Ρόλο έπαιξε η θέση που πήρε η γ.γ. του συλλόγου Ελένη Βασάρα ότι «δεν μπορείς να είσαι πρόεδρος του Συλλόγου των Συγγενών και να δημιουργείς κόμμα» και η αποδοχή ότι η κάλυψη που παρείχε ο σύλλογος έφτασε στο τέλος της. Η Μαρία Καρυστιανού θα έχει πρόβλημα να διατηρήσει τον μη κομματικό χαρακτήρα της μέχρι την έναρξη της δίκης για τα Τέμπη αλλά θα προσπαθήσει να κρατήσει αποστάσεις από κάθε άλλο πολιτικό ώστε να διατηρήσει τον αντισυστημικό της χαρακτήρα. Συνεχίζεται όμως το συνηθισμένο λάθος της σύνδεσης του αντισυστημισμού με την Αριστερά.

Ολοι όσοι αναφέρθηκαν από τον Νίκο Καραχάλιο σε σχέση με το κίνημα της Καρυστιανού δεν έχουν σχέση με την Αριστερά. Από τη γερόντισσα που μίλαγε αραμαϊκά, μέχρι τη στενή συνεργάτιδά της και δικηγόρο Μαρία Γρατσία και το γραφείο στο Κολωνάκι που θυμίζει κρύπτη μοναστηριού, όπως είπε ο Καραχάλιος, όλα δείχνουν ορθόδοξη Δεξιά. Υπάρχει ένα 32% που να δηλώνει στις δημοσκοπήσεις ότι θα ψήφιζε την Καρυστιανού και να ανήκει στον δεδομένο χώρο; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι η Καρυστιανού ξέρει ότι όσο κρατάει τα χαρτιά της κλειστά, θα μπορεί να μαζεύει ένα ετερόκλητο κοινό. Πόσοι όμως Ελληνες υπάρχουν που μπορούν να γίνουν στελέχη κινήματος που διεκδικεί την εξουσία και δεν είχαν καμία σχέση με την πολιτική; Μια ντουζίνα και πολλούς λέω. Οι πολιτικοί αντίπαλοι περιμένουν να ακούσουν ονόματα. Επειδή θα υπάρχει παρελθόν και δεν θα είναι από φροντιστήριο για αραμαϊκά, το παιχνίδι θα έχει αλλάξει.

Η πανοπλία που παρείχε στην Καρυστιανού ο σύλλογος των θυμάτων των Τεμπών έπαψε να υπάρχει. Η Καρυστιανού μπήκε στη σφαίρα της αμφισβήτησης που μπαίνει κάθε πολιτικός. Μαζί της και ολόκληρο το κίνημα που είχε στηθεί πέρσι πάνω στις θεωρίες για τα μπαζώματα και το ξυλόλιο. Παράδειγμα αυτό που είπε το μέλος του συλλόγου Νίκος Πλακιάς ότι πέρσι εμπειρογνώμονες ζητούσαν 15% από ενδεχόμενες αποζημιώσεις «για τον κόπο τους». Γεγονός που σημαίνει ότι κάποιοι εμπειρογνώμονες -δεν ήταν και πολλοί- είχαν καταλάβει ότι μέσα από την υπόθεση των Τεμπών μπορούσαν να αποκατασταθούν.

Η υπόθεση των Τεμπών έχει δύο πλευρές. Το ίδιο το δυστύχημα και τους αυτουργούς τους. Το επικοινωνιακό περιβάλλον που στήθηκε με τα ρωσικά bot και τους εμπειρογνώμονες που ήθελαν το κατιτίς για τον κόπο τους. Η αχλή της μάχης αραιώνει, η αλήθεια θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Και ο Νίκος Παππάς επιλογή του Τσίπρα ήταν

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ξέρει ότι ο μόνος τρόπος να σταθεί στην πολιτική ζωή είναι «να τα λέει έξω από τα δόντια». Κάτι που σύντομα κατάλαβε και ο Νίκος Παππάς του ΣΥΡΙΖΑ. Από τον απλό αστυφύλακα που αποκαλεί «μπατσάκο», στη διευθύντρια του ΣΕΦ Χριστίνα Τσιλιγκίρη που αποκαλούσε «Χριστινάκι» και έναν καθόλου ευκαταφρόνητο αριθμό μπασκετμπολιστών και αθλητικογράφων. Η διαφορά με τη Ζωή ήταν ότι δεν είχε πρόβλημα να περνάει και στα έργα. Στα 18, το 2009, στον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων μεταξύ της Ελλάδας και της Ισπανίας είχε φτύσει αντίπαλό του.

Το ότι ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε τον Νίκο Παππά για υποψήφιο δήμαρχο της Αθήνας το 2023 λέει περισσότερα για τον χαρακτήρα του Τσίπρα από ό,τι του Παππά. Από τον Καμμένο και τον Χαϊκάλη μέχρι τη Βαλαβάνη και τη Γαϊτάνη, από τον Τσακαλώτο και τον Φίλη μέχρι την Κωνσταντοπούλου και τον Παππά, ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε πρόβλημα να συνεργαστεί με τα πιο ετερόκλητα άτομα φτάνει να αναρριχηθεί στην εξουσία. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι τους αφήνει αμανάτι. Σαν τα αδέσποτα σκυλιά άλλοι πλακώνονται στις εξεταστικές επιτροπές και άλλοι στην Ευρωβουλή θυμίζοντας την ιστορία του ριμπράντεντ ηγέτη.

ΔΥΣΚΟΛΗ ΥΠΟΘΕΣΗ Η «17Ν»

Το ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά για τη «17Ν» φέρνει στην επικαιρότητα την απόσταση του χρόνου για να καταγραφεί μια ιστορία. Οταν οι πρωταγωνιστές είναι ζωντανοί, η καταγραφή γίνεται δύσκολη. Στη συγκεκριμένη υπόθεση υπήρξαν αντιδράσεις ότι είναι ξέπλυμα της «17Ν» και θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για την αποφυλάκιση του Κουφοντίνα. Ολα τα παραπάνω όταν τη δουλειά κάνει ο Παπαχελάς και όχι κάποιος στρατευμένος αριστερός δημοσιογράφος.

Η έρευνα για τη «17Ν» είχε αντικείμενο να κλείσει η υπόθεση πριν από τους Ολυμπιακούς του 2004 και όχι να φωτιστεί κάθε λεπτομέρεια. Να βρεθούν τα εν ζωή ηγετικά στελέχη και οι εκτελεστές και να πάνε στη φυλακή και όχι να βρεθεί ποιος είχε μάθει να ανοίγει τα FIAT 104 όταν ήταν φοιτητής στην Ιταλία και ποιος έγραφε για ανακοινώσεις τα πολιτικά πιλάφια των δύο σελίδων εφημερίδας και ποιος τις ατάκες των δύο αράδων.

Για την Ελλάδα η «17Ν» είναι ό,τι για την Κίνα του Μάο η Πολιτιστική Επανάσταση. Πολύ νωρίς για να εξεταστεί ιστορικά. Αν δεν χρειάζονται 200 χρόνια για να βγουν συμπεράσματα, όπως είχε πει ο Τσου Εν Λάι, χρειάζεται να πεθάνουν οι πρωταγωνιστές, τα παιδιά τους που θα θέλουν να υπερασπίσουν τη μνήμη τους και τότε θα υπάρχουν αποστάσεις για να εξεταστεί μια τόσο τραυματική υπόθεση.