Ακόμα και τις ώρες που οι ίδιοι οι Ιρανοί μιλούν για χιλιάδες νεκρούς, στοιβάζοντας τις μαύρες σακούλες με τα πτώματα, ανακαλύπτονται διάφορες επιφυλάξεις τύπου «ναι μεν, αλλά…», που δημιουργούν την εικόνα μιας τουλάχιστον πνευματικής και ιδεολογικής ακαμψίας από την πλευρά όλων όσοι βρίσκονται σε αυτήν τη μεσοβέζικη λογική.

Είναι δηλωτική της εναντίωσης όχι γενικώς στη δημοκρατία, αλλά ακόμα μία έκφραση της αντιδυτικής υστερίας. Κορυφαίο επιχείρημα, ντυμένο ακόμα με βαριές ακαδημαϊκές επιχειρηματολογίες αλλά και δημοσιογραφικές-ιδεολογικές εμμονές στα όρια της ύποπτης προχειρότητας, είναι η ανησυχία ότι δεν πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές εξεγέρσεις για το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της απελευθέρωσης από το καθεστώς των μεσαιωνικών μουλάδων, αλλά για μια δυτική συνωμοσία που επιδιώκει να εκδιώξει το καθεστώς προς όφελος των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Η πολιτική και δικαιωματική σκέψη όσων ασπάζονται τις επιφυλάξεις και κρατούν αποστάσεις συγκρίνει τον δολοφονικό σκοταδισμό του καθεστώτος ακόμα και με την πρόθεση για επιστροφή που εκδήλωσε ο εξόριστος πρίγκιπας διάδοχος Ρεζά Παχλεβί. Σε ισχνή θέση στις εκτιμήσεις βρίσκεται και το αποδεδειγμένο γεγονός ότι το Ιράν είναι ο βασικός χρηματοδότης όλης της φονταμενταλιστικής τρομοκρατίας στη Δύση, καθώς και όλα τα γεωπολιτικά παιχνίδια και οι ίντριγκες εις βάρος της Ε.Ε. από τον αντιδυτικό στρατηγικό πόλο, τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα και τη Βενεζουέλα, ακόμα και μετά τη βίαιη απομάκρυνση του Μαδούρο.

Ακόμα και στην περίπτωση της Γάζας, συνιστά τερατώδη παραδοξότητα το γεγονός ότι σε όλη αυτήν τη νέα φάση της τρομακτικής περιπέτειας του παλαιστινιακού λαού ακούγεται με τη βροντώδη συνθηματική εκφορά το «λευτεριά στην Παλαιστίνη», αλλά ουδέποτε ακούγεται το αίτημα για «δημοκρατία στη Γάζα». Και όπως είναι γνωστό, παρά τις πομπώδεις προαναγγελίες για την έναρξη κατασκευής του… Μαϊάμι της Μ. Ανατολής, η Χαμάς έχει επαναποκτήσει τον έλεγχο της Γάζας, με πρώτη της κίνηση τις μαζικές εκτελέσεις όσων κατηγόρησε για συνεργασία με το Ισραήλ.

Oλη αυτή η παράδοξη, έως και πολιτικά ακατανόητη, επιφυλακτικότητα της Αριστεράς ακολουθεί την παραδοσιακή διαδρομή του φιλτραρίσματος όλων των μεγάλων ιστορικών γεγονότων της εποχής μέσα από ερμηνευτικά σχήματα ιδεολογικών εμμονών. Οι οποίες αγγίζουν τα όρια τύφλωσης ακόμα και κόντρα στον βασικό ορισμό τού ποιος είναι πραγματικά προοδευτικός. Αυτός που μπορεί να αντιλαμβάνεται πότε και με ποιον τρόπο αλλάζει ο κόσμος και πως πρέπει να αλλάζει ο τρόπος που τον κοιτάζει και τον ερμηνεύει…