Τo ερώτημα προκύπτει αφού το βραβείο Ειρήνης για πρώτη φορά δινόταν σε κάποιον, ενώ η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αποφεύγει να ασχοληθεί με την πολιτική και δεν έχει κάποιο όργανο για να κρίνει πολιτικούς σε θέματα ειρήνης. Το βραβείο συνόδευαν πλατειασμοί όπως: «για πράξεις που προήγαγαν την παγκόσμια ειρήνη και ένωσαν παγκόσμια την ανθρωπότητα». Ετσι, ούτε για Ουκρανία ούτε για Γάζα, γενικά και αόριστα, ώστε να μην παρεξηγηθεί κάποια χώρα, ιδιαίτερα αυτές -όπως το Κατάρ- που στηρίζουν οικονομικά τη FIFA.

Κάποιοι… προχωρημένοι σε αυτό το σημείο λένε ότι δεν μπορείς να αντισταθείς στην πρόοδο. Μόνο που κάθε εξέλιξη δεν σημαίνει απαραίτητα και πρόοδο. Η FIFA έχει ξεπουλήσει το ποδόσφαιρο που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Εχει δημιουργήσει ένα άθλημα για τις μεγάλες εταιρίες που μπορούν να αγοράζουν τα πακέτα με τα εισιτήρια των διοργανώσεων και ένα τηλεοπτικό σόου που απευθύνεται στην πλέμπα που όλο και περισσότερο δυσκολεύεται να δει τα ματς μέσα στο γήπεδο. Δεν τη νοιάζει παρά μόνο να τα έχει καλά με τους αρχηγούς των κρατών. Οπως είναι ο Τραμπ που δεν έχει πρόβλημα να βραβεύσει για το έργο του για την ειρήνη και όπως με την ίδια ευκολία θα μπορούσε να βραβεύσει τους αρχηγούς των Εμιράτων για το έργο τους στον… φεμινισμό.

Αλλωστε τα πρώτα βήματα ήδη γίνονται. Δεν έχει κανείς παρά να δει τα διαφημιστικά μηνύματα στο Τσάμπιονς Λιγκ της UEFA όπου ένα χαριτωμένο κορίτσι κοιτάζει την κάμερα, φοράει ένα μαντίλι στο κεφάλι και σφυρίζει την έναρξη του αγώνα. Αφού τι πιο φυσικό από μια πιστή μουσουλμάνα που γίνεται διαιτητής… Οχι βέβαια στη Σαουδική Αραβία όπου οι γυναίκες δεν μπορούν ούτε να πάνε στο γήπεδο, αλλά στην Ευρώπη που έχουμε μετονομάσει την καταπίεση σε ιδιαιτερότητα.

Στις αρχές της χιλιετίας το «Against Modern Football», δηλαδή ένα κίνημα ενάντια στην εμπορευματοποίηση του σύγχρονου ποδοσφαίρου, απευθυνόταν σε ακραίες ομάδες. Σήμερα μοιάζει να αφορά πολλούς περισσότερους. Εκτός αν πρόοδος είναι κάποιες δεκάδες ματς την εβδομάδα, για όλο και περισσότερα τρόπαια που θα απευθύνονται στον οπαδό του καναπέ, με σπικάζ που θα προσπαθούν να πείσουν για τη σημασία τους.

Περισσότερο από απόμακρους κακομαθημένους εκατομμυριούχους και δουλικούς παράγοντες το παγκόσμιο ποδόσφαιρο χρειάζεται τους «ανθρώπους της διπλανής πόρτας», με τους οποίους ο οπαδός θα μπορεί να ταυτιστεί.

ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΑ FAKE NEWS

Τα fake news βασίζονται στην επιθυμία των ανθρώπων να πιστέψουν αυτό που θέλουν. Ισχύει και για την «πτέρυγα εγκαταλελειμμένων νεογνών» του Νοσοκομείου «Ελενα».

Η χρήση των fake news δεν είναι πρόσφατη ιστορία. Στις αρχές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ένα από τα προβλήματα της αγγλικής κυβέρνησης ήταν ότι δεν μπορούσε να ενεργοποιήσει το στοιχείο του μίσους. Η σχέση της Αγγλίας με τη Γερμανία ήταν ανέκαθεν φιλική και οι βασιλικές οικογένειες συγγενικές και οι Αγγλοι αντιλαμβανόντουσαν ότι οι Γερμανοί ήταν εχθροί, αλλά ήταν δύσκολο να τους μισήσουν. Τότε ανακαλύφθηκαν τα παιδιά με τα κομμένα χέρια.

Στις εφημερίδες γραφόταν ότι στο Βέλγιο οι Γερμανοί στρατιώτες σούβλιζαν μωρά με τις ξιφολόγχες τους, βίαζαν μοναχές και έκοβαν τα χέρια των παιδιών. Η προπαγάνδα απέκτησε τέτοια δυναμική ώστε υπήρξε έρανος για την αποκατάσταση των παιδιών με τα κομμένα χέρια. Ο πόλεμος τελείωσε, παιδιά με κομμένα χέρια δεν βρέθηκαν και τα χρήματα δόθηκαν σε άλλες φιλανθρωπίες.

Είναι και ο λόγος που η ψεύτικη ιστορία με την «πτέρυγα εγκαταλελειμμένων νεογνών» στο Νοσοκομείο «Ελενα» εμφανίζεται, διαψεύδεται και επανεμφανίζεται μετά από κάποιο χρόνο – είναι ότι ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων αυτό θέλει. Ενα κράτος ανάλγητο και ανίκανο που δεν μπορεί να αναλάβει ούτε τις υποχρεώσεις του στα βρέφη. Και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης υπάρχουν κέντρα που επαναφέρουν την «είδηση».

Οι ταξιθέτες έκαναν τη… βρόμικη δουλειά

Το «Wag the dog» λέει ότι αν η ουρά ήταν πιο έξυπνη από τον σκύλο, τότε η ουρά θα κουνούσε τον σκύλο και όχι ο σκύλος την ουρά. Στην ταινία, ένας επικοινωνιολόγος αναλαμβάνει να βγάλει τον πρόεδρο των ΗΠΑ, που έχει βάλει χέρι σε μια ανήλικη, από τη δύσκολη θέση. Στήνει έναν πόλεμο με την Αλβανία, δημιουργεί μία ομάδα κομάντος με σκούφους τίγρης και ο κόσμος παύει να ασχολείται με το σκάνδαλο. Οταν όμως η κρίση τελειώνει, ο επικοινωνιολόγος δεν αντέχει στην ιδέα ότι το αριστούργημά του θα μείνει χωρίς δημιουργό. Η CIA τον «καθαρίζει» και τελειώνει η ιστορία.

Κάπως έτσι νιώθει και ο διοργανωτής της παρουσίασης της «Ιθάκης» του Τσίπρα. Ταξιθέτες από τους διοργανωτές και όχι από το κόμμα ώστε να μην υπάρχει σχέση με τους καλεσμένους. Τα μέλη του Ιδρύματος Τσίπρα καθισμένα μαζί, όπως κάθονται οι γυναίκες των παικτών στα γήπεδα. Οι πρώην σύντροφοι στον εξώστη για να συμβολίζουν το παλιό. Με τρεις παλιούς συντρόφους λύγισε και τους είπε να κάτσουν καλύτερα στην πλατεία. Και όσοι το πιάσανε.

Να έχεις οργανώσει τέτοιο σκηνικό και να μην μπορείς να το πεις…