«Η ΚΡΙΣΗ της Γροιλανδίας αποτελεί μάθημα για όλες τις χώρες. Οι φίλοι της Αμερικής πρέπει να προετοιμαστούν για έναν κόσμο στον οποίο θα είναι μόνοι και το ΝΑΤΟ δεν θα υπάρχει πια», σχολίαζε πριν από λίγα 24ωρα ο Economist έχοντας στο εξώφυλλό του ημίγυμνο τον Τραμπ να ιππεύει μια πολική αρκούδα. Εικαστική έμπνευση που μάλλον είχε ως πρότυπο τις γνωστές φωτογραφίες του ημίγυμνου καβαλάρη Πούτιν. Ηταν, πάντως, μια καλή εισαγωγή για τη σπουδαία ευκαιρία που προσφέρει απλόχερα ο Αμερικανός πρόεδρος στην Ευρώπη: Να ξυπνήσει. Κάτι που είναι τόσο δύσκολο καθώς όλη αυτή η πανευρωπαϊκή ιδέα οικοδομήθηκε υπό την κοινή παραδοχή, πρώτον, της παγκόσμιας κυριαρχίας των ΗΠΑ και, δεύτερον, της σχεδόν σιαμαίας σχέσης ΗΠΑ και Ευρώπης, με τη φτερούγα της Αμερικής να είναι πάντα απλωμένη πάνω από τον ευρωπαϊκό ουρανό. Ούτε το ένα ούτε το άλλο υπάρχουν πλέον.

Η ΦΕΤΙΝΗ είναι μία από τις λίγες φορές που το παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ στο Νταβός είχε ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα θεματική και δεν περιορίστηκε σε πανάκριβες δημόσιες-διεθνείς σχέσεις, λόγω των σκιών που έριξε πάνω από το ελβετικό θέρετρο ο Ντ. Τραμπ. Μετά τη σημαντικότατη ομιλία του Καναδού πρωθυπουργού, Μαρκ Κάρνεϊ, που έκανε παγκόσμια αίσθηση με τον συνδυασμό πολιτικής οξυδέρκειας και επίγνωσης του ιστορικού ρόλου της Ευρώπης, ήρθε η σειρά του Γερμανού καγκελάριου Μερτς. «Ενας κόσμος όπου μόνο η ισχύς μετρά είναι επικίνδυνος. Η χώρα μου, η Γερμανία, υιοθέτησε αυτόν τον δρόμο στο παρελθόν (…) και οδήγησε τον κόσμο στην άβυσσο. Ας κρατήσουμε στο μυαλό μας ότι η μεγαλύτερή μας δύναμη είναι η ικανότητα οικοδόμησης συμπράξεων και συμμαχιών μεταξύ ισοτίμων», ανέφερε.

ΠΑΡΑ τον ευρωσκεπτικισμό που εξελίσσεται σε μόδα της εποχής, δικαίως όταν δεν ξεκινά από τις γνωστές φιλοπουτινικές, ακροδεξιές και ψεκασμένες συνωμοσίες, αυτό που εντέλει μετράει είναι η τέχνη της ισορροπίας, της ιστορικής, πολιτικής και διπλωματικής γνώσης, αλλά και της πρόβλεψης. Η πρόταση του Ελληνα πρωθυπουργού για συμμετοχή 13 χωρών στο Συμβούλιο Ειρήνης, έμπνευσης Τραμπ, αλλά μόνο για τη Γάζα, σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται. Το πισωγύρισμα του Αμερικανού προέδρου στο θέμα της Γροιλανδίας και των δασμών που απειλούσε να επιβάλει σε όποιον δεν συμμεριζόταν τις φιλοδοξίες του αποδεικνύουν την ορθότητα αυτού που είχε πει ο Χεμινγουέι: «Χρειάζονται δύο χρόνια για να μάθεις να μιλάς και άλλα 60 για να μάθεις να μιλάς όταν πρέπει».