύνη να συμβάλλει στην ειρήνη και την αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των λαών.

Στο κείμενο γίνεται επίσης ιστορική αναφορά στον ρόλο του Αμπντί Ιπέκτσι, ο οποίος υπήρξε υπέρμαχος της ελληνοτουρκικής φιλίας, καθώς και στο βραβείο ειρήνης και φιλίας που θεσπίστηκε στη μνήμη του.

Τέλος, καταλήγει ότι η σύγχρονη δημοσιογραφία δεν καταφέρνει να διατηρήσει τον ρόλο της ως γέφυρα ειρήνης, αλλά συχνά υποκαθίσταται από λόγο που ενισχύει την ένταση και την εχθρότητα μεταξύ των δύο κοινωνιών.