Κατά καιρούς έχουν ακουστεί διάφορα μέτρα για την αποσυμφόρησή του, από την απαγόρευση συγκεκριμένου τύπου οχημάτων μέχρι την επέκτασή του, ακόμα και την υπογειοποίησή του. Στο πρόσφατο Υπουργικό Συμβούλιο σκιαγραφήθηκαν κάποιες παρεμβάσεις, οι οποίες εν καιρώ θα λάβουν πιο συγκεκριμένη μορφή: Η μερική απαγόρευση φορτηγών, η ενίσχυση της συνεπιβίβασης (μετακίνηση εργαζομένων της ίδιας εταιρίας με ένα αυτοκίνητο), η αυξημένη παρουσία της Τροχαίας για τη διαχείριση της ροής και των έκτακτων περιστατικών και τα έξυπνα φανάρια (για τους δρόμους της Αττικής γενικά).

Ολα αυτά είναι καλά και να δώσουμε τα εύσημα στο υπ. Μεταφορών που πραγματικά μελετά σοβαρά το θέμα και διαβουλεύεται με τους αρμόδιους κοινωνικούς εταίρους πριν ανακοινώσει οριστικές αποφάσεις. Ομως, κάποια στιγμή χρειάζεται και ένα μέτρο που να αποδώσει άμεσα, μέσα σε λίγους μήνες, και όχι σε ορίζοντα διετίας, πενταετίας και βάλε.

Ενα τέτοιο μέτρο θα ήταν η απαγόρευση των βαρέων οχημάτων στις ώρες αιχμής, μαζί βέβαια με τον εξορθολογισμό της τροφοδοσίας των καταστημάτων. Και όταν λέμε εξορθολογισμό, εννοούμε την τήρηση των ωραρίων και όχι την ακατάπαυστη, χαοτική κυκλοφορία επαγγελματικών οχημάτων που εξυπηρετούν από μεγάλα σούπερ μάρκετ μέχρι περίπτερα και τα βλέπεις παντού: Από τον Κηφισό μέχρι τις γειτονιές, σε όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Επιπλέον, η απλή λογική ενός εξουθενωμένου οδηγού του Λεκανοπεδίου λέει πως το κλειδί βρίσκεται στα δημόσια Μέσα Μεταφοράς. Οπου υπάρχει αξιόπιστο, αξιοπρεπές, γρήγορο και εκτεταμένο δίκτυο, δεν υπάρχει κανένα δίλημμα αν θα πάρει το αμάξι του ή αν θα επιλέξει τη δημόσια συγκοινωνία. Δυστυχώς, το μετρό καλύπτει συγκεκριμένες περιοχές και η επέκτασή του ακολουθεί τους ρυθμούς των μεγάλων έργων, δηλαδή θέλει καιρό ακόμα. Αρα αναφερόμαστε στα λεωφορεία, που θεωρητικά τουλάχιστον μπορούν να βγουν στους δρόμους με ταχείες διαδικασίες.

Τα λεωφορεία λείπουν από το Λεκανοπέδιο, αυτά δεν είναι ποτέ τόσο αρκετά και τόσο γρήγορα ώστε να καταστούν ελκυστικά και πρώτη επιλογή. Μερικές φορές, σε εκείνες τις ατελείωτες ώρες της αναμονής πίσω από το τιμόνι, ονειρεύομαι να βρισκόμουν σε ένα λεωφορείο-εξπρές, που θα είχε τη δική του λωρίδα κυκλοφορίας και θα προσπερνούσε με συμπόνια τις ακινητοποιημένες κουκκίδες. Μετά συνέρχομαι και βρίσκομαι ακόμα κάπου στον Κηφισό.