Το «Rosebush Pruning» βασίζεται στην ταινία «Γροθιές στην Τσέπη» (1965) του Ιταλού Μάρκο Μπελόκιο και επικεντρώνεται σε μία οικογένεια Αμερικανών πλουσίων που ζουν σε μία βίλα στην Ισπανία. Στην εκδοχή του 2026, τα μέλη της οικογένειας Τέιλορ ενσαρκώνει ένα λαμπερό, Χολιγουντιανό καστ, με την Πάμελα Άντερσον στον ρόλο της μητέρας, τον Τρέισι Λετς ως πατέρα, τον Κάλουμ Τέρνερ στον ρόλο του πρωταγωνιστή (και ενός από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας) και την Ελ Φάνινγκ ως την αρραβωνιαστικιά του μεγαλύτερου γιου των Τέιλορ, τον οποίο ερμηνεύει ο Τζέιμι Μπελ.

Όπως και στον Κυνόδοντα, έτσι και στο «Rosebush Pruning» η οικογένεια που παρακολουθούμε αρέσκεται στην αιμομιξία, με το ένα μέλος της να παρενοχλεί ( ; )  σεξουαλικά το άλλο σε οριακά ασύνδετες μεταξύ τους σεκάνς. Στον Κυνόδοντα, τα παιδιά της οικογένειας το…ρίχνουν στην αιμομιξία λόγω της υπερπροστατευτικότητας των γονιών, οι οποίοι τα μεγαλώνουν σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, αποκομμένα από οποιαδήποτε επαφή με τον αληθινό, έξω κόσμο. Εδώ, μοναδική αιτία για τη διαστροφή της οικογένειας φαίνεται να είναι η οικονομική τους ευμάρεια και ενδεχομένως κάποια γενετική προδιάθεση, για την οποία γίνονται απλώς υπαινιγμοί.

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ο πλούτος αρκεί ως αίτιο για να καταλήξει μία οικογένεια να…«φτιάχνεται» με το αίμα και τις οδοντόκρεμες (!), το σενάριο δεν επιχειρεί μία βαθύτερη κατάδυση στο πώς ακριβώς αυτό συμβαίνει. Στο «Rosebush Pruning», η μία σοκαριστική σκηνή διαδέχεται την άλλη, δημιουργώντας ένα εφιαλτικό κινηματογραφικό κολάζ που διαρκεί πάνω από μιάμιση ώρα. Το μόνο που είναι σεναριακά «λογικό» είναι το γεγονός πως η άφιξη της νύφης, Ελ Φάνινγκ (ενός αουτσάιντερ στην οικογένεια Τέιλορ) δρα ως καταλύτης, ξυπνώντας όλα τα άγρια, αιμομικτικά ένστικτα των τεσσάρων αδελφών – και όχι μόνο. Από εκεί και πέρα, η ταινία μοιάζει με έναν διαγωνισμό γύρω από το ποιανού η…ανωμαλία θα επικρατήσει.

Η οικογένεια Τέιλορ είναι πολυμελής, αλλά ο κάθε χαρακτήρας δεν είναι αρκετά «ανάγλυφος» και διαφορετικός από τους άλλους, ώστε να κάνει την κόντρα μεταξύ τους ενδιαφέρουσα. Παρακολουθώντας το «Rosebush Pruning», συνειδητοποιείς μετά από ένα σημείο ότι η επόμενη σκηνή που θα ακολουθήσει θα περιλαμβάνει σίγουρα κάποιο μέλος της οικογένειας να κάνει κάτι ακραίο· Το ποιο μέλος, όμως, θα είναι αυτό και το τι ακριβώς θα κάνει, παύει να έχει μετά από λίγο σημασία.

«Δεν είναι βασικός μου στόχος να σοκάρω. Στόχος μου είναι να αποτυπώσω την πραγματικότητα», δήλωσε ο ίδιος ο Φιλίππου στην συνέντευξη Τύπου της Μπερλινάλε. Στην εποχή, ωστόσο, των φακέλων Επστάιν, σε μία εποχή που βομβαρδιζόμαστε καθημερινά με ένα σωρό περιγραφές αρρωστημένων καταστάσεων με το που φτιάξουμε τον καφέ και ανοίξουμε το κινητό μας, αναρωτιέται κανείς πόση αξία έχει τελικά μία ακόμη απλή, κινηματογραφική αναπαράσταση της αρρώστιας – χωρίς πραγματική κριτική, διεισδυτική σάτιρα, ή έστω μία εμβάθυνση στους χαρακτήρες και τα αίτια της τραγωδίας.

Η διαφορά ανάμεσα στο «Rosebush Pruning» και τις ειδήσεις που διαβάζουμε κάθε μέρα είναι το πόσο αισθητικοποιημένη είναι στο πρώτο η βία και η διαστροφή (εδώ να δώσουμε κάποια εύσημα στην κινηματογραφίστρια της ταινίας Hélène Louvart, η οποία σίγουρα κατέχει καλά την τέχνη της). Εάν θέλετε να δείτε ένα υποθετικό επεισόδιο των φακέλων Επστάιν γυρισμένο με φόντο πανέμορφα τοπία και λαμπερά, Χολιγουντιανά πρόσωπα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, η ταινία αυτή είναι αναμφίβολα για εσάς!