Εννέα παραγωγές συνολικά -εκ των οποίων η μία θα ανακοινωθεί το επόμενο διάστημα- συγκροτούν το φετινό πρόγραμμα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, το οποίο έχει ως πυρήνα όχι μόνο τη δημιουργική ώσμωση τεχνών και υφών, αλλά και καίρια ερωτήματα γύρω από τη μνήμη και την ανασύνθεσή της, τον θρήνο και την ήττα, την εξουσία και τη βία, τη δικαιοσύνη και την ευθύνη, τη ζωή και τον θάνατο, το σώμα και το πνεύμα.

Οπερα, χορός και κορυφαία έργα της ελληνικής γραμματείας παρουσιάζονται διά χειρός των Νίκου Καραθάνου, Θωμά Μοσχόπουλου, Δημήτρη Καραντζά, Χρήστου Θεοδωρίδη, Ελένης Ευθυμίου και Αστέριου Πελτέκη. Φέτος, η εκκίνηση των επιδαύριων παραγωγών δίνεται στις 20 Ιουνίου από την Εθνική Λυρική Σκηνή με την αναβίωση της «Μήδειας» του Κερουμπίνι, 65 χρόνια μετά τη θρυλική ερμηνεία της Μαρίας Κάλλας στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Ιδιαίτερη θέση στο πρόγραμμα κατέχει επίσης μια παράσταση χοροθεάτρου, μια νέα, τολμηρή ερμηνεία της «Αντιγόνης» από τον χορογράφο Αλαν Λουσιέν Ογεν, έναν από τους πιο ανήσυχους και επιδραστικούς σύγχρονους δημιουργούς της Νορβηγίας. «Διαφορετικά πεδία των παραστατικών τεχνών -όπως το θέατρο, ο χορός και η όπερα- συνυφαίνουν το φετινό πρόγραμμα, με στόχο την ανάδειξη της διαχρονικής αξίας και της δυναμικής της αρχαίας δραματουργίας», σημειώνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Μιχαήλ Μαρμαρινός, σε κείμενό του με τίτλο «Ενα μέρος από ένα Ολον», ενώ, όπως αναφέρει, η πλήρης δραματουργία του Αρχαίου Θεάτρου θα αναπτυχθεί μέσα από τρεις διαδοχικές εκδόσεις (2026, 2027, 2028), που λειτουργούν ταυτόχρονα αυτόνομα και αλληλοεξαρτώμενα.

20/6, Εθνική Λυρική Σκηνή

«Μήδεια» του Λουίτζι Κερουμπίνι

Η Εθνική Λυρική Σκηνή ανοίγει τον κύκλο των επιδαύριων παραγωγών με ένα γεγονός-σταθμό: την αναβίωση της όπερας «Μήδεια» του Λουίτζι Κερουμπίνι στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Η μοναδική αυτή παράσταση έρχεται εξήντα πέντε χρόνια μετά τη θρυλική παραγωγή του 1961, εκεί όπου η Μαρία Κάλλας καθήλωσε το κοινό υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Αλέξη Μινωτή, με τα εμβληματικά σκηνικά και κοστούμια του Γιάννη Τσαρούχη και τη χορογραφία της Μαρίας Χορς. Η νέα παρουσίαση εντάσσεται στον θεματικό άξονα της ΕΛΣ για το 2025/26, που διερευνά «την όπερα του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος». Αντλώντας από τα βιβλία σκηνοθεσίας του Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη και πολύτιμο φωτογραφικό υλικό από τις ιστορικές παραστάσεις της Κάλλας, επιχειρείται μια δημιουργική ανασύνθεση, πιστή στο πνεύμα αλλά σύγχρονη στη ματιά. Μετά τον εμπλουτισμό του Ιστορικού Αρχείου της ΕΛΣ με νέες συλλογές, φωτογραφικά αρχεία και σπάνια ντοκουμέντα, με μεγάλο αριθμό των κοστουμιών του Τσαρούχη να έχουν αποκατασταθεί από το Ενδυματολογικό Τμήμα της ΕΛΣ και με δεδομένη τη συνεργασία με το ΜΙΕΤ/ΕΛΙΑ και το Αρχείο Μινωτή – Παξινού, ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ΕΛΣ, Γιώργος Κουμεντάκης, στελεχώνει μια νέα δημιουργική ομάδα. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Παναγής Παγουλάτος, τα σκηνικά η Λίλη Πεζανού και τα κουστούμια η Τότα Πρίτσα. Την Μήδεια ερμηνεύει η σπουδαία Ιταλίδα δραματική υψίφωνος, Αννα Πιρότσι.

3, 4/7

«Πέρσες» του Αισχύλου

Στην πρώτη του κάθοδο στο αργολικό θέατρο, ο νεαρός σκηνοθέτης από τη Θεσσαλονίκη, Χρήστος Θεοδωρίδης, αναμετριέται με την αισχύλεια τραγωδία, πολιτικά φορτισμένη και ιδιαίτερα επίκαιρη. Γραμμένη το 472 π.Χ., αποτελεί το αρχαιότερο σωζόμενο πλήρες έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και, ταυτόχρονα, την παλαιότερη μεταγραφή γεγονότων της Ιστορίας σε θέατρο. Με αφηγηματικό σημείο εκκίνησης την είδηση της καταστροφικής ήττας στη Σαλαμίνα, κεντρικός άξονας της ιστορίας είναι ο θρήνος -αδιαπραγμάτευτος, διαρκής, επαναλαμβανόμενος- για όσους χάθηκαν, για το ευτυχισμένο παρελθόν που απωλέσθη. Αποκλίνοντας από τη μυθική αφήγηση που κατά κανόνα κυριαρχεί στην τραγωδία, ο Αισχύλος συνθέτει το μοναδικό έργο του είδους «θέατρο-ντοκουμέντο» που απαντάται στο σώμα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.

24, 25/7

«Ειρήνη» του Αριστοφάνη

Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη με τους Νίκο Καραθάνο, Φοίβο Δεληβοριά και Αγγελου Τριανταφύλλου. Παρά τον ισχυρό δεσμό της με την εποχή που τη γέννησε, η πρωτότυπη κωμωδία του Αριστοφάνη, που διδάχθηκε για πρώτη φορά στα Μεγάλα Διονύσια του 421 π.Χ., παραμένει διαχρονική γιατί φωτίζει έναν μηχανισμό που επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα: τους πολέμους που παρατείνονται εις βάρος των πολλών και προς όφελος λίγων. Το έργο γράφτηκε σε μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία, λίγο πριν από τη Νικίειο Ειρήνη, ως έκφραση της ελπίδας για κατάπαυση των εχθροπραξιών, η οποία και ανέτειλε χάρη στον θάνατο των φιλοπόλεμων στρατηγών, του Αθηναίου Κλέωνα και του Σπαρτιάτη Βρασίδα, στη μάχη της Αμφίπολης.

Εθνικό Θέατρο

17, 18/7 «Αλκηστις» του Ευριπίδη

31/7, 1/8: «Τρωάδες» του Ευριπίδη

Το Εθνικό Θέατρο κατεβαίνει στο αργολικό θέατρο δύο φορές φέτος, ξεκινώντας με την «Αλκηστη» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Πρόκειται για το μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση. Μουσική, ήχος, κίνηση και ακροβασία του θεατρικού ύφους συνυπάρχουν οργανικά, δημιουργώντας έναν κόσμο ρευστό, οριακό και διαρκώς μεταβαλλόμενο. Παίζουν, μεταξύ άλλων, η Ηρώ Μπέζου και ο Γιάννης Νιάρρος. Η κορυφαία κρατική σκηνή παρουσιάζει φέτος και τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, σε μια παράσταση για τη διαχρονική φρίκη του πολέμου και την απώλεια ως συλλογική μνήμη, μα -κυρίως- για το γυναικείο σώμα ως παγκόσμιο σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας. Παίζουν, μεταξύ άλλων, ο Αργύρης Ξάφης και η Λυδία Φωτοπούλου.

7, 8/8

«Αντιγόνη». Εμπνευσμένο από το έργο του Σοφοκλή

Μία νέα, ριζοσπαστική ερμηνεία της «Αντιγόνης», μια παράσταση που ενώνει την ποίηση της κίνησης με την ποίηση του κειμένου και του προφορικού λόγου. Δημιουργός της ο Αλαν Λουσιέν Ογεν, ένας από τους πιο ανήσυχους σύγχρονους χορογράφους, συγγραφείς και σκηνοθέτες της Νορβηγίας. Επί σκηνής, η καλλιτεχνική ομάδα παραστατικών τεχνών winter guests, που ο ίδιος ίδρυσε πριν από είκοσι χρόνια και αποτελείται από χορευτές, ηθοποιούς, συγγραφείς και σχεδιαστές. Οπως επισημαίνει ο ίδιος ο Ογεν, «η δική μας Αντιγόνη δεν είναι απλώς μια σκηνική παρουσίαση του κειμένου του Σοφοκλή, αλλά μια τολμηρή επανερμηνεία της διαχρονικής τραγωδίας του, μέσα από τη σωματική ποίηση του Tanztheater, σε διάλογο με τον προφορικό λόγο και τον σύγχρονο χορό».

21, 22/8 Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

«Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της κωμωδίας του Αριστοφάνη, η οποία, με όχημα το γέλιο, υπενθυμίζει πως μέσα στη μεγαλύτερη φθορά η επανεκκίνηση είναι δυνατή, αρκεί να τολμήσουμε να φανταστούμε αλλιώς την ύπαρξη και, κυρίως, τη συνύπαρξή μας. Παίζουν, μεταξύ άλλων, οι Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου και Κρατερός Κατσούλης.

28, 29/8 Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου

«Ιων» του Ευριπίδη 

Πρόκειται για ένα από τα πιο αινιγματικά έργα του αρχαίου δράματος. Η παράσταση, παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, επιχειρεί να αναδείξει το παιγνιώδες και αμφίσημο πνεύμα του έργου, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν πολυπρισματικό χώρο αναστοχασμού, όπου τα είδωλα της αλήθειας και του ψεύδους αλληλεπικαλύπτονται, αποκαλύπτουν και αποκρύπτουν, με το ερώτημα της ταυτότητας να παραμένει ανοιχτό, ρευστό και αγωνιώδες.