Είχε προηγηθεί πριν από μερικούς μήνες στο Αίγιο όπου ένας άλλος άνθρωπος με ψυχικά προβλήματα βύθισε στο πένθος δύο οικογένειες σκοτώνοντας τους δικούς τους ανθρώπους. Και τότε όπως και τώρα αναρωτιόμαστε για ποιον λόγο τα επικίνδυνα για τον εαυτό τους και για τους άλλους  άτομα μπαινοβγαίνουν στα ιδρύματα, για ποιον λόγο βγαίνουν και κάτω από ποιες προϋποθέσεις.

Ξαναερχόμαστε λοιπόν στο νομικό κενό που υπάρχει σε αυτές τις περιπτώσεις και φαίνεται να αποτελεί γρίφο για δυνατούς λύτες από τη στιγμή που δεν μπορεί να βρεθεί λύση. Το εξιτήριο από ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο δεν μπορεί να το δώσει ο εισαγγελέας. Γιατί πολύ απλά δεν είναι γιατρός. Το εξιτήριο το δίνουν οι γιατροί αν δουν ότι υπάρχει βελτίωση στη υγεία του ασθενή και ότι ανταποκρίνεται θετικά στη θεραπευτική αγωγή.

Αν λοιπόν το εξιτήριο δοθεί ποιος πρέπει να παρακολουθήσει αυτόν τον άνθρωπο και να ελέγχει αν συνεχίζει να παίρνει την αγωγή του ή αν πρέπει να γίνει αλλαγή σε αυτή; Φυσικά και αυτό δεν μπορεί να το κάνει ένας ηλικιωμένος πατέρας που το μόνο που σκέφτεται είναι το πώς θα έχει το παιδί δίπλα του. Και είναι λίγοι αυτοί που θα πάρουν την απόφαση να αιτηθούν ακούσιας νοσηλείας για το καλό το δικό τους αλλά και του ασθενή.

Και είναι δεδομένο ότι αυτός ο πατέρας, η μητέρα, η αδελφή ή γυναίκα δεν πρόκειται ποτέ να καταγγείλουν τον δικό τους άνθρωπο ώστε να τον ξαναχάσουν από κοντά τους. Αυτή η δουλειά πρέπει να γίνει από κάποια Αρχή που θα είναι επιφορτισμένη με τον συγκεκριμένο έλεγχο.

Εννοείται ότι οι ψυχικά ασθενείς άνθρωποι έχουν το δικαίωμα της επανένταξης στην κοινωνία αλλά για να γίνει αυτό χρειάζεται ο απαραίτητος έλεγχος ο οποίος δεν υπάρχει και δυστυχώς το καταλαβαίνουμε όλοι στο άκουσμα μίας παρόμοιας τραγικής είδησης. Το αν ο γονεοκτόνος της Γλυφάδας εκμεταλλεύτηκε το νόμο Παρασκευόπουλου όπως τόσο και τόσοι άλλοι σκληροί παραβατικοί που βρήκαν την ευκαιρία να βγουν από τις φυλακές είναι ένα θέμα αλλά όχι το σημαντικό στην προκειμένη περίπτωση.

Το άρθρο 69 του Ποινικού Κώδικα για ασθενείς με ακαταλόγιστο είναι ένα εργαλείο που έχουν οι Αρχές προκειμένου να μην βγαίνουν τα άτομα από τα ψυχιατρεία, αλλά αυτό δεν μπορεί να λειτουργεί σε όλες τις περιπτώσεις και το πρόβλημα παραμένει στο ποιος είναι υποχρεωμένος να έχει τον έλεγχο μετά το εξιτήριο. Δύσκολη και πολυσύνθετη η απάντηση αλλά αν δεν απαντηθεί τότε το πρόβλημα απλώς θα κρυφτεί κάτω από το χαλί μέχρι να έρθουν τα τραγικά γεγονότα να μας το θυμίσουν.