Οπως στην περίπτωση της Βενεζουέλας, το ιρανικό είναι κατεξοχήν διεθνές ζήτημα. Ως βασικός αγοραστής του ιρανικού πετρελαίου, η Κίνα διακήρυξε τη στήριξή της στο θεοκρατικό καθεστώς, την ώρα που κινεζικές, ρωσικές και ιρανικές δυνάμεις κάνουν ναυτικά γυμνάσια μαζί με τη Νότιο Αφρική. (Υπάρχουν και τα Brics).

Αλλωστε το Ιράν βρίσκεται στην καρδιά μιας ευρύτερης Μέσης Ανατολής, όπου όλες -μα όλες- οι αμερικανικές επεμβάσεις κατέληξαν σε αποτυχία (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη). Οπως έλεγε και ο λόρδος Κάρζον (πρώην αντιβασιλέας της Ινδίας και επικεφαλής του Φόρεϊν Οφις στον Μεσοπόλεμο) «κάθε σταγόνα πετρελαίου ισοδυναμεί με μια σταγόνα αίματος». Και ο Τραμπ θέλει πάση θυσία να μη χύσει αμερικανικό αίμα στη χρονιά των ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο, όπως έδειξε η ανακούφισή του μετά το πέρας της άνευ αμερικανικών απωλειών επιχείρησης στο Καράκας.

Το Ιράν παρουσιάζει μια σειρά προκλήσεων για τις ΗΠΑ, που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Πρώτον, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η εξουδετέρωση του Χαμενεΐ α λα Μαδούρο θα ανατρέψει το καθεστώς. Τα πραγματικά αφεντικά είναι οι Φρουροί της Επανάστασης, και το Ιράν δεν είναι προσωποπαγής δικτατορία, αλλά ένα αχανές αυταρχικό σύστημα, μπαρουτοκαπνισμένο από χρόνια πολέμων.

Δεύτερον, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι στον «δικτατορίζοντα» Ερντογάν και στις πετρομοναρχίες της περιοχής θα άρεσε η μετατροπή του Ιράν σε δυτικού τύπου δημοκρατία.

Τρίτον, και κυριότερο, ο Τραμπ δεν δείχνει καμία όρεξη να εμπλακεί σε μια περιπέτεια αλλαγής καθεστώτος ή εκδημοκρατισμού του Ιράν. Οπως έδειξε το «μια και έξω» χτύπημα στη Βενεζουέλα, θα προτιμούσε τις στοχευμένες κυβερνοεπιθέσεις ή τους βομβαρδισμούς κατά στρατιωτικών και πολιτικών στόχων της Τεχεράνης (σε αυτονόητη συνεργασία με το Ισραήλ) μαζί με οικονομικές κυρώσεις.

Δυστυχώς για τους ρομαντικούς Ιρανούς αντικαθεστωτικούς, ο Τραμπ δεν είναι Μπους και στην ατζέντα του δεν γράφει (ούτε καν προσχηματικά) «δημοκρατία», παρά μόνο «πετρέλαιο».