Οπως στον τελευταίο αποχαιρετισμό του Διονύση Σαββόπουλου έτσι και στην κηδεία της Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων της αντιπολίτευσης απουσίασαν. Και στις δύο περιπτώσεις ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν εκείνος που θα εκφωνούσε επικήδειο και φαίνεται πως οι, κατά τα άλλα, υπέρμαχοι της προοδευτικότητας σε αυτή τη χώρα δεν θέλησαν να δώσουν το παρών. Στο τοξικό τους μυαλό υπερίσχυσε η ανάγκη για μαύρη αντιπολίτευση μέσω της σιωπής. Θέλησαν, δηλαδή, να στρέψουν την πλάτη τους σε μία οικουμενική προσωπικότητα όπως η Αρβελέρ για να μην ακούσουν τον επικήδειο του Μητσοτάκη; Σε αυτό το σημείο έφτασαν!

Αρκέστηκαν, λοιπόν, όλοι σε μία τυπική όπως αποδείχθηκε ανακοίνωση για να βγάλουν την υποχρέωση και συνέχισαν να ζουν στον δικό τους κόσμο που είναι πολύ μακριά από την κοινωνία. Αυτό άλλωστε, είναι και το μεγάλο πρόβλημα της αντιπολίτευσης. Εχει χάσει κάθε επαφή με την κοινωνία όσο και αν φωνάζει για το αντίθετο. Είναι πολύ μακριά και αυτό αποδεικνύεται και δημοσκοπικά, αλλά είναι δεδομένο ότι θα αποτυπωθεί και στην κάλπη όταν φτάσει η ώρα των εκλογών.

«Αριστερός είναι αυτός που κάνει αριστερά πράγματα, όχι αυτός που λέει ότι είναι. Αριστερά είναι τρόπος ζωής, όχι λόγου. Οποιος θέλει μόνο να μιλάει, αλλά δεν ξέρει να ακούει, όποιος δεν υπερασπίζεται ακόμα και τον αντίπαλό του όταν αδικείται, παύει για εμένα να είναι αριστερός», είπε πει η Αρβελέρ δίνοντας την καλύτερη απάντηση στους μικρόψυχους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το πώς θα μπορέσουν να επιβιώσουν πολιτικά, πλασάροντας τη μαύρη τους ατζέντα μέσα στην οποία δεν υπάρχει καμία παραπομπή στην αξιοπρέπεια, τον σεβασμό και κατ’ επέκταση στην ίδια την Δημοκρατία και την πρόοδο που την «υπηρετούν» μόνο στα λόγια.