Με φόντο την ακραία πόλωση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., οι τρεις δημιουργοί σκάρωσαν μια ερωτική μπαλάντα που παρωδούσε την υπερπολιτικοποίηση των 80’s, με τους Ανδρέα Παπανδρέου – Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να ενσαρκώνουν την ανελέητη σύγκρουση «φωτός – σκότους» (κατά Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα). Με αυτόν τον τρόπο θέλησαν να υπενθυμίζουν πως η αγάπη και οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν μεγαλύτερη αξία από την τυφλή κομματικοποίηση, που έπνιγε την καθημερινότητα.

Στη γειτονική Βουλγαρία (που τότε είχε μονοκομματικό, κομμουνιστικό καθεστώς) ο στίχος έμελλε να δικαιωθεί και η χώρα να έχει εκλογές… κάθε μέρα και κάτι, ευτελίζοντας στην πράξη την έννοια της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Εναν μήνα μετά την παραίτηση του πρωθυπουργού, Ρόζεν Ζελιάσκοφ, ύστερα από μεγαλειώδεις διαδηλώσεις κατά της διαφθοράς στη Σόφια και άλλες πόλεις, που πέτυχαν να ακυρώσουν τα μέτρα λιτότητας στον προϋπολογισμό, ο πρόεδρος, Ρούμεν Ράντεφ, προκήρυξε νέες εκλογές, τις… όγδοες μέσα σε λιγότερο από μία πενταετία.

Μπορεί στις αρχές του χρόνου η Βουλγαρία να έγινε το 21ο μέλος της Ευρωζώνης αλλά παραμένει η φτωχότερη χώρα της Ε.Ε., πρωταθλήτρια στη διαφθορά και με λυμφατικό κράτος δικαίου. Το κεντροδεξιό κόμμα GERB του πρώην πρωθυπουργού, Μπόρις Μπορίσοφ, έχει παγιώσει έναν μηχανισμό που του εξασφαλίζει κάθε φορά την πρώτη θέση με 20%-25%, με τους Σοσιαλιστές (πρώην κομμουνιστές) να κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και έναν αστερισμό φιλοευρωπαϊκών, αντισυστημικών ή φιλορωσικών κομμάτων, με επικεφαλής συχνά διαφόρους ολιγάρχες, να μοιράζονται την κατακερματισμένη πίτα, με το σταθερά ισχυρό κόμμα της τουρκικής μειονότητας.

Σε παρόμοιο σκηνικό «μη διακυβερνησιμότητας» (κατά τη βενιζέλειο ορολογία) παραπέμπει η κινούμενη άμμος των ελληνικών δημοσκοπήσεων, με το πρώτο κόμμα σε θέση «αδύναμης ισχύος» και τις οικονομικές-γεωστρατηγικές αποφάσεις να υπαγορεύονται ουσιαστικά από τον συμμαχικό άξονα (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε.), αφήνοντας το πολιτικό προσωπικό να τσακώνεται για τα ψίχουλα. Μακάρι να αποδειχτεί το αντίθετο ύστερα από δύο (τρεις;) εκλογικές αναμετρήσεις το 2027.