Οι συζητήσεις για την ιστορία που εξελίχθηκε στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας δίνουν και παίρνουν τις τελευταίες ημέρες.
«Την είδες τη φάση με τον Αδωνη, έτσι; Αυτή η αλαζονεία πληρώνεται κάποια στιγμή», λένε οι μεν. «Τη γροθιά του γιατρού, που είχε κρεμάσει και το στηθοσκόπιο στον λαιμό, εσύ την είδες;», απαντούν οι δε. «Ναι, την είδα. Χτύπησε κανέναν ο γιατρός; Δεν χτύπησε…», ξαναλένε οι μεν. Και η συζήτηση, στην καλύτερη περίπτωση, σταματά κάπου εκεί.
Και σταματά γιατί αυτό ακριβώς είναι το λάθος ή το πιο επικίνδυνο σημείο μιας τέτοιας συζήτησης. Το επιχείρημα ότι «εφόσον δεν τον χτύπησε δεν υπάρχει θέμα». Ο λόγος είναι απλός και άρα εύκολα αντιληπτός από όλους όσοι δεν έχουν προκατειλημμένα κίνητρα: Τα επεισόδια στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, με στόχο τον υπουργό Υγείας, Αδωνη Γεωργιάδη, δεν αποτελούν μια απλή «στιγμή έντασης» ή μια αυθόρμητη εκδήλωση λαϊκής δυσαρέσκειας. Αντιθέτως, συνιστούν το πιο πρόσφατο σύμπτωμα μιας επικίνδυνης παλινδρόμησης: της κανονικοποίησης της πολιτικής βίας ως θεμιτού μέσου έκφρασης.
Το θέμα, λοιπόν, είναι ότι ο γιατρός αυτός, που έχει διαβάσει, για τις ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις, τον διπλάσιο ή και τον τριπλάσιο χρόνο από όσο έχουμε διαβάσει οι κοινοί θνητοί στον δρόμο για το πτυχίο και έχει δώσει όρκο να νοιάζεται για την υγεία και την αξία της ανθρώπινης ζωής, βρισκόταν εκεί. Ετοιμος να επιτεθεί σε έναν άλλο άνθρωπο σαν μέλος μιας φανατισμένης ομάδας χουλιγκάνων που δίνουν «ραντεβού για ξύλο». Οχι αν χτύπησε ή όχι.
Για το ύφος του Αδωνη Γεωργιάδη μπορεί να έχει κανείς τη δική του άποψη. Για το τι έχει κάνει, όμως, η κυβέρνηση για το Γενικό Κρατικό της Νίκαιας μπορεί να πει πολύ συγκεκριμένα πράγματα και αυτά με αριθμούς. Μόνο το ότι ο προϋπολογισμός ενός από τα πιο μεγάλα νοσοκομεία της χώρας αυξήθηκε από τα 33,3 εκατ. ευρώ το 2019 στα 58,7 εκατ. ευρώ το 2025 (αύξηση 76%) είναι ενδεικτικό. Το ίδιο και οι προσλήψεις, 65 γιατροί, 36 ειδικευόμενοι κ.ά. Μόνο που ακόμα και αυτοί οι αριθμοί χάνονται μέσα στη φασαρία και ουδόλως ενδιαφέρουν τον πολίτη που θα σπεύσει για κάποιο πρόβλημα δικό του ή της οικογένειάς του στο νοσοκομείο.
Η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛ.ΑΣ., Κωνσταντίνα Δημογλίδου, ξεκαθάρισε ότι η Αστυνομία δεν βρέθηκε εκεί επειδή κλήθηκε από τον υπουργό αλλά επειδή είχε την εκτίμηση ότι ήταν πιθανό να σημειωθούν επεισόδια. Ατυχής διευκρίνιση. Δεν μπορεί να είναι κατακριτέο να καλέσει κάποιος την ΕΛ.ΑΣ. όταν νιώθει ότι κινδυνεύει, ακόμα και αν είναι υπουργός.
Πολιτικά, όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Οι αντιδράσεις μέρους της αντιπολίτευσης στα επεισόδια που είχαν επίκεντρο τον υπουργό Υγείας δημιουργούν την εκτίμηση ότι επιδιώκεται η νομιμοποίηση της βίας με το ελαφρυντικό ότι «ο υπουργός προκαλεί». Ποιον και γιατί και ποιος είναι αυτός που νομιμοποιείται να χρησιμοποιεί τιμωρητική βία; Αυτό είναι το μεγαλύτερο ζήτημα από όλα. Από τα πιο επικίνδυνα και τα πιο επείγοντα…
