Πήρε το όνομά του από τον 5ο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζέιμς Μονρόε, ο οποίος το 1823 και ενώ η διείσδυση στο Μεξικό ήταν σε εξέλιξη έστειλε σε Ισπανούς, Βρετανούς, Γάλλους και λοιπούς Ευρωπαίους ένα τελεσίγραφο: να μην αναζητούν πια νέα εδάφη στο δυτικό ημισφαίριο. «Αν ήθελαν το καλό τους», όπως γράφει ο Τιμ Μάρσαλ στο «Αιχμάλωτοι της Γεωγραφίας». Οκτώ δεκαετίες μετά, γράφει ο γνωστός αναλυτής, το δόγμα Μονρόε συμπληρώθηκε από τον Ρούζβελτ. «Στο δυτικό ημισφαίριο η προσήλωση των Ηνωμένων Πολιτειών στο δόγμα Μονρόε μπορεί να τις αναγκάσει, όσο κι αν δεν το επιθυμούν, σε εξόφθαλμες περιπτώσεις επιλήψιμων πράξεων ή κατάφωρης αδυναμίας, να δράσουν ως μια διεθνής δύναμη αστυνόμευσης».

Από το 1890 έως το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ο συγγραφέας μέτρησε καμιά 50αριά επιδείξεις ισχύος στη Λατινική Αμερική. Στα χρόνια που ακολούθησαν οι επεμβάσεις μειώθηκαν, οι σχέσεις με κάποια κράτη κάπως αποκαταστάθηκαν, άλλες χειροτέρεψαν, ενώ Ρωσία και Κίνα πλησίαζαν όλο και περισσότερο με σκοπό να προσελκύσουν τις χώρες του Νότου στη σφαίρα της δικής τους επιρροής. Αυτά ως προς την ιστορία. Επί του παρόντος, η νομική αξιολόγηση της παρέμβασης των ΗΠΑ είναι το λιγότερο περίπλοκη και οι επιπτώσεις της άγνωστες. Σίγουρα είναι μια κατάσταση που απαιτεί ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση.

Ομως δεν υπάρχει κανείς, ούτε ένας, ηγέτης δημοκρατικής -τονίζουμε το «δημοκρατικής»- χώρας σε όλο τον κόσμο που να μην έχει καταδικάσει τη δικτατορία Μαδούρο, πριν και μετά την αμερικανική επέμβαση. Ακόμα και η Ισπανία, που επικαλούνται κάποιοι της εγχώριας Αριστεράς επειδή δήλωσε ότι διαφωνεί με την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, διευκρινίζει ότι ποτέ δεν είχε αναγνωρίσει το καθεστώς Μαδούρο. Σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, που ονειρευόταν να μας κάνει Βενεζουέλα και έβλεπε στο πρόσωπό του το εκλεκτό παιδί του Τσάβες. Ο υπόλοιπος κόσμος, ο δημοκρατικός να επαναλάβουμε για μία ακόμα φορά, έβλεπε ένα διεφθαρμένο καθεστώς που στήριζε την εξουσία του στη βία και τη νοθεία, που εξόντωνε τους πολιτικούς του αντιπάλους και βύθιζε στη φτώχεια, στην ανέχεια και τον φόβο τον λαό της Βενεζουέλας.

Παρά τα όσα υποκριτικά ισχυρίζεται η αντιπολίτευση, η οποία στην περίπτωση της Ουκρανίας «ήταν με τον άνθρωπο», η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Λειτουργεί θεσμικά, εντός των ευρωπαϊκών, δημοκρατικών αξιών και στέκεται σταθερά απέναντι στα απολυταρχικά καθεστώτα και τους δικτάτορες τύπου Μαδούρο.