Οι πληροφορίες ανέφεραν ενδείξεις για ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ακολούθησε ορυμαγδός δημοσιευμάτων με τα ονόματα και τις φωτογραφίες τους, ενώ η αντιπολίτευση έσπευσε να μοιράσει καταδίκες και ετυμηγορίες. Οι ίδιοι οι βουλευτές, με απόλυτη ψυχραιμία, το αρνήθηκαν, έδωσαν εξηγήσεις, ζήτησαν την άρση της ασυλίας τους και δήλωσαν απόλυτη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη.

Ακριβώς έναν μήνα μετά, στις 2 Ιουνίου, έγινε γνωστό ότι η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών έθεσε την υπόθεση στο αρχείο, καθώς δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο εις βάρος τους, απόφαση που επικυρώθηκε και από το Εφετείο. H ταλαιπωρία, μάλιστα, για τον Τάσο Χατζηβασιλείου κράτησε πολύ περισσότερο, αφού η ίδια αναφορά είχε εμφανιστεί και πριν από έναν χρόνο, οδηγώντας τον τότε σε παραίτηση από την κυβέρνηση για λόγους ευθιξίας.

Μία διαφορετική αλλά όχι μακρινή περίπτωση, αφού αφορά και πάλι τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ήταν του αγροτοσυνδικαλιστή Κώστα Ανεστίδη. Την περίοδο των αγροτικών κινητοποιήσεων, με εισαγγελική διάταξη, δεσμεύθηκαν τα περιουσιακά του στοιχεία για ενδεχόμενες παράνομες επιδοτήσεις από τον οργανισμό. Τελικά, μετά από περίπου 6 μήνες το Συμβούλιο Εφετών εξέδωσε απαλλακτικό βούλευμα κρίνοντας ότι είχε δηλώσει νομίμως όλα τα περιουσιακά στοιχεία του.

Είναι συνηθισμένο, δυστυχώς, για ένα μέρος του πολιτικού κόσμου και των μίντια, πρώτα να πυροβολεί και μετά να ρωτάει. Αρκεί να θυμηθούμε την αντιπολίτευση που έβγαζε πύρινους λόγους για «κυβέρνηση υποδίκων» και ζητούσε την καταδίκη των βουλευτών με συνοπτικές διαδικασίες, νομίζοντας πως η Δικαιοσύνη άγεται και φέρεται από τις επιθυμίες των κομμάτων. Βέβαια, δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο από τον ΣΥΡΙΖΑ, που όταν κυβερνούσε νόμιζε ότι θα εξόντωνε τους αντιπάλους του με τη σκευωρία Novartis και ούτε συγγνώμη δεν ζήτησε ποτέ για τον διασυρμό αθώων ανθρώπων. Ούτε βέβαια από το ΠΑΣΟΚ, που συναγωνίζεται πλέον σε τοξικότητα, υπερβολή και λαϊκισμό ακόμα και τον ΣΥΡΙΖΑ και την Πλεύση Ελευθερίας.

Για μία ακόμα φορά, λοιπόν, επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση ο τρόπος με τον οποίο οφείλουμε να διαχειριζόμαστε υποθέσεις που δεν έχουν τελεσιδικήσει. Η Δικαιοσύνη καλά κάνει και ερευνά τυχόν παράνομες πράξεις, όμως η απαγγελία κατηγοριών δεν σημαίνει αυτόματα και ενοχή. Το τεκμήριο της αθωότητας ισχύει ακόμα σε αυτή τη χώρα, όσο και αν κάποιοι το ποδοπατούν αδίστακτα και  αλά καρτ.