Γι’ αυτό π.χ. και το πόρισμα των Ελληνικών Hoaxes ότι η ανάλυση του βίντεο δεν επιβεβαιώνει ότι ο γιατρός χτύπησε τον υπουργό αποπροσανατόλισε τη συζήτηση. Εξ ου και για πρώτη φορά στη ζωή τους οι μπαχαλάκηδες «κρεμάστηκαν» και κρύφτηκαν πίσω από τα Hoaxes. Αλλωστε, το αν μια μπουνιά πέτυχε ή όχι τον στόχο είναι και θέμα τύχης.

Η μπουνιά όμως έφυγε. Και ο στόχος υπήρχε. Κι αυτό είναι θέμα. Οπως θέμα είναι και το ότι μια σέχτα ακροαριστερών με ακροδεξιά συμπεριφορά διανοήθηκαν ότι έχουν το δικαίωμα να απαγορεύσουν στον υπουργό Υγείας να μπει σε νοσοκομείο. Κι αυτό το είδαν όλοι, χωρίς να χρειάζεται καμία «ανάλυση» των βίντεο.

Σε μια Δημοκρατία κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κάνει τον πορτιέρη ή τον μπράβο στην είσοδο ενός νοσοκομείου. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εκδίδει αυθαίρετα πιστοποιητικά για την ελεύθερη διακίνηση πολιτών, πόσω μάλλον του αρμόδιου υπουργού σε δημόσια-κοινωφελή υπηρεσία. Το πιο σημαντικό από τα κοινά χαρακτηριστικά των ακροδεξιών και των ακροαριστερών δεν είναι η δήθεν ιδεολογία τους, η οποία δήθεν διαφέρει. Είναι η νοοτροπία τους, η συμπεριφορά τους και ο κοινός σκοπός τους: Να επιβάλουν διά της βίας τα θέλω τους. Οποια κι αν είναι αυτά. Αγνοώντας προκλητικά τη βούληση της πλειοψηφίας. Είναι, δηλαδή, η απέχθεια που νιώθουν για τη Δημοκρατία. Είναι η με κάθε μέσον επιβολή τους στον δημόσιο χώρο. Αυτό έκαναν οι χρυσαυγίτες στον Πειραιά. Αυτό έκανε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Νίκαια. Το ότι σπανίως πλακώνονται και μεταξύ τους είναι αδιάφορο και περιστασιακό. Η φασιστική νοοτροπία και συμπεριφορά είναι μία και την έχουν και οι δύο.

Κάπως έτσι αποφάσισαν οι ακροαριστεροί φασίστες στο Νοσοκομείο της Νίκαιας ότι ένας εκλεγμένος υπουργός Υγείας δεν είχε το δικαίωμα να μπει στο νοσοκομείο. Φωνάζοντας «Εξω, έξω». Κι αργότερα, μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε, αρνούνταν πεισματικά να απαντήσουν με ένα ναι ή με ένα όχι στο απλό ερώτημα «έχει το δικαίωμα ο υπουργός να μπαίνει σε ένα νοσοκομείο;». Είτε απαντούσαν ναι είτε όχι, θα είχαν πρόβλημα με την αντιδημοκρατική συμπεριφορά τους, τις αντιφάσεις του ανορθολογισμού τους και τα «γαλόνια» της παρανομίας.

Στο Νοσοκομείο της Νίκαιας εργάζονται 1.700 γιατροί, νοσηλευτές και λοιπό προσωπικό. Στν σέχτα που έκανε το ντου στον Α. Γεωργιάδη δεν συμμετείχαν πάνω από 200 άτομα, μεταξύ των οποίων ήταν συνδικαλιστές από άλλους χώρους και κομματικά μέλη και στελέχη. Στην ουσία δεν συμμετείχαν πάνω από 60-70 άτομα από τους 1.700 εργαζομένους στο Νοσοκομείο. Αυτό είναι ο ορισμός της σέχτας, που θέλει να επιβάλει με τη βία τις εμμονές της, τις νοσηρές φαντασιώσεις της και τις περιθωριακές συμπλεγματικές αντιλήψεις της.

Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο τραγική με τη στάση που τήρησαν κόμματα της αντιπολίτευσης μετά τα γεγονότα. Μακριά από κάθε θεσμική και ορθολογική αντίληψη βούλιαξαν στα λιμνάζοντα νερά του «αντι-». Δυσκολεύτηκαν να απαντήσουν στο απλό ερώτημα, που μπλόκαρε και τη σέχτα της Νίκαιας, «έχει ή δεν έχει το δικαίωμα ο υπουργός Υγείας να πηγαίνει στα νοσοκομεία;». Ενώ κάποιοι σαν την Ε. Ακρίτα του έδωσαν και κατάλαβε, λέγοντας ότι «ναι. Δικαιούται κάποιος να εμποδίσει τον υπουργό Υγείας να επιθεωρήσει νοσοκομείο. Δικαιούται όταν ο υπουργός Υγείας είναι ψεύτης, συκοφάντης και τραμπούκος»…

ΑΙΧΜΗ

Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΕΓΙΝΕ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Τέσσερα χρόνια από τη βάρβαρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και ο εισβολέας δεν έχει πετύχει κανέναν από τους στρατηγικούς στόχους. Το είπε με ενάργεια η αντιπρόεδρος της Ενωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, Κάγια Κάλας.

Σε αυτά τα 4 χρόνια, ο «περίπατος» του Πούτιν έγινε εφιάλτης, όχι μόνο για τους ηρωικούς Ουκρανούς, αλλά και για τη Ρωσία. Η οποία αποδείχθηκε ανίκανη να εκμεταλλευτεί την υπεροπλία που είχε, αλλά και να αντιμετωπίσει τον αποφασισμένο λαό της Ουκρανίας. Τέσσερα χρόνια μετά ο Πούτιν ζητά από τον Τραμπ να του δώσει όλο το Ντονέτσκ, που δεν μπόρεσε να πάρει μόνος του. Και μετράει πληγές: μεγάλες στρατιωτικές απώλειες, τεράστια ζημιά στην οικονομία του και καταρρακωμένο το κύρος του. Ενώ μετά τον πόλεμο θα έχει χάσει την πλουτοπαραγωγική δύναμη της, καθώς δεν θα είναι ο βασικός προμηθευτής φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Η Ουκρανία από την άλλη, με τον αμφιλεγόμενο Ζελένσκι, είναι μια χώρα που έχει υποστεί τεράστιες απώλειες ανθρώπινων ζωών και ανυπολόγιστες ζημιές στις υποδομές της, αλλά στέκεται όρθια. Η στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση άργησε να φτάσει, ωστόσο η Ουκρανία διέψευσε σχεδόν τους πάντες, που πίστευαν ότι η κατάκτησή της ήταν «θέμα ημερών» ή και «ωρών». Ενώ στη διάρκεια αυτών των 4 χρόνων έδειξε αξιοθαύμαστο θάρρος και αντοχή, εκμεταλλεύτηκε με εντυπωσιακό τρόπο την τεχνολογία, με αποτέλεσμα να καταφέρει να αλλάξει σε σημαντικό βαθμό τον πόλεμο με τα drones και κατάφερε να μπει αρκετά βαθιά σε ρωσικό έδαφος.

Η Ουκρανία κατάφερε να εκθέσει πολλούς «προφήτες» θαυμαστές του Πούτιν, αλλά και διάφορους κρυφούς ή φανερούς υποστηρικτές του αναθεωρητισμού.

Υπ’ αυτήν την έννοια η «Συμμαχία των Προθύμων» της Ε.Ε., στην οποία συμμετέχει και η Ελλάδα, αποτελεί ένα ανάχωμα κι ένα οχυρό στη μάχη όχι μόνο στο πεδίο, αλλά και της συνέχισης της ύπαρξης του Διεθνούς Δικαίου.