Η γκάφα με την παρακράτηση της ασφαλιστικής εισφοράς του ΕΛΓΑ πριν πιστωθεί η βασική ενίσχυση στους τραπεζικούς λογαριασμούς των αγροτών δεν απλώς «ένα τεχνικό λάθος».
Και δεν ήταν, πρώτον γιατί δεν ανέλαβε κανείς την ευθύνη με το ανάλογο κόστος, δηλαδή δεν τιμωρήθηκε κανείς. Δεύτερον και σημαντικότερο, είναι το γεγονός ότι έριξε ό,τι καύσιμο υπήρχε και δεν υπήρχε στη φωτιά των μπλόκων με αποτέλεσμα να γκρεμιστεί η γέφυρα του διαλόγου που είχε αρχίσει να χτίζεται με την κυβέρνηση.
Οπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, κάτι σαν κατάρα του συνδικαλισμού στην Ελλάδα, είναι πολύ εύκολο να μπερδευτεί το δίκαιο ορισμένων -όχι όλων- αιτημάτων με ένα περίεργο πλαίσιο που συνδυάζει την κρατικοδίαιτη νοοτροπία με ορισμένες πινελιές εκβιασμού και κοινωνικής πρόκλησης. Είναι αλήθεια ότι ουδεμία ελληνική κυβέρνηση όλα αυτά τα χρόνια που τα μπλόκα έχουν εξελιχθεί σε εθιμική συγκρουσιακή διαδικασία, δεν έχει σκύψει με αποφασιστικότητα και σκοπό να λύσει το αγροτικό ζήτημα. Βεβαίως, από ό,τι είδαμε και από τα γεγονότα στην πλατεία Λουξεμβούργου στις Βρυξέλλες, τα προβλήματα είναι πανευρωπαϊκά και δεν αφορούν μόνο στην Ελλάδα.
Αν διαβάσει κανείς με προσοχή τη λίστα των αιτημάτων των αγροτών όπως δόθηκε στη δημοσιότητα το μεσημέρι της Παρασκευής, παίρνει μια πολύ καλή ιδέα του τι ακριβώς εννοούμε. Για παράδειγμα: «Απαιτούμε εδώ και τώρα την καταβολή όλων των χρωστούμενων από την κυβέρνηση». Ή: «Αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος για το 2025 σε όλα τα προϊόντα που έχουν καταρρεύσει οι τιμές τους κάτω από το κόστος παραγωγής». Και ακόμα: «Να υπάρξει πάγωμα των οφειλών σε ασφαλιστικούς οργανισμούς, ΚΕΑΟ, ΔΟΥ, τράπεζες, ΔΕΗ και ρύθμιση των χρεών με άτοκες δόσεις χωρίς προκαταβολή». Η διατύπωση δημιουργεί την υποψία ότι το αίτημα αφορά σε μία χώρα που δεν υπάρχει οργανωμένη δημοσιονομική πολιτική, δεν έχει ευρωπαϊκά πλαίσια στα οποία υποχρεούται να κινείται.
Ορισμένα από αυτά δημιουργούν σαφέστατες προϋποθέσεις σύγκρουσης με άλλες κοινωνικές ομάδες που βρίσκονται σε δυσμενή οικονομική θέση. Οπως για παράδειγμα το αίτημα για το «αγροτικό ρεύμα στα 7 λεπτά η κιλοβατώρα». Η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή αντιμετώπισε θετικά και αυτό το αίτημα. Αυτομάτως, όμως, το αίτημα αυτό αποκτά προνομιακό προβάδισμα έναντι π.χ. άλλων κατηγοριών πολιτών που μπορεί να βρίσκονται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση αλλά συνεχίζουν να πληρώνουν το ρεύμα τους με 0,15 ευρώ την κιλοβατώρα. Ή από άλλους πολίτες που έχασαν τους διακανονισμούς με τον ΕΦΚΑ και είναι ανασφάλιστοι.
Μαζί με όλα αυτά, όμως, μέρες που είναι, ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε μία φράση ενός εκπροσώπου αγροτοσυνδικαλιστών σε μία από τις εκατοντάδες ζωντανές συνδέσεις: «Το λέμε και δεν θα το ξαναπούμε, η διέλευση των οχημάτων από εδώ θα απαγορεύεται». Το ποιος απαγορεύει σε ποιον και γιατί είναι μία από τις ανοικτές πληγές αυτής της χώρας. Πιθανώς για να της θυμίζει τη γεωγραφική της θέση στα Βαλκάνια…
