Την περασμένη χρονιά το κοντέρ μέτρησε 18,3 τρισ. δολάρια στα θησαυροφυλάκια περίπου 3.000 δισεκατομμυριούχων (2,5 τρισ. δολάρια ή 16,2% περισσότερα από το 2024), που αν φορολογούνταν στοιχειωδώς, θα μπορούσαν να εξαλείψουν την παγκόσμια φτώχεια σε 26 (!) πλανήτες σαν τη Γη. Τα επιφανή μέλη του κλαμπ διαθέτουν υπερτροφικά «εγώ», προκαλούν τις κυβερνήσεις να τους φορολογήσουν και προσφάτως ευτύχησαν να βγάλουν έναν πλανητάρχη από τις τάξεις τους, ο οποίος δεν ορρωδεί προ ουδενός στην εξυπηρέτηση των Αμερικανών συναδέλφων του. «Λιώνοντας» όχι μόνο τις μικρές χώρες, αλλά και τις μεσαίες/κατώτερες τάξεις ων ΗΠΑ.

Δεδομένου του συσχετισμού, η γκρίνια της Oxfam έχει την ίδια αξία με τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων στη βουλιμία του Τραμπ. Αυτό δεν σημαίνει πως το νοσηρό φαινόμενο δεν προκαλεί συζητήσεις και αντισυσπειρώσεις.

«Ο κόσμος έμαθε την κλιματική κρίση. Τώρα θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ζούμε και σε μια εξίσου επικίνδυνη κρίση ανισότητας», τονίζει η πρώτη επίσημη έκθεση ομάδας σοφών του G20, υπό την προεδρία του Αμερικανού νομπελίστα Οικονομίας, Τζόζεφ Στίγκλιτς. Η ιδιότητά του τον καθιστά κόκκινο πανί για τον Τραμπ, ο οποίος δεν θέλει πολύ να αποσύρει τις ΗΠΑ και από αυτό το φόρουμ. Την έκθεση άλλωστε παρήγγειλε η Νότια Αφρική, προεδρεύουσα του G20 και μέλος των BRICS, που έσυρε τον Νετανιάχου στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Λόγω έλλειψης χώρου θα περιοριστούμε σε ερανίσματα της «έκθεσης Στίγκλιτς»: «Μεταξύ 2000 και 2024 το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ιδιοποιήθηκε το 41% του νέου παραγόμενου πλούτου, ενώ στο φτωχότερο 50% πήγε μόλις το 1%». «Ο πλούτος από την υλική παραγωγή και τη χρηματοοικονομία αφορά μόνο το 15% των κατοίκων της Γης, καθώς το 85% δεν απολαμβάνει κανένα εισόδημα από κεφάλαιο».