Αντί να αποβιβάζει μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις σε ξένες χώρες, όπως έγινε στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν, οι οποίες παρέμεναν εκεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, κάνει «τηλε-αλλαγές» ηγεσιών και καθεστώτων. Το έκανε στην Παλαιστίνη με τη Χαμάς, προφανώς σε συνεργασία με το Ισραήλ. Το έκανε στη Βενεζουέλα συλλαμβάνοντας και εξουδετερώνοντας τον Μαδούρο. Σχεδόν το έχει κάνει ήδη και στο Ιράν αποκεφαλίζοντας την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του, με πρώτον το σύμβολο της χώρας, τον Αγιατολάχ Χαμενεΐ. Πάλι σε άμεση συνεργασία με το Ισραήλ. Το οποίο, στο μεταξύ, έχει αποψιλώσει τις φιλοϊρανικές τρομοκρατικές οργανώσεις της Χεζμπολάχ και των Χούθι.

Οι «παλαιού τύπου» αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις είχαν πολύ μεγάλο κόστος σε ζωές Αμερικανών στρατιωτών, σε χρήμα και στην καλλιέργεια του αντιαμερικανισμού. Οι νέου τύπου «τηλε-επεμβάσεις» με χειρουργικούς βομβαρδισμούς, οι οποίοι «καθαρίζουν» το τοπίο για να απαχθούν ή να εξολοθρευτούν οι ηγέτες-εχθροί από κομάντος που καθοδηγούνται από ακριβέστατες πληροφορίες των μυστικών υπηρεσιών και της τεχνολογίας. Εχουν κόστος σε ανθρώπινες ζωές, αλλά πολύ μικρότερο. Είναι στοχευμένες και το κυριότερο για τις ΗΠΑ, εμφανίζονται -ή και είναι για αρκετούς- «απελευθερωτικές από τυράννους», γεγονός που προσδίδει στον Τραμπ ρόλο «απελευθερωτή» για τους λαούς που στενάζουν από τυραννικά καθεστώτα. Σε γενικές γραμμές, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι, κατά κάποιον τρόπο, μεταλλάσσει τον αντιαμερικανισμό σε φιλοαμερικανισμό.

Ουσιαστικά, πρόκειται για σχήμα λόγου, αφού όλα αυτά προϋποθέτουν καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου, βία, νεκρούς και επεκτατισμό. Προφανώς, ο πόλεμος είναι πόλεμος και μάλιστα όχι για την υπεράσπιση πάτριων εδαφών. Πρόκειται για πολέμους που αποσκοπούν στην εξουδετέρωση εχθρικών καθεστώτων και την αλλαγή ηγεσιών χωρών. Οχι με δημοκρατία και εκλογές, αλλά με βία ώστε να αντικατασταθούν με νέες πιο φιλικές ή ελεγχόμενες από τις ΗΠΑ. Δεν καταλαμβάνουν χώρες. Αλλά υποτάσσουν χώρες με τηλε-διοίκηση. Πρόκειται για μία νέα πραγματικότητα, που είναι πολύ νωρίς, για να πει κανείς, αν είναι «χειρότερη» ή «καλύτερη» από την προηγούμενη. Γιατί τα φαινόμενα, ως γνωστόν, πολλές φορές απατούν. Και η πραγματικότητα αποκαλύπτεται εκ των υστέρων, όταν παύει η έντονη επιρροή των επικοινωνιακών πολέμων, οι οποίοι εξελίσσονται ταυτόχρονα με τους κανονικούς πολέμους.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες και στη γενικότερη ρευστότητα, αστάθεια και αβεβαιότητα που επικρατούν, μοιάζουν αστείες οι αντιδράσεις από ένα κομμάτι του ελληνικού πολιτικού κόσμου. Φραστικές καταδίκες χωρίς κανένα πρακτικό περιεχόμενο και με περίσσεια ηθικολογικού βερμπαλισμού. Η καταδίκη έχει ασφαλώς την αξία της, αλλά δυστυχώς είναι ανήμπορη να επέμβει στην εξέλιξη των γεγονότων. Το «ο λόγος σου βάλσαμο», δυστυχώς, δεν αρκεί σε τέτοιες καταστάσεις.

Εξίσου άνευ νοήματος είναι και οι ωραίες, αλλά εύκολες, ανακοινώσεις «να σταματήσει αμέσως ο πόλεμος και να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων». Και τα εντελώς γελοία είναι επιπόλαιοι και ουτοπικοί «ηρωισμοί» του τύπου «Με το Ιράν». Οχι μόνο γιατί όσοι δηλώνουν κάτι τέτοιο συνήθως δεν κάνουν απολύτως τίποτα για το κάθε Ιράν. Αλλά και γιατί συχνά οδηγεί σε οδυνηρή κυβίστηση ολκής, όταν συνειδητοποιούν πως η αλληλεγγύη τους είναι αλληλεγγύη σε τυραννικό καθεστώς μουλάδων, το οποίο π.χ. δολοφονεί μαζικά αντιφρονούντες, δεν αναγνωρίζει στην πράξη κανένα ανθρώπινο δικαίωμα και αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν «εργαλεία» και ζώα. Είναι αλληλεγγύη και αγιοποίηση ίσως στον πιο στυγνό δικτάτορα της εποχής.

Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα αλίμονο στις χώρες που έχουν ηγεσίες οι οποίες αντί πολιτικής και συμμαχιών κάνουν ευχέλαια και εκτοξεύουν αφορισμούς. Δεδομένου, μάλιστα, ότι αυτή η πραγματικότητα δεν έχει ισχυρά θεσμικά αντίβαρα. Δεν έχει ΟΗΕ. Δεν έχει μία ισχυρή και παρεμβατική Ε.Ε. Δεν έχει κανόνες. Και πολλές φορές δεν έχει και όρια. Αυτή η ίδια η νέα πραγματικότητα αποτελεί και το πιο ισχυρό επιχείρημα για την αξία της σταθερότητας που εγγυάται μία κυβέρνηση η οποία έχει σοβαρότητα, έχει ρεαλισμό, έχει χτίσει την άμυνά της, έχει ισχυροποιήσει τις συμμαχίες της, έχει ανθεκτική οικονομία και αναβαθμίζει τη γεωπολιτική ισχύ της σαν ένας από τους σημαντικούς ενεργειακούς κόμβους, σε μια εποχή που τα περισσότερα γίνονται για την ενέργεια. Δεν είναι ίσως η καταλληλότερη στιγμή, αλλά όλα όσα συμβαίνουν δίνουν την πιο ισχυρή και σαφή απάντηση σε ψευδή διλήμματα ανάμεσα σε κάποιον και το «χάος». Με το «χάος» να θεωρείται… λύση! Η σταθερότητα είναι το πιο ισχυρό χαρτί της χώρας και η ακυβερνησία το πιο ισχυρό χαρτί του Κ. Μητσοτάκη.

ΑΙΧΜΗ

ΝΑ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Το μεσημέρι ο πρωθυπουργός θα ενημερώσει σε κατ’ ιδίαν συνάντηση τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Ν. Ανδρουλάκη, για τη στάση της χώρας στον πόλεμο στο Ιράν, που εξελίσσεται σε ευρύτερη ανάφλεξη στη Μ. Ανατολή. Η συνάντηση γίνεται κατόπιν αιτήματος του Ν. Ανδρουλάκη, που αποδέχθηκε ο Κ. Μητσοτάκης. Παρόμοια αιτήματα έχουν κάνει ο Σ. Φάμελλος και το ΚΚΕ. Λογικά ο πρωθυπουργός θα συναντήσει, αν όχι όλους, τους περισσότερους πολιτικούς αρχηγούς.

Οι συναντήσεις αυτές, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να είναι μια καλή ευκαιρία για την εμπέδωση ενός καλύτερου κλίματος στο εσωτερικό της χώρας. Για τη δημιουργία κλίματος εθνικής συναίνεσης και κοινής γραμμής για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων. Οι προϋποθέσεις είναι σχετικά απλές, αλλά όχι και εύκολες. Είναι π.χ. εύκολο να μη βρεθεί κανείς να πει όχι στην άμεση και σημαντική ενίσχυση της Κύπρου. Ή μήπως όχι; Γιατί αυτό θα σήμαινε «εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο»; Υποθέτω ότι οι δυνάμεις ορθολογισμού και του πατριωτισμού δεν θα δυσκολευτούν να συμφωνήσουν.

Κάπως πιο σύνθετο είναι το θέμα της ένταξης της χώρας στην «πυρηνική ομπρέλα της Γαλλίας». Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει θετικά την πρωτοβουλία που ανακοίνωσε ο Ε. Μακρόν και με την οποία συμφωνούν αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Ωστόσο χειρίζεται το θέμα με διακριτικότητα και με την απαιτούμενη σοβαρότητα, αποφεύγοντας αυτή την ώρα τις πολλές λεπτομέρειες.

Το ΠΑΣΟΚ, κατά πάσα πιθανότητα, δεν θα έχει αντιρρήσεις. Θα ισχύσει και για άλλα κόμματα με αντιευρωπαϊκό προσανατολισμό, τα οποία θα προτιμούσαν ισχυρότερους δεσμούς με άλλες χώρες; Ή με ακτιβιστικές και δογματικές αντιλήψεις του τύπου «είμαστε κατά των πυρηνικών», είτε πρόκειται για αμυντική ομπρέλα και όχι επιθετικό όπλο.

Κοντός ψαλμός αλληλούια, καθώς αύριο, με αφορμή τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την ψήφο των ομογενών στη Βουλή, θα γίνει συζήτηση και για τον πόλεμο στη Μ. Ανατολή. Το κλίμα που θα επικρατήσει θα δείξει και πώς μπορούν να πάνε και οι κατ’ ιδίαν συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών που θα θελήσουν να συναντήσουν τον πρωθυπουργό. Και κυρίως θα φανεί αν θα αξιοποιηθεί αυτή η ευκαιρία που δίνεται με αφορμή μια πολύ κακή εξέλιξη. Ή αν κι αυτή η ευκαιρία θα θυσιαστεί στον βωμό της προεκλογικής πολιτικής σκοπιμότητας.