ΤΑ αστεία προσχήματα που βρήκαν για το ποια μπλόκα θα εκπροσωπούνταν και πόσοι θα παρευρίσκονταν στο Μέγαρο Μαξίμου, για να συζητήσουν με τον πρωθυπουργό, ανέδειξαν δύο σημαντικά ζητήματα.

ΚΑΤ’ αρχάς πως δεν υπάρχει ένα ομογενοποιημένο μπλοκ αγροτών και κτηνοτρόφων. Δεν είναι μόνο ότι από τους 200.000 κατ’ επάγγελμα αγρότες στους δρόμους βρίσκονται γύρω στους 10.000, αλλά ακόμα και αυτοί έχουν γίνει «από δυο χωριά χωριάτες», καθώς δεν έχουν κοινή γραμμή.

ΕΠΙΣΗΣ, όπως γίνεται αντιληπτό, δεν υπάρχει κοινή λίστα αιτημάτων. Προφανώς και όλοι ζητούν φθηνότερο ρεύμα, αφορολόγητο πετρέλαιο στην αντλία και αποζημίωση στο 100% από τον ΕΛΓΑ για φυσικές καταστροφές, αιτήματα τα οποία έχει ικανοποιήσει η κυβέρνηση, αλλά από εκεί και πέρα το κάθε μπλοκ λέει τα δικά του.

ΑΛΛΟΙ δεν θέλουν να περάσει ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Αλλοι θέλουν να πληρωθούν οι επιδοτήσεις, ακόμα και σε εκείνους τους αγρότες που ελέγχονται από τις Αρχές. Και κάποιοι αντιδρούν στη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ενωσης – Mercosur, ενώ υπάρχουν πολλά και διαφορετικά τοπικά αιτήματα.

ΑΠΟ εκεί και πέρα είναι εμφανής η κομματική εργαλειοποίηση από τους «σκληρούς» των μπλόκων. Είτε αυτοί προέρχονται από το ΚΚΕ είτε από την Ακροδεξιά. Και στο πλάι των «σκληρών», βέβαια, εμφανίζονται όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, τον Τσίπρα, την Αριστερά μέχρι την Καρυστιανού, τον Βελόπουλο και τον Νατσιό. Για μία ακόμα φορά δημιουργείται αυτή η ετερόκλητη συμμαχία, που έχει ως μοναδικό απώτερο στόχο να «κόψει» την αυτοδυναμία από τη Ν.Δ. στις εθνικές εκλογές του 2027.

ΤΩΡΑ, αν κάποιοι αγροτοπατέρες επιλέξουν τον δρόμο της σύγκρουσης και κλείσουν και πάλι τους δρόμους, τότε δεν μένει άλλη επιλογή στην κυβέρνηση από την επιβολή του νόμου, η οποία, μάλιστα, έχει αργήσει πάνω από έναν μήνα, με αποτέλεσμα την ταλαιπωρία των ταξιδιωτών των Χριστουγέννων, αλλά και τη ζημιά στην οικονομία και τις μεταφορές.

ΚΑΠΟΙΑ στιγμή, όμως, πρέπει να τελειώνουμε με τα παραμύθια και τις αυτ-απάτες. Δεν γίνεται κάθε χειμώνα να βγαίνουν στις εθνικές οδούς οι αγρότες. Προφανώς και υπάρχουν προβλήματα. Προφανώς και υπάρχουν ζητήματα που μπορούν να αντιμετωπιστούν μέσα από συζήτηση. Τα πιο σημαντικά θέματα, όμως, υπερβαίνουν αυτά που έχουν τεθεί ως αιτήματα από τους αγρότες και κτηνοτρόφους. Το κορυφαίο ζήτημα είναι η ανεύρεση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου για τον πρωτογενή τομέα της χώρας μας. Ο στόχος θα πρέπει να είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, με μείωση του κόστους, κάτι που θα έχει ως αποτέλεσμα μια πιο ποιοτική παραγωγή και υψηλότερα έσοδα για τους επαγγελματίες. Ολα μπορούν να γίνουν. Αρκεί να υπάρχει βούληση. Το ολλανδικό μοντέλο μπορεί να είναι η πρώτη βάση συζήτησης, ώστε να ισχυροποιήσουμε την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή με φόντο το 2030.