Φοβίζει τους ανυποψίαστους πολίτες που αρχικά, έχοντας στο μυαλό τους την εικόνα της πονεμένης μητέρας, πριν αποφασίσει να ασχοληθεί με την πολιτική, ήταν θετική απέναντί της. Ακούγοντας την, όμως, να επαναφέρει στο δημόσιο διάλογο ένα θέμα που έχει λυθεί, ευτυχώς, δεκαετίες πριν για τη χώρα μας, σίγουρα άρχισαν όχι μόνο να κάνουν δεύτερες σκέψεις, αλλά και να φοβούνται το τι μπορεί να συμβεί αν επιτραπεί σε ακόμα ένα κόμμα με τέτοιες απόψεις να μπει στη Βουλή.

Τα όσα είπε για τις αμβλώσεις,μ δικαίως δημιούργησαν σάλο: «Σέβομαι την ελεύθερη βούληση, είναι πολύ σημαντική και κατοχυρωμένη συνταγματικά. Θεωρώ ότι είναι ένα θέμα δημόσιας διαβούλευσης. Ας αποφασίσει λοιπόν η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει.Υπάρχει μια ιδιαιτερότητα στο θέμα των αμβλώσεων, γιατί αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, δικό της είναι το σώμα, η αλήθεια είναι αυτή, αλλά και τα δικαιώματα του εμβρύου. Τώρα εγώ είμαι και παιδίατρος, επομένως και λόγω της επιστήμης μου διχάζομαι ποια δικαιώματα θα πρέπει… δεν μπορώ να ιεραρχήσω τα δικαιώματα της γυναίκας και του εμβρύου.

Μια γυναίκα μπορεί να αποφασίσει βεβαίως για το σώμα της. Το θέμα είναι ότι στην περίπτωση των αμβλώσεων υπάρχει και ένα άλλο ηθικό θέμα. Δεν έχει σημασία τι λέω εγώ ή τι πιστεύετε εσείς. Στη δημόσια διαβούλευση η πλειοψηφία, οι περισσότεροι, θα έχουν καλύτερη άποψη και γνώμη και είναι πιο δημοκρατικό. Μιλάμε για μια ζωή που μόλις γεννάται…. Το γνωρίζω ότι είναι νόμιμες οι αμβλώσεις. Για το ηθικό θέμα λέω. Θέματα τα οποία μπορεί να αφορούν το πώς θέλει να λειτουργεί η κοινωνία μας μπορεί να λύνονται με διαβουλεύσεις. Όχι το συγκεκριμένο, γενικότερα».

Τι ζητά λοιπόν; Να ξαναμπούμε στη συζήτηση της δεκαετίας του ’80, γυρίζοντας χρόνια πίσω, για να κρίνουμε ένα θέμα που για τον προοδευτικό κόσμο έχει λυθεί. Αύριο – μεθαύριο μπορεί να ζητήσει δημόσια διαβούλευση για την κατάργηση της σχολικής ποδιάς, την κατάργηση της θανατικής ποινής, την επαναφορά της μοιχείας ως έγκλημα κλπ.

Είναι δεδομένο ότι η κυρία Καρυστιανού, δεν λέει τίποτα τυχαία. Ξέρει που απευθύνεται και στοχεύει στο τοξικό κοινό που έχει βάλει στη Βουλή και άλλα κόμματα παρόμοιας φιλοσοφίας και την τοξικότητά τους την έχει πληρώσει πολύ ακριβά ο ελληνικός λαός.

Η τοξική και όχι αντισυστημική ψήφος που έχει στόχο να διαλυθούν τα πάντα, πολλές φορές έχει θριαμβεύσει της λογικής και σε αυτή ποντάρει και η κυρία Καρυστιανού, εκτοξεύοντας ιδέες και προτάσεις που εντάσσονται στην λογική του «όλα μπάχαλο».

Το παρήγορο είναι ότι η Ελλάδα του 2026 έχει γυρίσει την πλάτη στην τοξικότητα και τον λαϊκισμό και δεν δείχνει ότι μπορεί να επιστρέψει σε αυτή. Παρόλα αυτά, επειδή ούτε ο πελάτης ούτε ο ψηφοφόρος έχουν πάντα δίκιο, καλό είναι στον δρόμο προς τις εκλογές, όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για το μέλλον αυτού του τόπου, να σταθμίσουν σοβαρά πράγματα, ιδέες και καταστάσεις πριν μπουν στο παραβάν!