Γιατί όλα τα κόμματα βλέπουν από μακριά τον Κ. Μητσοτάκη, αδυνατώντας να διεκδικήσουν κάτι παραπάνω από τη δεύτερη θέση. Γιατί επί δυόμισι χρόνια αδυνατούν να εκμεταλλευτούν τη φθορά της κυβέρνησης, είτε λόγω λαθών της είτε γιατί δημιουργούνται «fake κινήματα», τα οποία ξεφουσκώνουν και γίνονται μπούμερανγκ για τους κατασκευαστές τους.

Predator, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, φυσικές καταστροφές, Novartis και εσχάτως τα κομματικά μπλόκα των αγροτών ήταν οι βασικοί σταθμοί για τον τελικό προορισμό, «να ρίξουμε τον Μητσοτάκη». Κι όμως, οι κατάκοποι ταξιδιώτες δεν έφτασαν ποτέ στη χαμένη Ατλαντίδα τους. Και δεν έφτασαν γιατί όσο κι αν βυσσοδόμησαν, όσο κι αν τραμπούκισαν, όσο κι προσπάθησαν να δολοφονήσουν χαρακτήρες, όσο κι αν τάισαν τέρατα, όσο δηλητήριο κι αν έχυσαν στον δημόσιο βίο, δεν κατάλαβαν ποτέ ότι η πλειοψηφία της κοινωνίας είναι εδώ και καιρό αλλού. Ακόμα κι αν έχει κουραστεί ή δυσαρεστηθεί με πλευρές της πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν κάνει αυτοσκοπό το «να πέσει ο Μητσοτάκης», αν δεν της εξασφαλίζεται εναλλακτική λύση. Με πρόσωπο, ρεαλιστικό πρόγραμμα που εγγυάται το καλύτερο και ικανότητα εφαρμογής του. Λίγοι και εμμονικοί μέσα στην απελπισία τους τολμούν να πουν -και γίνονται περίγελως- ας φύγει ο Μητσοτάκης κι ας έρθει το χάος.

Η χώρα το έχει ζήσει το χάος. Κι όσο κι αν κάποιες στιγμές δείχνει να το ξεχνάει, είναι βαθιά γραμμένο μέσα της και τις κρίσιμες στιγμές λειτουργεί σαν αντανακλαστικό. Σαν ένστικτο επιβίωσης. Γι’ αυτό και όλες οι «ανώμαλες» καταστάσεις που δημιουργήθηκαν απέτυχαν παταγωδώς να ανατρέψουν το πολιτικό σκηνικό και «να ρίξουν τον Μητσοτάκη».

Χθες καταδικάστηκαν αμετάκλητα σε δεύτερο βαθμό οι κουκουλοφόροι μάρτυρες της Novartis Φ. Δεστεμπασίδης και Μ. Μαραγγέλη για ψευδείς καταθέσεις. Μπορεί οι ηθικοί αυτουργοί να έμειναν ποινικά αλώβητοι, αλλά η σκευωρία πήγε «μέχρι τέλους». Όλο αυτό ήταν μια τεράστια πολιτική αλητεία και μια άθλια προσπάθεια αλλοίωσης των θεσμικών δομών του πολιτεύματος. Τα Τέμπη, πριν καν αρχίσει η δίκη, έχουν καταχωριστεί στο συλλογικό υποσυνείδητο σαν μια τεράστια τραγωδία. Από όλο αυτό, πρώτα απ’ όλα μένουν τα αδικοχαμένα θύματα και οι οικογένειές τους, δεκάδες χιλιάδες μετανιωμένοι άνθρωποι που βγήκαν στους δρόμους νομίζοντας ότι τιμούν τα θύματα και ότι δεν τους εκμεταλλεύονται κομματικοί άρπαγες. Εμεινε και μια μάνα, που χτίζει κόμμα πάνω στην τραγωδία. Η οποία -μεταξύ πολλών άλλων- είχε το θράσος να ζητήσει την παραίτηση ενός πρωθυπουργού εκλεγμένου από το 41% του ελληνικού λαού, αλλά τώρα που το Δ.Σ. του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών της ζητά να παραιτηθεί από πρόεδρός του, έχει την αναίδεια να αρνείται να παραιτηθεί…

Και μετά τα αγροτικά μπλόκα. Στην αρχή η στήριξη στα αιτήματά τους και η ανοχή στη συμπεριφορά τους που έδειξε η κοινωνία ήταν πρωτοφανής. Η κυβέρνηση ξεπέρασε κάθε όριο και δυνατότητα, παρέχοντάς τους χρήματα και απαλλαγές στο ενεργειακό κόστος (ρεύμα και αφορολόγητο πετρέλαιο στην αντλία), που θα ζήλευε κάθε ελεύθερος επαγγελματίας, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη. Κι όταν έφτασε η στιγμή να τελειώσουν τα μπλόκα και να αρχίσει ένας θεσμικός διάλογος για το νέο παραγωγικό μοντέλο που πρέπει να δημιουργηθεί, ώστε τα αγροτικά προϊόντα να είναι πιο ανταγωνιστικά και να έχουν μεγαλύτερη παραγωγή, κομματικοί εγκάθετοι αρνήθηκαν τον διάλογο και επιδιώκουν ανοικτά σύγκρουση με την Αστυνομία και το κράτος. Προφανώς, για «να πέσει ο Μητσοτάκης».

Στο μεταξύ, έχει αρχίσει και φαίνεται η αντίδραση άλλων επαγγελματικών κλάδων και για τις προνομιακές παροχές που δόθηκαν στους αγρότες, αλλά και για την ταλαιπωρία ή τις ζημιές που υφίστανται λόγω των κλειστών δρόμων. Πάλι μια «δυναμική» μειοψηφία εκθέτει τον κλάδο της (οι πολλοί αγρότες δεν συμμετείχαν εδώ και εβδομάδες στα μπλόκα) και εκβιάζει την κυβέρνηση και την υπόλοιπη κοινωνία.

Κάποιοι θα μηρυκάσουν περί κοινωνικού αυτοματισμού που καλλιεργείται. Δίχως να αντιλαμβάνονται ότι ο κοινωνικός αυτοματισμός δεν διατάσσεται. Κυριαρχεί όταν υπάρχουν σοβαροί λόγοι.

Σε κάθε περίπτωση, όπως δείχνουν και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις όπου συμπεριλαμβάνονται και τα κόμματα Καρυστιανού και Τσίπρα, αυτά που μεγαλώνουν είναι τα προβλήματα της αντιπολίτευσης. Ακόμα πιο κατακερματισμένη, ακόμα πιο αμήχανη και έτοιμη να μπει σε έναν νυν υπερ πάντων αγώνα, όχι για «να πέσει ο Μητσοτάκης», αλλά ποιος θα έρθει δεύτερος…

ΑΙΧΜΗ

ΑΥΤΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥΣ;

Οσο κι αν είναι γνωστή η συμπεριφορά και η νοοτροπία συνδικαλιστών, εν προκειμένω αγροτοσυνδικαλιστών, υπάρχουν κάποιες στιγμές που μένεις άφωνος. Ακούς τον τύπο που έσπασε με τη μαγκούρα το τζάμι ενός περιπολικού -και είχε την απαίτηση να πάει στη συνάντηση με τον πρωθυπουργό- να λέει στο περίπου έλα μωρέ, τι είναι το σπασμένο τζάμι μπροστά στα… Τέμπη. Βλέπεις τσιφλικάδες αγρότες, που ελέγχονται για μεγάλα ποσά από παράνομες επιδοτήσεις μέσω του σάπιου ΟΠΕΚΕΠΕ, να απαιτούν με ύφος εκατό καρδιναλίων να συμμετέχουν στην επιτροπή που θα έστελνε η Πανελλαδική Επιτροπή.

Και μετά βλέπεις live τσακωμούς μεταξύ αγροτών, να ανταλλάσσουν φράσεις του τύπου «λες ηλιθιότητες», «έχουμε ξεφτιλιστεί», «παίρνεις γραμμή από τον Περισσό και ταλαιπωρείς τον κόσμο» και άλλα ωραία.

Οι δύο αγρότες που τσακώθηκαν στον αέρα γνωρίζονται πολύ καλά μεταξύ τους, συνδικαλιστές στο ίδιο μπλόκο είναι και έχουν χρόνια κοινών αγώνων. Ξέρει ο ένας για τον άλλον τα πάντα. Και παρ’ όλα αυτά επιλέγουν να τσακωθούν δημοσίως. Πολλά περνούν από τον νου σου κι ας ξέρεις ότι δεν είναι του Χάρβαρντ κι ούτε είναι ανάγκη να είναι, παρότι υπάρχουν νέοι αγρότες που έχουν και καλές σπουδές και καλούς τρόπους.

Σε ένα σκάλωσα. Οι Ολλανδοί έχουν εκατονταπλάσια παραγωγή ανά στρέμμα από τους Ελληνες αγρότες. Κι αυτό οφείλεται κυρίως στους συνεταιρισμούς. Αλλά και στον διαρκή εκσυγχρονισμό των καλλιεργειών τους και των μεθόδων που χρησιμοποιούν. Πώς είναι δυνατόν να συνεταιριστούν οι αγρότες της χώρας, όταν κοιτούν μόνο την πάρτη τους και πετούν τη σκούφια τους για καβγά; Πόσω μάλλον όταν η έννοια συνεταιρισμός είναι μια βαριά κακοποιημένη έννοια από τα χρόνια του βαθέος ΠΑΣΟΚ. Ευτυχώς, υπάρχουν συνεταιρισμοί -όχι πολλοί, αλλά αρκετοί- οι οποίοι πραγματικά πετάνε. Με την ποιότητα των προϊόντων τους, με τις σύγχρονες μεθόδους παραγωγής και με τη γνώση της σύγχρονης αγοράς.

Αντε τώρα π.χ. ο Μαρούδας, ο Τζέλλας και ο Αλειφτήρας, που έχουν και κοινές πολιτικές απόψεις, να κάνουν ή να προωθήσουν ένα ανταγωνιστικό συνεταιριστικό κίνημα.