Είναι πραγματικά από τις πολύ λίγες στιγμές που τόσοι πολλοί έχουν εκτεθεί τόσο πολύ για τρία χρόνια. Μόνο ο Α. Τσίπρας με το «μεγάλο παραμύθι» του έχει καταφέρει κάτι παρόμοιο. Και υπ’ αυτήν την έννοια δεν είναι τυχαίο, όπως άρχισε να δείχνει και το νέο κύμα δημοσκοπήσεων, ότι Α. Τσίπρας και Μ. Καρυστιανού είναι οι μεγάλοι μονομάχοι για την κατάκτηση του χώρου της ανορθολογικής και δογματικής διαμαρτυρίας.

Τι θα ήταν η Μ. Καρυστιανού χωρίς τη γενναιόδωρη, πλην επιπόλαιη, στήριξη σειράς «ευαίσθητων» που κουβαλούσαν νυχθημερόν κάρβουνο στην παλαιάς κοπής ατμομηχανή της; Θα ήταν μια τραγική μάνα που είχε χάσει το παιδί της, που ως τέτοια άξιζε και αξίζει τον σεβασμό όλων. Δεν θα διανοούνταν, όμως, να γίνει πολιτικός και αυτόκλητος «σωτήρας» της χώρας. Κραδαίνοντας τη ρομφαία της κάθαρσης. Δεν θα περνούσε καν από το μυαλό της ότι θα μπορούσε να λέει χωρίς συνέπειες πως θα βάλει φυλακή σχεδόν όλο το πολιτικό σύστημα, μάλλον με συνοπτικές και σίγουρα όχι συνταγματικές διαδικασίες. Δεν θα μπορούσε ποτέ να ηγηθεί της μεγαλύτερης πολιτικής φενάκης, που αποδείχθηκε και η μεγαλύτερη προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης και στηρίχθηκε πάνω σε μια ανείπωτη τραγωδία, η οποία όμως με τη σειρά της μεταλλάχθηκε σε «ξυλολιάδα». Σε ένα απολύτως παραπειστικό δίχτυ ψεμάτων, παραπλανήσεων και άγριας εκμετάλλευσης των πιο ευγενικών συναισθημάτων του ανθρώπου. Την συμπόνια, την αλληλεγγύη και το πένθος. Με στόχο τον εγκλωβισμό τους, που ισοδυναμούσε με στρατολόγηση για την επίτευξη αμιγώς πολιτικών στόχων.

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατόν όχι να τα κάνει, αλλά ακόμα και να τα σκεφτεί η Μ. Καρυστιανού. Αλλοι την προέτρεπαν να γίνει πρωθυπουργός. Αλλοι την έβρισκαν ό,τι καταλληλότερο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αλλοι θαύμαζαν το πάνω από 1.000.000 που συγκέντρωσε. Αλλοι την εξώθησαν να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους. Κι όλοι μαζί δεν βρήκαν στο πρόσωπό της τη μεγάλη ηγέτη. Αλλά στο πρόσωπό της εξέφρασαν το μίσος, νομίζοντας ότι ήταν αρκετό για να πέσει μια κυβέρνηση.

Δύο ήταν τα πιο σοβαρά προβλήματα από την ανάδειξη του μίσους σε κινητήριο δύναμη των πολιτικών εξελίξεων με μπροστάρισσα τη Μ. Καρυστιανού. Το μίσος είναι ακόρεστο και χαρακτηρίζεται από Μιθριδατισμό. Θέλει κι άλλο μίσος. «Καίει» οργή και θυμό, συναισθήματα που τυφλώνουν, εντείνουν τον διχασμό και καθιστούν ανύπαρκτα τα όριά τους με την έστω σκληρή κριτική. Γίνονται αυτοσκοπός. Η Μ. Καρυστιανού δυστυχώς αναδέχθηκε αυτή τη νοσηρή κατάσταση-μέθοδο. Το δεύτερο είναι ότι όλοι αυτοί νόμιζαν ότι είχαν να κάνουν με τη σύγχρονη Ρόζα Λούξεμπουργκ, μέχρι να αντιληφθούν ότι η αποστολή ανετέθη σε μια… Ελένη Λουκά.

Ο αριθμός των εκτεθειμένων είναι μεγάλος και ευρείας γκάμας. Από τον σοβαρό Ν. Κοτζιά, που διαχειριζόταν την εξωτερική πολιτική της χώρας και έχει δηλώσει ότι θα την ψήφιζε για πρωθυπουργό, μέχρι τον Λ. Λαζόπουλο, που την ήθελε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Από πολιτικούς αρχηγούς (Ζ. Κωνσταντοπούλου, Κ. Βελόπουλος, Σ. Φάμελλος), που την είχαν πάρει αγκαζέ, μέχρι τον Α. Κανάκη, που τραμπούκιζε όποιον διανοούταν να ασκήσει κριτική. Από τους ευρωβουλευτές Κ. Αρβανίτη και Ν. Φαραντούρη, που την έκαναν τουρνέ στο Ευρωκοινοβούλιο, μέχρι την Ε. Ακρίτα, που συμφωνούσε με τον Ν. Κοτζιά για την πρωθυπουργία. Από τον Φ. Δεληβοριά, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο -μαζί με το πλήθος των καλλιτεχνών που συμμετείχαν αφιλοκερδώς-, μέχρι τα πρωινάδικα (Ν. Γερμανού, Σ. Χρηστίδου, Α. Μικρούτσικος κ.λπ.). Από «έγκριτους» συνταγματολόγους, που ευλόγησαν τα απίστευτα περί άρθρου 86, μέχρι τους «ψαγμένους» κωμικούς τύπου Χρ. Ζαραλίκου, διανοούμενους τύπου Ν. Μωραΐτη και αρχισυνδικαλιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως ο Π. Παπανικολάου. Και βεβαίως πλήθος δημοσιογράφων, ανδρών και γυναικών, που υποκατέστησαν τη δημοσιογραφία με τη στυγνή προπαγάνδα.

Για όλη τη χορεία των αυταπατημένων, αυτές οι μέρες, μαζί με αυτές που έρχονται έως ότου αποκαλυφθεί πλήρως η πολιτική ταυτότητα της Μ. Καρυστιανού και της «σέχτας» της -όπως λέει ο επίσης αυταπατημένος Ν. Καραχάλιος-, είναι και θα είναι μαύρες μέρες. Μέρες να σβήνουν ό,τι έχουν πει και γράψει ή μέρες οδυνηρού αυτομαστιγώματος.

ΑΙΧΜΗ 

ΤΟ ΝΤΑΒΟΣ, ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Η φράση που επέλεξε χθες ο Κ. Μητσοτάκης μπαίνοντας στο Προεδρικό Μέγαρο για την συνάντησή του με τον Κ. Τασούλα ήταν καλά διαλεγμένη. «Σας φέρνω νέα από ταραγμένες θάλασσες», είπε ο πρωθυπουργός. Και η αλήθεια είναι ότι οι συνεχείς και επιθετικές πρωτοβουλίες του Ντ. Τραμπ έχουν «φουσκώσει» πάρα πολύ τα νερά σε όλες τις θάλασσες, απειλώντας κάθε δεδομένο και ισορροπία που υπήρχε ως τώρα στην παγκόσμια σκακιέρα. Μέσα σε αυτή τη μεγάλη τρικυμία υπάρχει και το σκάφος της χώρας. Αξιόπλοο, αλλά όχι υπερωκεάνιο.

Από σήμερα ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται στο Νταβός, όπου θα είναι όλοι. Σύσσωμη η ηγεσία της Ε.Ε., ο Ντ. Τραμπ, η παγκόσμια επιχειρηματική ελίτ και ηγέτες μεγάλων δυνάμεων. Η άσκηση που έχει να λύσει ο πρωθυπουργός είναι δύσκολη και πολυσύνθετη. Η χώρα είναι μέλος της Ε.Ε. και ταυτοχρόνως έχει αναπτύξει σοβαρές ενεργειακές -και όχι μόνο- συμφωνίες με τις ΗΠΑ. Οπως τονίζουν διπλωματικοί παράγοντες, στο Νταβός ο Κ. Μητσοτάκης, εκτός από την σημαντική ευκαιρία που θα έχει για διμερείς οικονομικές συμφωνίες, σε μια εποχή που «η Ελλάδα πουλάει», υπάρχουν και οι διπλωματικοί γρίφοι.

Η Ευρώπη είναι υποχρεωμένη να αντιδράσει σοβαρά στις απειλές του Αμερικανού προέδρου για τη Γροιλανδία και τους δασμούς που έβαλε στις ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες αντιδρούν. Ευρωπαίοι διπλωμάτες μιλούν για «την τελευταία ευκαιρία της Ευρώπης να υπάρξει». Σήμερα το απόγευμα είναι πολύ πιθανόν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να αποφασίσει να «παγώσει» την πρόσφατη εμπορική συμφωνία της Ε.Ε. με τις ΗΠΑ. Αν ο Αμερικανός πρόεδρος επιμείνει για τηνΓροιλανδία, ο κλονισμός του ΝΑΤΟ θεωρείται δεδομένος από διεθνείς αναλυτές, αλλά και παράγοντες των υπουργείων Εξωτερικών και Αμυνας.

Ταυτοχρόνως, η συγκρότηση του Συμβουλίου Ειρήνης για τη Γάζα που πιέζει να συγκροτηθεί ο Ντ. Τραμπ, καλώντας, εκτός από την Ελλάδα και την Κύπρο, και το Κατάρ και την Τουρκία, που είναι κόκκινα πανιά για το Ισραήλ, σε συνδυασμό με το 1 δισ. που πρέπει να βάλει κάθε μία από τις 60 χώρες που έχει προσκαλέσει ο πρόεδρος των ΗΠΑ, δημιουργεί σκεπτικισμό και στην Αθήνα, όπως και στις άλλες χώρες της Ε.Ε., εκτός του πάντα πρόθυμου Β. Ορμπαν. Ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει μέχρι αύριο να έχει τις απαντήσεις. Ωστόσο η Ε.Ε. βλέπει πολιτικά και νομικά προβλήματα, καθώς η πρωτοβουλία του Ντ. Τραμπ υπερβαίνει τις προβλέψεις του πρόσφατου ψηφίσματος 2803 του ΟΗΕ για τη Γάζα. Αύριο θα γίνει και έκτακτη Σύνοδος Κορυφής της Ε.Ε., προκειμένου να παρθούν οι οριστικές ευρωπαϊκές αποφάσεις.

Οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά λεπτές και κρίσιμες, καθώς οι όποιες αποφάσεις παρθούν, μπορεί να είναι καταλυτικές, ώστε να πάψει να υπάρχει ο κόσμος που ξέρουμε…