Μία άτυπη, σκληρή και απάνθρωπη ομερτά, γνώριμο χαρακτηριστικό κυρίως των κλειστών κοινωνιών, κρατά φρικτά εγκλήματα κρυμμένα καλά πίσω από βρώμικους τοίχους. Δάκρυα που τρέχουν ασταμάτητα και απέραντη θλίψη, «βουλιάζουν» τις αθώες ψυχές παιδιών και νέων που δεν έχουν τη δύναμη να αντιμετωπίσουν σεξουαλικές κακοποιήσεις, ξυλοδαρμούς ή λεκτική βία, καταλήγοντας πολλές φορές στην αυτοχειρία. «Η ένοχη κοινωνία που σιωπά, απορρίπτει και έπειτα… κλαίει για το έγκλημα»