Το αν αυτό το κόστος θα είναι πρόσκαιρο ή όχι κανείς δεν το ξέρει, καθώς κανένας δεν είναι σε θέση αυτή τη στιγμή να προεξοφλήσει το τι θα συμβεί. Ομολογουμένως, η άποψη του Ντόναλντ Τραμπ ότι αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή για την επίθεση στο Ιράν, μέχρι αυτή τη στιγμή αποδεικνύεται σωστή.

Μέσα σε μία ώρα, κατόρθωσε να σκοτώσει τον Χαμενεΐ και τους περισσότερους από τον σκληρό πυρήνα που τον περιστοίχιζε, η αεράμυνα του Ιράν είναι παιχνιδάκι για τα ισραηλινά και αμερικανικά βομβαρδιστικά και το καθεστώς δείχνει να κάνει κινήσει απελπισίας, ίσως γιατί αυτή τη στιγμή έχει έλλειμμα ηγεσίας. Το να κάνει από σύμμαχους εχθρούς όλο τον αραβικό κόσμο με τους πυραύλους που εξαπολύει παντού, όπως και να επιτεθεί σε μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης όπως είναι η Κύπρος, δεν δείχνουν σοβαρό σχεδιασμό. Επίσης, Κίνα και Ρωσία, παρά τις δηλώσει στήριξης, δεν δείχνουν πρόθυμες να εμπλακούν στην πολεμική σύγκρουση, έχοντας αφήσει το ιρανικό καθεστώς μόνο του.

Με τα παραπάνω δεδομένα, οι δύο από τους τρεις κύριους στόχους που έχουν θέσει Αμερικάνοι και Ισραηλινοί για τις επόμενες 4-5 εβδομάδες, που είναι η καταστροφή του βαλλιστικού και πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και η εξαφάνιση των ήδη παρηκμασμένων Χεζμπολάχ και Χαμάς, φαίνεται να είναι επιτεύξιμοι.

Το πρόβλημα για τους επιτιθέμενους έγκειται στον τρίτο στίχο, που είναι η εκρίζωση του καθεστώτος. Αυτό, όχι μόνο δεν είναι εύκολο, αλλά είναι πολύ πιθανόν να αποτελέσει την μεγαλύτερη παγίδα για τον Τραμπ και τον Νετανιάχου. Η αλλαγή του καθεστώτος που έχει ριζώσει στο Ιράν εδώ και 47 χρόνια, είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει με τις βόμβες, αλλά μόνο αν ο λαός το απαιτήσει. Κι αυτό δεν θα γίνει ούτε αναίμακτα, ούτε γρήγορα.

Αν ο Ντόναλντ Τραμπ αποφασίσει να εμφανιστεί ως ο νέος ηγέτης και του Ιράν, μπορεί να πληρώσει πολύ ακριβά την ματαιοδοξία του και ο πόλεμος να αποβεί καταστροφικός και γι’ αυτόν και για όλο τον κόσμο. Κοντολογίς, με βάση τα όσα έχουμε δει τις πρώτες τρεις ημέρες, το να υπάρχει ένα Ιράν χωρίς πυρηνικά,  βαλλιστικούς πυραύλους και συντρόφους τρομοκράτες, είναι κάτι πιθανό αλλά, χωρίς καθεστώς, μάλλον είναι κάτι πολύ δύσκολο.

Από εκεί και πέρα, σε τέτοιους δύσκολους καιρούς αποδεικνύεται για ακόμη μία φορά ότι είναι απαραίτητο για μια χώρα να είναι και αμυντικά θωρακισμένη και δημοσιονομικά σταθερή. Και επειδή πολλά έχουν ακουστεί τελευταία, η Ελλάδα αυτή τη στιγμή διαθέτει και τα δύο κύρια συστατικά, προκειμένου να διαχειριστεί την κρίση που είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει.