Σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης, ακόμα και αυτού που από την αρχή στήριζε τις κινητοποιήσεις, υπάρχει ένα καίριο ερώτημα: «Δεν θα μπορούσε να είχε επιλυθεί η κατάσταση εδώ και πολύ καιρό χωρίς να χρειαστεί ο ενάμισης μήνας της ταλαιπωρίας όλων, τόσο των οδηγών και των οικογενειών τους όσο και του μέρους της ελληνικής οικονομίας που εξαρτάται από το εμπόριο ευπαθών προϊόντων και εν γένει τις οδικές μεταφορές;». Το ερώτημα δεν έχει απαντηθεί, για τον απλό λόγο ότι η απάντηση είναι αυτονόητη: «Ναι, φυσικά και θα μπορούσε». Τι έφταιξε λοιπόν;

Οι αιτίες μπορεί να είναι πολλές. Μία, όμως, κάνει τη διαφορά σε πολιτικό επίπεδο: Το γεγονός ότι από ένα σημείο και έπειτα η εμμονή στα μπλόκα μετετράπη σε αδιαλλαξία και κομματική εμμονή. Ηταν καταφανές σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία ότι ο χάρτης των μπλόκων σε ολόκληρη την Ελλάδα ήταν ένα πεδίο άσκησης του ΚΚΕ. Και μάλιστα χωρίς να είναι βέβαιο ότι το ενδιέφερε η ικανοποίηση των αγροτικών αιτημάτων. Μία από τις παραμέτρους που δημιουργούν αυτήν την υποψία είναι η στάση των λεγόμενων «σκληρών» αλλά και οι επιθέσεις-βανδαλισμοί στα τρακτέρ ορισμένων εκ των συνδικαλιστών που συμμετείχαν στην πρώτη φάση του διαλόγου με τον πρωθυπουργό.

Η πάγια και δογματική στάση του ΚΚΕ στις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις είναι η διαρκής σύγκρουση, πιστεύοντας ότι διά της συνδικαλιστικής διεκδίκησης θα επιφέρει θανάσιμα χτυπήματα στον καπιταλισμό. Και μέσω αυτής να επιβεβαιώνει την υπαρξιακή του αγωνία ν’ αποδεικνύει την ηγετική του θέση και τον αρχηγικό του ρόλο και στον αγροτικό τομέα, όπως επιχειρεί να κάνει και σε άλλους επαγγελματικούς, φοιτητικούς και κοινωνικούς χώρους. Είναι μια παράδοση που λόγω των πολιτικών εξελίξεων τα τελευταία, τουλάχιστον δέκα, χρόνια είχε απολέσει με τον πιο επίσημο τρόπο. Η ανάρρηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία αλλά και η μετέπειτα διεκδίκησή της από τον ίδιον έως και τις εκλογές του ’23, αφαίρεσε από το ΚΚΕ την ταύτιση με την εν γένει Αριστερά.

Αλλά και ακόμα δύο λόγοι: Το γεγονός ότι σήμερα η Αριστερά παρουσιάζει την εικόνα πλήρους κατακερματισμού αλλά και η πίεση που αισθάνεται από τα φημολογούμενα υπό δημιουργία νέα κόμματα (Τσίπρας και Καρυστιανού) δημιούργησαν ακόμα πιο επιτακτικές συνθήκες για το ΚΚΕ να επαναφέρει στο προσκήνιο την ανάγκη της «πρωτοπορίας», με κατάλληλο και απόλυτο εργαλείο τις κινητοποιήσεις των αγροτών.

Ετσι, υπό την αυστηρή του καθοδήγηση, εμφανίστηκαν στα μπλόκα τα φαινόμενα της αδιαλλαξίας και των «σκληρών». Οι οποίοι, πολύ γρήγορα άρχισαν να απομονώνονται από την πλειονότητα που ασπάζεται τη λογική του συνετού συνδικαλισμού και των πραγματιστικών διεκδικήσεων. Βεβαίως, με όλους τους δυνατούς και αδύνατους τρόπους, το ΚΚΕ θα κάνει και πάλι λόγο για «ιστορική νίκη»…