ΝΑΙ, προφανώς, και η Ν.Δ. παρουσιάζει φθορά, καθώς διανύει τον έβδομο χρόνο στη διακυβέρνηση και είναι αρκετές οι αστοχίες και τα λάθη, που έχουν συσσωρευτεί. Από την άλλη, όμως, μέσα σε αυτά τα επτά χρόνια, η Ελλάδα έχει κάνει σημαντικά βήματα προς τα εμπρός

ΟΙ πολίτες αξιολογούν πως το ποτήρι είναι κάτι παραπάνω από μισογεμάτο γι’ αυτό και η Ν.Δ. σε όλες τις δημοσκοπήσεις κινείται γύρω στο 30% στην εκτίμηση ψήφου και με διαφορά άνω των 15 μονάδων από το δεύτερο κόμμα.

ΚΑΙ, καθώς βρισκόμαστε λιγότερο από 500 ημέρες πριν από τις εθνικές εκλογές, αξίζει να δούμε ποια είναι η εικόνα στην αντιπολίτευση και πώς αυτή μπορεί να συγκριθεί με την κυβέρνηση. Γιατί πολλές… μπαρούφες ακούγονται από κάποιους πολιτικούς αρχηγούς για συνεργασίες και για φαντασιακές λύσεις σε πραγματικά προβλήματα της χώρας και των πολιτών.

ΤΑ πράγματα στο ΠΑΣΟΚ πάνε από το κακό στο χειρότερο. Η βελόνα των γκάλοπ δείχνει να μην μπορεί να υπερβεί το 12-13%, ενώ οι δελφίνοι ξεκίνησαν νέο εμφύλιο με τον Ανδρουλάκη. Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει με μια ρητορική περί ενωμένης Αριστεράς-Κεντροαριστεράς, αλλά, όπως φαίνεται, θα καταλήξει να φτιάξει έναν ΣΥΡΙΖΑ με νέο όνομα και όλα τα παλαιά στελέχη. Υπάρχουν κάποια κόμματα, όπως η Νέα Αριστερά, το Κίνημα Δημοκρατίας, η Νίκη και οι Σπαρτιάτες, που τείνουν δημοσκοπικά προς το μηδέν και πολύ δύσκολα θα φτάσουν έως τις κάλπες.

ΜΕΤΑ υπάρχουν οι «αντισυστημικοί», Ζωή και Βελόπουλος, που κινούνται πέριξ του 10%, αλλά είναι δεδομένο πως θα πιεστούν πολύ από το κόμμα Καρυστιανού, που δείχνει να κάνει ζημιά και στο υπό κατασκευή κόμμα Τσίπρα.

ΑΡΑ, κάποια πράγματα είναι ξεκάθαρα. Τις εκλογές θα τις κερδίσει με μεγάλη διαφορά και πάλι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αυτό που θα κριθεί στις κάλπες είναι αν η Ν.Δ. θα καταφέρει να πετύχει τρίτη σερί αυτοδυναμία. Από εκεί και πέρα στις εκλογές θα «χτιστεί» ένα νέο τοπίο στην αντιπολίτευση, καθώς θα γίνει μεγάλη μάχη για τη δεύτερη, την τρίτη και την τέταρτη θέση.

ΑΛΛΑ επειδή διάφοροι επίδοξοι ηγέτες λένε διάφορες εξυπνακίστικες ατάκες, ας δούμε λίγο το παγκόσμιο και εσωτερικό τοπίο. Σε έναν πλανήτη γεμάτο αβεβαιότητες, όπου όλα αλλάζουν ώρα με την ώρα, σε μια οικονομία που χρειάζεται προσέλκυση επενδύσεων, σε μια κοινωνία που χρειάζεται ενίσχυση εισοδημάτων, σε ένα κράτος που χρειάζεται ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις, υπάρχει κάποιος στο πολιτικό σκηνικό που θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Ο Νίκος Ανδρουλάκης, που έχει υιοθετήσει τη γραμμή του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ από τη Γάζα έως τα αγροτικά μπλόκα; Ο Αλέξης Τσίπρας, που θα έσκιζε τα μνημόνια και έφερε τη χώρα μισό βήμα πριν από την έξοδο από την Ευρώπη; Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που υποδύεται την «εθνική εισαγγελέα»; Ο Κυριάκος Βελόπουλος, με τα ξυλόλια και τις «επιστολές του Ιησού»; Ή η Μαρία Καρυστιανού, που θέλει να απαγορεύσει τις αμβλώσεις και θα μας ενημερώσει «κάποια στιγμή στο μέλλον» για το «κυβερνητικό» της πρόγραμμα;

ΑΥΤΗ είναι και η πολιτική άβυσσος που χωρίζει τον Κυριάκο Μητσοτάκη από τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς, η οποία βέβαια μεταφράζεται και σε δημοσκοπική άβυσσο.