«Σερίφηδες» και ΑΙ εξ ορισμού δεν πάνε μαζί, αλλά… πάνε. Αρκεί η κατάργηση κάθε κανόνα και διεθνούς οργανισμού -όσο ανεπαρκείς κι αν ήταν- που ίσχυε ως τώρα, με πρώτα θύματα το Διεθνές Δίκαιο και τον ούτως ή άλλως ασταθή και ανίσχυρο ΟΗΕ.

Η ομιλία του πρωθυπουργού του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ, στο Νταβός ήταν πραγματικά ένα μανιφέστο, που περιγράφει με τόλμη και ειλικρίνεια τι συμβαίνει. Πως στη νέα εποχή είναι σχεδόν αδύνατον να συνυπάρξουν η ηθική και ο ρεαλισμός. Και πως εντέλει οι «μεσαίες δυνάμεις» δρώντας από κοινού και διαπραγματευόμενες από κοινού και όχι διμερώς με τους ισχυρούς, μπορούν να αντιδράσουν στον κατακλυσμό, χωρίς να γίνουν «κράτη φρούρια» αποκομμένες από το διεθνές γίγνεσθαι, το οποίο δεν σταματάει.

Τραμπ, Πούτιν, Κίνα επανακαθορίζουν αυθαίρετα τους κανόνες του παιχνιδιού. Αλλά όχι χωρίς αντιστάσεις. Ο Αμερικανός πρόεδρος σε πείσμα όσων πιστεύουν ότι «δεν κάνει πίσω ποτέ», έκανε πίσω και για τη Γροιλανδία και για τη χρήση βίας για την κατάκτησή της και για τους τιμωρητικούς δασμούς, που απείλησε να βάλει στην Ευρώπη. Αν πρόκειται για απλό ελιγμό θα φανεί σύντομα, αλλά όλα δείχνουν ότι στην υπαναχώρησή του έπαιξε ρόλο η -μετά από πολύ καιρό- αντίδραση και αντίσταση της Ευρώπης, η οποία μάλλον από ένστικτο επιβίωσης έδειξε ότι έχει ακόμα σφυγμό. Επίσης οι αγορές αντέδρασαν με μια σημαντική πτώση που ανησύχησε ακόμα και τον Τραμπ. Ολα όσα συμβαίνουν, επιβεβαιώνουν ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δίνει τον τόνο, αλλά δεν βρίσκεται σε ένα «δωμάτιο πολέμου» όπου απερίσπαστος πατάει κουμπιά κατά βούληση.

Το διαφαινόμενο ναυάγιο να ιδρύσει έναν «ιδιωτικό ΟΗΕ» με πρόσχημα το Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα, επίσης δείχνει ότι όσο ισχυρός και αλλοπρόσαλλος κι αν είναι, ο σύγχρονος κόσμος δεν είναι ένα «ίσιωμα» για τον περίπατό του. Οπως φαίνεται στον «ιδιωτικό ΟΗΕ» του θα μείνει μόνος με λίγους, γεγονός που θα τον αναγκάσει να επιστρέψει στον αρχικό σκοπό του Συμβουλίου Ειρήνης, που αφορά μόνο τη Γάζα. Και σε δεύτερο χρόνο την ύπαρξη και αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, όπως έχει συνομολογήσει και ο ίδιος, με την ειρηνευτική συμφωνία των 20 σημείων.

Ο γενικότερος αναθεωρητισμός που επικρατεί με μπροστάρη τον πολεμοχαρή Πούτιν, δεν έχει ανασχεθεί, αλλά δεν βαδίζει ανεμπόδιστα πλέον, σε ακίνδυνα μονοπάτια. Δεν είναι υγιεινός περίπατος για κανέναν αναθεωρητή.

Μέσα σε αυτό το ταραγμένο και απρόβλεπτο διεθνές σκηνικό υπάρχει και η Ελλάδα. Η οποία με τους χειρουργικής ακρίβειας χειρισμούς της κυβέρνησης στέκεται όρθια και ενισχύεται. Παραμένει σφιχτά δεμένη στο άρμα τη Ε.Ε., χωρίς να θέτει σε άμεσο κίνδυνο τις πάρα πολύ μεγάλης αξίας και σημασίας ενεργειακές και αμυντικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ. Μετράει τις κινήσεις, σταθμίζει λεπτομέρειες και όπου πρέπει λέει ναι και όπου δεν πρέπει, όπως με το Συμβούλιο Ειρήνης ή τη Γροιλανδία, δεν διστάζει να πει όχι.

Η ταραγμένη περίοδος δεν έχει δυστυχώς ημερομηνία λήξεως. Κι αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος να προκαλείται τρόμος, στην ιδέα και μόνο ότι σε τέτοιες συνθήκες στο τιμόνι της χώρας θα βρισκόταν π.χ. ένας Τσίπρας με τη Ρίγα της Εσθονίας, μια Καρυστιανού που τα σύνορα της τελειώνουν στο Αγιο Ορος ή ένας ετερόκλητος συνασπισμός με μεγάλες εσωτερικές αντιφάσεις -αμερικανόστροφοι, ρωσόφιλοι και «αδέσμευτοι»- με επικεφαλής οποιονδήποτε από τους άλλους που προσφέρει η εγχώρια πολιτική αγορά. Τρόμος κανονικός.

Παρ’ ότι η βαθύτερη ανάγνωση των ευρημάτων της δημοσκόπησης της Pulse για τον ΣΚΑΪ δείχνει ότι η κρίσιμη μάζα της κοινωνίας δεν είναι διατεθειμένη να παίξει ξανά τη χώρα στα ζάρια, προσφέρει μια καλή ευκαιρία για σκέψη: Αν όντως το 2027 πάμε σε εκλογές και προκύψει ένα αποτέλεσμα περίπου σαν αυτό που περιγράφεται, μια Ν.Δ. καθαρά πρώτη και με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο και 4-5 κόμματα μεταξύ του 8% και του 15% αλλά χωρίς αυτοδυναμία, τι θα κάνουμε; Ο κόσμος θα έχει πάρει φωτιά μαζί με τα μπατζάκια μας κι εμείς θα κάνουμε δεύτερες και τρίτες εκλογές μέχρι να προκύψει αυτοδυναμία ή μέχρι να καταλάβουν ο Δούκας και ο Ανδρουλάκης ότι η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί με σταθερότητα και ασφάλεια;

Προφανώς, όχι. Κι αυτό εμπεριέχεται στα ευρήματα της ίδιας έρευνας. Στο ερώτημα, αν οι γεωστρατηγικές αναταράξεις απαιτούν πολιτική σταθερότητα και ισχυρή ηγεσία, το 80,7% απαντά θετικά.

ΑΙΧΜΗ

Το 112 σώζει, αλλά ενοχλεί

Είναι ευεξήγητο γιατί σε κάποιους το 112 έχει κάτσει στον λαιμό. Είναι οι ανομολόγητες ενοχές. Αν λειτουργούσε στο Μάτι δεν θα είχαμε τη μεγαλύτερη τραγωδία που είχαμε στη σύγχρονη ιστορία μας. Αν και μικρόψυχη η αντίδραση την καταλαβαίνω, χωρίς βεβαίως να τη δικαιολογώ. Αυτούς που ούτε τους καταλαβαίνω -και προφανώς ούτε δικαιολογώ- είναι κάτι μεμψίμοιροι απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, που βιάστηκαν να ειρωνευτούν το 112 που τους «ενόχλησε», τα κλειστά σχολεία και τα έκτακτα μέτρα που πάρθηκαν την Τετάρτη, όταν και άνοιξαν οι ουρανοί κι έριξαν στην Αττική το νερό που πέφτει σε 4 (!) μήνες.

«Υπερβολές» είπαν κάποιοι, 112 επειδή έπεσαν «λίγες στάλες βροχή» αποφάνθηκαν με περισπούδαστο ύφος κάποιοι άλλοι, «η χούντα Κούλη μάς θέλει κλεισμένους στα σπίτια μας» ανέκραξαν οι ψεκασμένοι -αλίμονο αν απουσίαζαν…- «εργαλειοποίηση του 112 για να κρυφτεί η έλλειψη αντιπλημμυρικών έργων» είπαν «ψαγμένοι αριστεροί» που έχουν κάνει delete από τη μνήμη τους τη Μάνδρα.

Οι δύο νεκροί, παρά τις έντονες προειδοποιήσεις της Πολιτικής Προστασίας, της Πυροσβεστικής και της ΕΛ.ΑΣ. δυστυχώς υπήρξαν. Και είναι πάρα πολύ πιθανό με τις πλημμύρες που έγιναν να ήταν περισσότεροι. Ετυχε το πολύ νερό κι έπεσε την ώρα που θα σχολούσαν τα σχολεία και οι εργαζόμενοι θα έφευγαν από τις δουλειές τους. Δεν ήταν καθόλου απίθανο να είχαμε δράματα.

Παρά τα μέτρα και τον συχνό διαπεραστικό ήχο του 112, μια ατυχία του άνδρα του Λιμενικού που βρισκόταν σε υπηρεσία και συμπαρασύρθηκε από κύματα 5 μέτρων και μια απερισκεψία μιας μορφωμένης γυναίκας που αγνόησε τον δρόμο-«χείμαρρο», στοίχισαν δύο ζωές.

«Κάπου ώπα» λοιπόν, με τις εξυπνάδες, το φτηνό αλλά επικίνδυνο «χιούμορ», την επιπολαιότητα, την άγνοια και σε όσους ακόμα και τώρα συνεχίζουν να «ψοφάνε» για νεκρούς. Το 112 έχει σώσει ήδη χιλιάδες ζωές, σε πύρινες κολάσεις, σε ύπουλους χιονιάδες και σε αχόρταγες νεροποντές.