Δεν πρέπει όμως να μας εκπλήσσει. Πρόκειται για ένα λίγο πολύ γνωστό πακέτο. Μια συνολική αντιδυτική, αντιδημοκρατική, αντιδικαιωματική, αντιψηφιακή και γενικώς αντι-κουλτούρα, που προσφέρεται σε συσκευασία αντισυστημικού δώρου σε ριζοσπαστική σακούλα.

Πιστεύουμε ότι είναι μόνο οι αμβλώσεις; Μάλλον φταίει το γεγονός ότι είμαστε περίκλειστοι στον δικό μας ελεύθερο κόσμο, όπου βασικά δικαιώματα είναι εξασφαλισμένα και αδιαπραγμάτευτα, όπως πρέπει να γίνεται σε μία κανονική χώρα, του κανονικού δυτικού πολιτισμού. Oλο αυτό το πακέτο θα το βρει κανείς και στα ιδεολογικά μανιφέστα -κυρίως τα προεκλογικά- του Ντ. Τραμπ, θα το βρει σε όλη την γκάμα της πουτινικής προσέγγισης του σύγχρονου κόσμου, θα το βρει σε ακροδεξιές ρητορικές στην Ευρώπη, θα το βρει στον Ορμπαν και τους φίλους του, θα το βρει στις στημένες κρεμάλες στο Σύνταγμα, θα το βρει στις κλοτσιές και τις μπουνιές εναντίων πολιτικών στο κέντρο της Αθήνας, θα το βρει σε διάφορα πρωτοσέλιδα παραδοξολογίας και εμμονών, θα το βρει στον πάτο του βαρελιού των social.

Και μην ξεχνιόμαστε, το ίδιο πακέτο θα το βρει κανείς και στα ξυλόλια και στα εξαφανισμένα βαγόνια της τραγωδίας των Τεμπών και σε πολλά άλλα σύγχρονα μνημεία της αντι-λογικής και ανορθολογισμού. Σαν θεία λειτουργία σε ένα μουρμουρητό συλλογικό γιουχάισμα θυμωμένων πιστών. Αυτήν τη δουλειά κάνει κατά βάθος ο κάθε Αρχάγγελος και κάθε γερόντισσα μοναστηριού που στέλνουν κρυφά μηνύματα στους επί Γης εκλεκτούς τους, όπως η κ. Καρυστιανού. Μια γυναίκα που κατέβηκε από το βάθρο της ιερότητας του πόνου και μπήκε στο εργοστάσιο παραγωγής οπαδών.

Οσα είπε ή μάλλον όσα δεν είπε η κ. Καρυστιανού για τις αμβλώσεις δεν είναι απλώς μια αναχρονιστική μπαρουφολογία. Εχουν βαθύ ιδεολογικό υπόβαθρο και έναν πολύ ισχυρό πυρήνα άρνησης. Είναι η θρησκοληπτική ηθική τύπου «η ζωή αρχίζει από τη σύλληψη». Είναι ο εθνικιστικός δημογραφισμός που βασίζεται στον φόβο της δημογραφικής παρακμής. Είναι ο έλεγχος της γυναικείας αυτονομίας. Είναι η αντι-φιλελεύθερη και αντι-φεμινιστική ιδεολογία. Δεν είναι απλά αυτά τα πράγματα.

Η ψευδαίσθηση της «αδιαμεσολάβητης» δημοκρατίας -άλλος νέος όρος που ουσιαστικά κρύβει την επιδίωξη για κατάργηση της δημοκρατίας- είναι ακόμα ένα εργαλείο που στα λόγια της κ. Καρυστιανού μεταφράζεται ως «δημόσια διαβούλευση». Το κακό δεν είναι αυτό. Μια δημοκρατία άλλωστε ανέχεται ακόμα και την αμφισβήτησή της. Το κακό είναι ότι κανείς από όλους όσοι υπέθαλψαν το συγκεκριμένο φαινόμενο, έχοντας στο μυαλό τους μόνο και μόνο το αντι-μητσοτακικό μέτωπο, δεν πρόκειται να πάρουν το οποιοδήποτε μάθημα.