Δεν ξέρουμε αν ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος εξακολουθεί να έχει βλέψεις για το Νόμπελ Ειρήνης. Το σίγουρο είναι ότι «στράβωσε» με την ευνοουμένη του, Κορίνα Ματσάδο , που του «έκλεψε» το περσινό βραβείο και δεν τη θέλει ως πρόεδρο-ανδρείκελο της Ουάσιγκτον στο Καράκας (ας της μιλήσει κάποιος για στυμμένες λεμονόκουπες). Θέλει να κυβερνήσει απευθείας τη Βενεζουέλα, σαν αμερικανική αποικία.

Το τελευταίο ανάλογο προηγούμενο ήταν στο Ιράκ το 2003 με τον Αμερικανό γκαουλάιτερ, Πολ Μπρέμερ, ενώ στο Δυτικό Ημισφαίριο ξύπνησαν μνήμες από την αμερικανική κατοχή της Αϊτής.

Από το 1915 ως το 1934, από τον πρόεδρο Γούντροου Ουίλσον ως τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ, το νησί της Καραϊβικής βρισκόταν υπό αμερικανική στρατιωτική κατοχή, με ντόπιους προέδρους-κουίσλινγκ, που «κυβερνούσαν», εν μέσω αστάθειας και ταραχών. Την ιδέα της κατοχής επέβαλε στον πρόεδρο Ουίλσον η National City Bank of New York, προκειμένου να «εξυπηρετηθούν τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ». (Καμιά ομοιότητα με τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρίες που θα «κυβερνήσουν» τη Βενεζουέλα;).

Κάθε εχέφρων άνθρωπος στις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο εύχεται την αποτυχία του αμερικανικού τυχοδιωκτισμού στη Βενεζουέλα, που κουρελιάζει το Διεθνές Δίκαιο και εκθέτει σε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο την παγκόσμια ειρήνη από ό,τι ο Πούτιν στην Ουκρανία. Αν υποθέσουμε ότι ο Τραμπ υποτάσσει Κούβα και Κολομβία, τι θα κάνει μετά; Θα στραφεί κατά της Βραζιλίας, του λατινοαμερικανικού γίγαντα των BRICS, και του Μεξικού;

Προσοχή: Το νέο δόγμα «Ντον-ρόε», για το οποίο κόμπασε ο Τραμπ (Ντόναλντ και Μονρόε) δεν περιορίζεται στο Δυτικό Ημισφαίριο, αλλά είναι πλανητικό (βομβαρδισμοί Νιγηρίας και Ιράν, περικύκλωση Κίνας κ.ά.). Οι περιδεείς Ευρωπαίοι «αυτοσυγκρατούνται» μέχρι αηδίας, αλλά υπάρχουν δυνάμεις που θα αντιδράσουν στον νέο αμερικανικό ιμπεριαλισμό.