Η τρύπα στις σωληνώσεις και η πολύμηνη υπόγεια διαρροή αερίου και ο φονικός σπινθήρας, όπως αποκάλυψε χθες  με τον πιο επίσημο τρόπο η Πυροσβεστική Υπηρεσία, ήταν ο συνδυασμός που σκότωσε τις γυναίκες στο εργοστάσιο. Ολο αυτό προφανώς και έχει και άλλες παραμέτρους, που αγγίζουν τους ελέγχους των κρατικών αρχών, τη λήψη μέτρων από την πλευρά των ιδιοκτητών και τους υπευθύνους του εργοστασίου και μία σειρά άλλων ζητημάτων.

Αποκλειστική ευθύνη για την έκδοση ανάλογων πορισμάτων, επίρριψη ευθυνών και επιβολή των προβλεπόμενων ποινών είναι οι προανακριτικές αρχές, οι δικαστικές αρχές και εντέλει η Δικαιοσύνη. Ο χειρισμός της Πυροσβεστικής, ανεξάρτητα αν, σε αυτήν την περίπτωση, το επέτρεπαν οι συνθήκες του δυστυχήματος, ήταν άκρως επαγγελματικός και υποδειγματικός. Η χρήση της ΑΙ στην αναπαράσταση των εγκαταστάσεων και η σοβαρή αρχική προσέγγιση στις αιτίες της έκρηξης ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει από μια σύγχρονη υπηρεσία σε μια σύγχρονη χώρα.

Αυτή η προσέγγιση είναι που, σε πολιτικό επίπεδο, δίνει την πιο άρτια απάντηση σε όλους όσοι επιχείρησαν να εκδώσουν αυτομάτως τα δικά τους πορίσματα, αφού πρώτα ορισμένοι εκ της αντιπολίτευσης επαναλάμβαναν μονότονα ο ένας μετά τον άλλον ότι με ευθύνη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας οι Ελληνες εργαζόμενοι είναι απολύτως απροστάτευτοι στις δουλειές τους.

Πολιτική επιπολαιότητα, σπέκουλα και λαϊκισμός είναι ο άλλος συνδυασμός που επέλεξαν -με απολύτως δική τους ευθύνη και επιλογή- και η Ζ. Κωνσταντοπούλου που μίλησε για την ανάγκη αποφυγής της «συγκάλυψης» (λέξη στην οποία χτίστηκε ολόκληρη η αντιπολιτευτική τακτική στην τραγωδία των Τεμπών) και ο Αλ. Χαρίτσης που είπε ότι η κυβέρνηση δεν έχει αναλάβει πρωτοβουλίες για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση των εργατικών ατυχημάτων. Στο ίδιο κάδρο μπήκε και η Μ. Καρυστιανού, που με δημόσια ανάρτησή της προσπάθησε να δημιουργήσει συναισθηματικούς συνειρμούς συσχέτισης της τραγωδίας των Τεμπών με αυτήν της «Βιολάντα».

Κανείς δεν περίμενε την τεκμηριωμένη αλήθεια. Γι’ αυτό ο Π. Μαρινάκης μίλησε χθες για «τυμβωρυχία», φαινόμενο γνωστό και δυστυχώς επαναλαμβανόμενο με κάθε ευκαιρία, που δημιουργεί προσδοκίες πολιτικού οφέλους. Η τεκμηριωμένη προσέγγιση, όπως η καταγραφή των στατιστικών στοιχείων της Eurostat, δείχνει ότι η χώρα μας κατατάσσεται στην τρίτη θέση από το τέλος αναφορικά με τα θανατηφόρα εργατικά δυστυχήματα, τουλάχιστον για το 2023, χρονιά για την οποία υπάρχουν δημοσίως τα στοιχεία. Λιγότερα δυστυχήματα από την Ελλάδα έχει μόνο  η Ολλανδία και η Γερμανία. Στις πρώτες θέσεις βρίσκονται, η Γαλλία, η Βουλγαρία και η Κύπρος.

Η τραγωδία, δυστυχώς, δεν ακυρώνεται. Αυτό, όμως, που μπορεί να διορθωθεί είναι η πολιτική αντιμετώπιση. Θα είναι δείγμα πολιτισμού.