Ενδέχεται να μην είναι. Από τη μία η (πρώην;) χώρα της ελευθερίας μεταμορφώνεται γοργά σε αστυνομικό κράτος που δολοφονεί για ψύλλου πήδημα τους πολίτες του (ICE) κι από την άλλη η «υγιής» Δύση την αντιμετωπίζει με ένα κράμα δέους και απέχθειας, περνώντας σταδιακά από τον δουλοπρεπή κατευνασμό στην αντίδραση. Πρώτα σπασμωδικά δείγματα η τάση Ε.Ε.-Καναδά να προσεγγίσουν την Κίνα και να ρίξουν δειλά γέφυρες στη Ρωσία του Πούτιν, που αστεία αστεία αποδεικνύεται το μικρότερο κακό.

Τον τόνο αυτής της αλλαγής -που αν ολοκληρωθεί θα υλοποιήσει τον απόλυτο εφιάλτη του Μπρεζίνσκι, του Κάγκαν και άλλων Αμερικανών στρατηγιστών να ενωθεί η Ευρασία απέναντι στην Αμερικανική Νήσο- έδωσε πρώτος ο Καναδός πρωθυπουργός, Μαρκ Κάρνεϊ. Στο Πεκίνο διακήρυξε πως η χώρα του σφυρηλατεί μια νέα στρατηγική σχέση με την Κίνα, ενώ στην εμβληματική ομιλία του στο Νταβός έκανε λόγο για «φάση ρήξης και όχι μετάβασης στην παγκόσμια τάξη».

Την ώρα που ο Σι Τζινπίνγκ ακολουθεί πιστά το ναπολεόντειο αξίωμα «μη διακόπτεις ποτέ τον αντίπαλό σου όταν κάνει λάθη», οι «Global Times» του Πεκίνου κάλεσαν την Ευρώπη να εξετάσει σοβαρά «την οικοδόμηση μιας κοινότητας Κίνας-Ε.Ε. με στόχο ένα κοινό μέλλον, για το καλό της ανθρωπότητας». Το δέλεαρ είναι η ανάσχεση μιας Αμερικής, που αν αφεθεί ανεξέλεγκτη θα επιβάλει τον νόμο της ζούγκλας.

Ισως ο Τραμπ έχει δίκιο να φοβάται την Κίνα. Ομως, με τον τρόπο που την αντιμετωπίζει πυροβολεί τα πόδια του. Η άξεστη συμπεριφορά του προδίδει μεταξύ άλλων βαθιά έλλειψη παιδείας, που μπορεί μακροπρόθεσμα και να του στοιχίσει. Τις προάλλες ο Ιρλανδός πρωθυπουργός, Μάικλ Μάρτιν, έμεινε άφωνος ακούγοντας τον Σι Τζινπίνγκ να του εξομολογείται ότι ένα από τα αγαπημένα του αναγνώσματα ως έφηβος ήταν το «Gadfly», της Ιρλανδής συγγραφέως Εθελ Βόινιτς, που εξελίσσεται στην επαναστατική Ιταλία του 1840. Ο Τραμπ ξέρει ποιος είναι ο Μαρκ Τουέιν;