Η αλήθεια είναι πως έχει προσπαθήσει πολλές φορές να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για μία ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, αλλά τον Πούτιν δεν φαίνεται να τον συμφέρει να τελειώσει ο πόλεμος. Τώρα, για τους άλλους επτά πολέμους, στους οποίους υποτίθεται πως μεσολάβησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, τα πράγματα είναι ακόμα πιο μπερδεμένα, αλλά από ό,τι φαίνεται μάλλον η πραγματικότητα φαντάζει διαφορετική.

ΣΤΗ συνέχεια ο Τραμπ έβαλε στο στόχαστρο τη Βενεζουέλα. Στο Καράκας τα πράγματα αποδείχθηκαν πολύ εύκολα για τις αμερικανικές δυνάμεις, τουλάχιστον σε σχέση με τη σύλληψη του δικτάτορα Μαδούρο. Αλλά, για την ώρα δεν έχει πέσει το αυταρχικό καθεστώς της Βενεζουέλας ούτε έχει ξεκινήσει κάποιου είδους μετάβαση προς τη δημοκρατία. Απλά οι συνεργάτες του Μαδούρο δείχνουν πιο συνεργάσιμοι με την Ουάσιγκτον. Τι θα γίνει κανείς δεν ξέρει.

ΜΕ το Ιράν τα πράγματα δεν είναι ούτε τόσο απλά ούτε τόσο εύκολα. Αντιθέτως. Ο ίδιος ο Τραμπ, προ ημερών, είχε δηλώσει πως πρόκειται για «μεγάλο ρίσκο». Και είπε την αλήθεια. Το ποντάρισμα είναι μεγάλο. Και, όπως λένε όσοι γνωρίζουν, «πολλά βάζεις…, πολλά κερδίζεις ή πολλά χάνεις».

ΟΛΑ εξαρτώνται, λοιπόν, από τον τελικό στόχο του πονταρίσματος.

ΑΝ είναι η στρατιωτική αποδυνάμωση του Ιράν και των τρομοκρατικών ομάδων – δορυφόρων του, όπως η Χεζμπολάχ και η Χαμάς, τότε αυτό λογικά θα μπορέσει να το πετύχει. Οπως, ίσως, και μία νέα ισορροπία με κάποιους τυχόν πιο μετριοπαθείς ηγέτες της Τεχεράνης.

ΑΝ, όμως, ο τελικός στόχος είναι η πτώση του δικτατορικού καθεστώτος των μουλάδων και η δημιουργία μιας νέας τάξης πραγμάτων στη Μέση Ανατολή, τότε τα πράγματα περιπλέκονται. Γιατί για να πέσουν οι αγιατολάδες του Ιράν δεν αρκούν τα αεροπλανοφόρα, τα βομβαρδιστικά Β-2 και οι πύραυλοι. Πρέπει να στηριχθούν οι πολίτες του Ιράν που βγήκαν στους δρόμους πριν από έναν μήνα και σφαγιάστηκαν κατά χιλιάδες. Και αυτό είναι μια δύσκολη υπόθεση.

Ο πόλεμος που, μόλις, ξεκίνησε κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί. Στις πρώτες τρεις ημέρες, πάντως, δείχνει να επεκτείνεται και να αποκτά χαρακτηριστικά περιφερειακής σύγκρουσης. Και αυτά τα πράγματα είναι επικίνδυνα γιατί μπορούν εύκολα να ξεφύγουν από κάθε έλεγχο. Ενώ, αν η κρίση γίνει διαρκείας, τότε οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία θα είναι σημαντικές.